Τρίτη, 19 Ιουλίου 2016

ΕΙΜΑΙ ΑΡΗΣ

Καθήσα και αναρωτήθηκα, για πιο λόγο είμαι ΑΡΗΣ, για ποιους λόγους θα έπρεπε να είμαι ΑΡΗΣ και γιατι δεν θα έπρεπε να είμαι ΑΡΗΣ.

Το πρώτο πράγμα που εμαθα όταν άρχισα να μιλάω ήταν μαμα, το δεύτερο μπαμπά και το τρίτο ΑΓΗΣ ...μια που δεν μπορούσα να προφέρω καλά το ρ τόσο μικρός, ήταν αυτός ο τεράστιος πατέρας που μου έμαθε από μωρό να αγαπάω τον ΑΡΗ.

Αργοτερα ήταν οι αντιπαραθέσεις με τα αλλά παιδιά, ήταν το γήπεδο και το δέος που ένιωσα όταν πήγα με τον πατέρα στο Χαριλάου, στα παιδικά μάτια μου ακόμη φαντάζει η εικόνα του κόσμου στο ματς με την Μπενφικα την Περούτζια την σεντ Ετιέν ...

Στην εφηβεία ο ΑΡΗΣ έγινε βαλβίδα εκτόνωσης συνχρονως με την αγάπη, μεγάλωσα με τον θεό στο στήθος, με το Rock n roll στο κίτρινο αίμα μου ..


Και κάπου εκεί γνώρισα και το μπάσκετ, στο πάλαι ντε σπορ μιας άλλης εποχής είδα να σηκώνει πρωτάθλημα η ομάδα χωρίς τον Γκάλη ...και ύστερα ...έζησα σχεδόν μια δεκαετία πρώτος ...στην μοναξιά της κορυφης ...


Μεχρι που ....άρχισαν να γίνονται πράγματα που δεν μου άρεσαν, έβλεπα ατομα να προσπαθουν να μανιπουλαρουν τον κόσμο ..ίσως στην αρχή με καλές προθέσεις, όμως δεν μου άρεσε και το ξέρανε, έγινα εχθρός, ποντίκι και και και ...και έφυγα ....


Αφησα την αγάπη στο περιθώριο, δηλαδή την κουβαλούσα μέσα μου ...μαζί μου ... Άντεξα έναν υποβιβασμό, στον δεύτερο έκλαιγα σαν μικρό παιδί.


 Μάζεψα τον θυμό μου και γύρισα απο τότε δεν έχω αφήσει την καψουρα μου ποτέ, είτε με φυσική παρουσία είτε όχι ..

Εδω και λίγο καιρό βγάζω αναφυλαξία με όσους προσπαθούν να ξανά μανιπουλαρουν ανθρώπους και καταστάσεις, σιχαινομαι ασύστολα δημοσιογραφίσκους και παραγοντακια που προβάλλουν τον εαυτό τους σαν Αρειαναρχες ...Ακούστε κάτι είμαι ΑΡΗΣ γιατί μεγαλωσα ελεύθερος ,μακρυά από κέντρα αποφάσεων και δολοπλοκίες ,έξω από τις λογικές τις συγκαταβασης και περηιφανός που δεν χρειάστηκε να συμπράξω με πολιτικά κόμματα και εξουσίες ...


ειμαι ΑΡΗΣ γιατί γεννήθηκα ελεύθερος και με κάτι @@ νααααα 


ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ PAPLITO PORKY

Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2016

ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΚΥΠΕΛΟΥ 28 - 6 - 70

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ
28-6-70

Ο 15χρονος τοτε Αντωνακης μαζι με τον Γιαννη και τον Αγγελο-αδερφια-ανηφοριζουν προς Καυταντζογλειο! απο τις 4 ειμαστε εκει!
Κοσμος αρκετος αν και οι πορτες ανοιγουν στις 5!

Ανυπομονησια και σιγουρια μας διακατεχει στο φουλ! Το μονο που λιγο χαλαει την διαθεση μας ειναι οτι μας παιζει ο ΜΙχας! Σε ολα τα ματς που μας επαιξε μας εκανε να φευγουμε με σχιζοφρενιστικες τασεις!

Οταν ξεκινησε ο Αγωνας ημουν σιγουρος πως θα κερδιζαμε! ημασταν σιγουρα η καλυτερη ομαδα της Ελλαδος εκεινη την εποχη! Με παικτες εναν και εναν! Ολοι ξερετε για ποιους μιλαω!Ο παοκ ειχε μπει στον αγωνα .........χαμενος απο χερι! 

Ξεκινησε φοβισμενος και ετσι τελειωσε και το παιχνιδι! ουτε μια ευκαιρια δεν θυμαμαι να ειχε και αν δεν υπηρχε το πεναλτυ του μεγαλου-ξυσε τα αρχιδια σου-Κουδα ουτε καν θα μιλουσαμε για ντερμπυ! Πιο ντερμπυ ρε παιδια με τους.............ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΓΚΟΜΕΝΕΣ;


Τελος παντων στο 8ο λεπτο το τι καραμουζα επεσε δεν σχολιαζεται! εννοειται πως κροτιδες και καπνογονα και δεν ειχαν εφευρεθει ακομα! απλα μετα απο καθε γκολ μεναμε απο μαξιλαρακια-φελιζολ με 0.50 λεπτα-μιας και τα πετουσαμε στον αερα και μετα καθισιο στο τσιμεντο!


Ο Κεραμιδας με ενα σουτ ΚΕΡΑΜΙΔΑ μαμησε τους σμπαοκτσηδες και την δικη τους την κερκιδα!.-καλο μου ακουγεται! θα το κανω τραγουδι!
και ηρθε το 33!


Παρτε ενα πεναλτυ σε στυλ ΜΙΧΑ και ξαναμπειτε στο παιχνιδι,ηταν το σκεπτικο του μαλακα εικεινης της εποχης!


Ελα ομως που ο Αγγελος ειχε αλλη γνωμη!
Παει να κανει σουτ ο μπουμπης,περναει απο μπροστα του ο Αλαναρος.λεει κατι ο μιχας και ξαναπαιρνει φορα ο μπουμπης!


Ξανα ο Αγγελος κανει μια κινηση και γυριζει ο μπουμπης και δειχνει κατι του μιχα! ξανα μανα μια απο τα ιδια και καποια στιγμη σουταρει η λουλουκα και ο Χρηστιδης ουτε καν χρειαστηκε να επεμβει! παλι καλα που δεν ειχε μια ομπρελα μαζι του να κανει νυχτερινη ηλιοθεραπεια! μιλαμε για μονοτονο παιχνιδι!


Μαλιστα οποιος θυμαται απο αυτο τον αγωνα ξεκινησε το .......μερα ηρθες νυχτα φευγεις Τσακναντυ Τσακναντυ! χεχεχεχε


Κι ολα αυτα επειδη ξεκινησε φοβουμενος τα δικα μας αστερια με αμυντικη διαθεση την ομαδα του!
στο 37 ενας ηλιθιος πρεσβυωπας ακυρωνει την γκολαρα του Αλεκαρου σαν οφσαιντ ενω ενας παικτης τους ηταν μεσα στην εστια τους και ξυριζοταν! για τοσο μακακα μιλαμε!


Για να μην τα πολυλεω-κι αλλο ρε πουστη;-ολο το παιχνιδι κυλισε και για 10 χρονια ακομα να παιζαμε νικητες θα ημασταν εμεις!


Μεχρι να φτασουμε Παπαναστασιου το ΑΡΗΣ ΑΡΗΣ ΑΡΗΣ ακουγοταν στην κατερινη! Ισως και στην Λαρισα!


Καπου κοντα στο Ιπποκρατειο ηταν το φολκσβαγγεν ενος φιλου που μας πηγε εκει! ανεβαινω εγω ο ξυπνιος επανω στο καπω μαζι με δυο αλλους να συνεχισουμε το πανηγυρι,ελα ομως που αυτο τσουλουσε και ξαφνικα βρεθηκε η ροδα του μετα απο την κωλοτουμπα μου επανω απο το μπουτι μου! 


Πςςςς! σιγα μην εσκασα!


Διπλα ηταν το νοσοκομειο και πανω που το μπανταρισαν,ηρθε και ο γερος μου τραβαει και αυτος δυο σφαλιαρες-αν δεν ειχαμε κερδισει ακομα θα με βαραγε- και καπως ετσι τελειωσε η ομορφοτερη βραδυα της ζωης μου! ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ

Κυριακή, 26 Ιουνίου 2016

ΤΟ ΚΑΠΕΛΑΚΙ

Συνεχίζοντας τις ιστορίες μας από τα παλιά θυμήθηκα ένα περιστατικό που μάλλον ήταν το 1984, λίγο μετά την δημιουργία του συνδέσμου. 

Αλλά δεν είμαι και σίγουρος.

 H ομάδα παίζει μπάλα στην Ριζούπολη με τον Απόλλωνα, την ίδια ώρα που ο Εθνικός υποδέχεται τον βάζελο και το πανιωνάκι παίζει Αιγάλεω. 

Από βράδυ λέγαμε δεν θα μαζευτούμε στο σύνδεσμο και θα πάμε κατευθείαν στο γήπεδο.

 Παίρνουμε με τον Πάρη λεωφορείο από Ανω Ν. Σμύνρη, για να πάμε στο σταθμό της Καλλιθέας να πάρουμε τον ηλεκτρικό. 

Του λέω του Πάρη που φορούσε καπελάκι δεν το κρύβεις ρε φίλε. 

Μπα μου λέει μη φοβάσαι. 

Τότε στην Αθήνα στην Α’ Εθνική, στο ποδόσφαιρο μόνο, ήταν 7 ομάδες.!!!

 Στην πλατεία της Νέας Σμύρνης μπαίνουν καμιά δεκαπενταριά άτομα χωρίς διακριτικά αλλά έκραζε από μακριά ότι ήταν πανιωνάκια.

 Πήγαιναν προφανώς να πάρουν τον ηλεκτρικό να πάνε προς Πειραιά. 

Βλέπουν το Πάρη με το καπέλο και αρχίζουν τις ερωτήσεις στυλ από πού είσαι κτλ. Ο Πάρης ήταν έξυπνος και πάντα με εξέπληττε θετικά με τις αντιδράσεις του. 

Τους λέει λοιπόν, παιδιά στο ίδιο σχολείο πάμε, από την Νέα Σμύρνη είμαι και εγώ και πέρυσι που κινδύνευε ο Πανιώνιος είχαμε πάει όλοι να υποστηρίξουμε την ομάδα της γειτονιάς μας. 

Αλλά ο ΑΡΗΣ είναι η αγάπη μου. 

Τους άρεσε και μας αφήσανε στην ησυχία μας, μέχρι που σε άλλη στάση ανεβαίνουν και 5 - 6 ακόμα ένας εκ των οποίων όρμησε κατευθείαν στον Πάρη αλλά τον συγκράτησαν οι άλλοι και του μιλάγανε. 

Έρχεται ένας από αυτούς που ανέβηκαν πρώτοι και λέει δώσε φίλε το καπελάκι γιατί το άτομο δεν είναι καλά και θα σε χτυπήσει και θα σου πάρει και το καπέλο. 

Δεν γίνεται του λέει ο Πάρης και βάζει το καπέλο στο παντελόνι του πίσω. 

 Μας ορμάει μέσα στο λεωφορείο ο μπάσταρδος και τις φάγαμε, πιο πολλές ο Πάρης και του πήρανε και το καπέλο. 

Κατεβαίνουμε και κατεβαίνουν και αυτοί χωρίς να έχουμε φθάσει στην στάση του σταθμού. 

Άρχισαν να τρέχουν, τρέχαμε και εμείς αλλά δεν κυνηγούσαν εμάς, είχανε βρει 3 μόνους βάζελους που πήγαιναν να δουν την ομάδα τους με τον Εθνικό. 

Τους τουλουμιάσανε για τα καλά και τους πήραν κασκόλ και καπέλα και πήγανε να περιμένουν το επόμενο λεωφορείο τα ζώα. 

 Δεν πέρασαν 5 λεπτά και βγαίνουν πάνω από 30 βάζελοι και όλοι μάχιμοι και τους κυνηγάγανε συστηματικά σε όλα τα στενά τις Καλλιθέας. 

Μου λέει ο Πάρης πάμε να πάρουμε το καπελάκι μου. 

Του λέω τρελός είσαι;

 Χωρίς να μου απαντήσει πάει προς τα εκεί που ήταν ο τύπος που του είχε πάρει το καπέλο και τον ακολουθώ.

 Έφαγε πολύ ξύλο το πανιωνάκι και όταν τελειώσανε οι βάζελοι μαζί του, πέφτει ο Πάρης πάνω του και τον ρώταγε για το καπελάκι. 

Αυτός έλεγε δεν ξέρω το έχασα και τρώει από τον Πάρη ένα ξύλο που ήταν να τον λυπάσαι. 

Ήταν κάτι βάζελοι και μας κοιτάζανε παράξενα…. Τους λέω το παιδί έχει προσωπικά με αυτόν γιατί του πήδησε την γκόμενα…. Καπελάκι δεν βρήκαμε και πάμε μετά από ώρα με τα πόδια στον σταθμό του Ταύρου να μπούμε από εκεί στον ηλεκτρικό να πάμε Ριζούπολη.

 Ο Πάρης δεν ήταν καλά. 

Είχε χάσει το καπελάκι που του το είχε δώσει αδελφός από επάνω και αυτά τα πράγματα τα έπαιρνε πολύ στραβά. 

Επιπλέον τα χέρια του ήταν όλο κοψίματα και αίματα καθώς είχε γρονθοκοπήσει πολύ άσχημα το πανιωνάκι. (τη φάση την είχαν γράψει τότε και οι εφημερίδες). 

Πάμε στο γήπεδο μπαίνουμε μέσα και είμαστε καμιά εικοσαριά στο πέταλο και πάνω από 200 σκορπισμένοι σε όλο το γήπεδο. (η οργάνωσή μας τότε ήταν προβληματική, γιατί υπήρχε μεγάλος φόβος.

 Εγώ ήμουν της γνώμης ότι αν ήμασταν όλοι ενωμένοι, είχαμε καλύτερη πιθανότητα να αποφύγουμε η και να αντιμετωπίσουμε τις στραβές, αλλά η περισσότεροι δεν ήταν έτσι.) Λίγο πριν αρχίζει το ματς βλέπουμε έναν αδελφό (κασκόλ, καπελάκι κτλ) με πατερίτσες και γύψο να μπαίνει στο πέταλο. 

Πάμε με τον Πάρη κάτω να τον βοηθήσουμε να ανέβει τα τσιμέντα της Ριζούπολης, και καταλάβαμε ότι ήταν από Θες/νίκη.

 Μόνος του είχε έρθει ο τρελός με το τραίνο και αφού είχε βάλει το γύψο την προηγούμενη. !!!

 Τα λέγαμε με τον αδελφό μετά τον βοηθήσαμε να πάει να πάρει το τραίνο για πίσω (ίσα – ίσα είχε τα εισιτήρια) και ήταν νηστικός όλη μέρα.

 Στην Ομόνοια του πήραμε και έφαγε κάτι και έδωσε το καπελάκι του στον Πάρη που χάρηκε καθώς ήταν ίδιο με αυτό που του είχαν πάρει.

 Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΑΡΕΙΑΝΟΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2016

Ο ΕΝΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΛΟ

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΑ ΑΔΕΡΦΙΑ ΠΟΥ ΚΑΤΕΒΑΙΝΑΜΕ ΕΚΔΡΟΜΕΣ ΕΚΕΙΝΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ  ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΙΑ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΙΑ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΚΑΝΑΜΕ ΚΕΡΚΙΔΕΣ ΜΕΣΑ ΣΕ ΧΑΝΟΥΜΙΑ ΒΑΖΕΛΙΑ ΓΑΥΡΟΥΣ.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΟ 1983 ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΠΟΥ ΚΑΡΦΙΤΣΩΣΑ ΗΤΑΝ ΕΚΕΙ ΤΟ ΖΗΣΑΜΕ ΜΑΖΙ.

ΕΚΕΙΝΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΣΕ ΝΕΑ ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑ ΛΕΩΦΟΡΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΚΑΙ ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗ ΚΑΤΕΒΑΙΝΑΜΕ 100 ΑΤΟΜΑ ΕΙΤΕ 2 ΠΟΥΛΜΑΝ ΠΟΥ ΜΑΣ ΞΕΦΟΡΤΩΝΑΝ ΣΤΟ ΠΕΡΟΚΕ 6 Η ΩΡΑ ΤΟ ΠΡΩΙ ΕΙΤΕ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΡΒΟΥΝΙΑΡΗ ΣΤΟΝ ΣΤΑΘΜΟ ΛΑΡΙΣΗΣ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΩΡΑ.

ΕΤΣΙ ΞΕΚΙΝΗΣΑΜΕ ΤΟ 1983 ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΡΒΟΥΝΙΑΡΗ ΝΑ ΠΑΜΕ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΑΕΚ- ΑΡΗΣ ΣΤΗΝ ΝΕΑ ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑ.

Η ΠΡΩΤΗ ΦΑΣΗ ΠΟΥ ΘΥΜΑΜΕ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΕΚΔΡΟΜΗ ΗΤΑΝ ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΗ ΟΠΟΥ ΑΝΕΒΗΚΑΝ 4 ΧΑΝΟΥΜΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΝΕ ΕΠΙΣΗΣ ΝΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΝΕ ΤΟΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΑΓΩΝΑ ΚΑΠΟΙΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΠΗΓΑΝΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΤΗΝ ΠΕΣΟΥΝΕ ΚΑΙ ΜΠΗΚΑ ΕΓΩ ΣΤΗΝ ΜΕΣΗ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΤΡΑΒΗΞΑ.

ΣΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΤΑΞΙΔΙΟΥ ΜΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΓΝΩΡΙΣΤΗΚΑΜΕ ΚΑΛΑ.

ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΑΣΗ ΠΟΥ ΘΥΜΑΜΕ ΚΑΛΑ ΗΤΑΝ ΟΤΙ ΠΗΓΑΙΝΑΜΕ ΜΕΜΟΝΟΜΕΝΑ ΝΑ ΜΠΟΥΜΕ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΗΜΟΥΝ ΜΕ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΚΑΡΑΜΗΤΣΟ ΠΟΥ ΤΟΝ ΚΑΡΦΙΤΣΩΣΑ.

ΤΟΤΕ Ο ΝΙΚΟΣ ΗΤΑΝ ΓΕΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΜΟΙΑΖΕ ΜΕ ΤΟΝ ΣΤΑΜΠΑΡΙΣΜΕΝΟ ΠΛΑΣΤΗΡΑ ΚΑΙ ΜΟΛΙΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΑΜΕ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΒΓΗΚΑΜΕ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΚΕΠΑΣΤΗ ΕΚΕΙ ΜΟΛΙΣ ΜΑΣ ΕΙΔΑΝ ΤΑ ΧΑΝΟΥΜΙΑ ΜΑΣ ΤΗΝ ΕΠΕΣΑΝ ΝΟΜΙΖΩΝΤΑΣ ΠΩΣ Ο ΝΙΚΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΠΛΑΣΤΗΡΑΣ.

ΠΩ ΠΩ ΘΕΕ ΜΟΥ ΤΟ ΘΥΜΑΜΕ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΖΩ ΓΙΑ ΚΑΛΗ ΜΟΥ ΤΥΧΗ ΠΩΣ ΤΑ ΦΕΡΝΕΙ Η ΤΑΝΑ Η ΖΩΗ ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΕΚΕΙΝΟ ΗΤΑΝ ΤΑ 4 ΧΑΝΟΥΜΙΑ ΠΟΥ ΕΣΩΣΑ ΣΤΟ ΤΡΕΝΟ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΗΡΘΑΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΑΣ.

ΕΜΕΝΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ ΚΑΙ ΜΕ ΤΡΑΒΗΞΑΝ ΑΛΛΑ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΔΕΝ ΤΟΝ ΠΙΣΤΕΨΑΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΗΡΑΝ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΣΚΕΠΑΣΤΗ (ΕΔΩ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΕΙ Ο ΝΙΚΟΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΙ ΕΖΗΣΕ) ΜΕ ΤΑ ΠΟΛΛΑ ΦΤΑΝΩ ΣΤΗΝ 21 ΠΡΙΝ ΜΠΕΙΣ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΘΥΡΑ ΕΧΕΙ ΕΝΑΝ ΤΟΙΧΟ ΓΥΡΩ ΣΤΑ 3 ΜΕΤΡΑ ΓΕΜΑΤΟ ΜΕ ΣΠΑΣΜΕΝΑ ΓΥΑΛΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΣΚΑΡΦΑΛΩΣΟΥΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΕΡΝΑΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΩΣ ΘΥΡΑ ΜΠΗΚΑ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΒΡΙΣΚΟΜΑΙ ΜΕ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΠΑΙΔΙΑ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΜΕ ΑΔΕΡΦΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ.

ΟΠΩΣ Ο ΚΩΣΤΑΣ ΠΟΥ ΚΑΡΦΙΤΣΩΣΑ ΕΔΩ ΚΑΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΧΑΝΟΥΜΙΑ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΚΕΡΚΙΔΑ.

ΠΡΟΗΓΟΥΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΟΝ ΔΟΥΛΓΕΡΑΚΗ ΚΑΙ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΗΜΙΧΡΟΝΟ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΠΡΩΤΑ ΤΗΝ ΙΣΟΦΑΡΙΣΗ.

ΕΚΕΙ ΠΕΡΑ ΞΑΦΝΙΚΑ ΑΔΕΙΑΖΕΙ ΟΛΗ Η ΣΚΕΠΑΣΤΗ ΚΑΙ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΑΝ ΕΜΕΙΣ.

ΕΚΕΙΝΟΝ ΤΟΝ ΤΟΙΧΟ ΜΕ ΤΑ ΓΥΑΛΙΑ ΤΟΝ ΠΗΔΗΞΑΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΜΟΥ ΗΤΑΝ Ο ΒΕΝΙΑΜΙΝ ΠΟΥ ΤΟΝ ΚΑΡΦΙΤΣΩΣΑ ΕΔΩ ΚΑΙ Ο ΜΠΑΜΠΑΛΟΣ ΙΣΩΣ ΕΝΑΣ ΑΚΟΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟΝ ΘΥΜΗΘΩ ΜΠΗΚΑΜΕ ΣΕ ΕΝΑ ΤΑΞΙ ΓΙΑ ΝΑ ΦΥΓΟΥΜΕ ΑΡΟΝ ΑΡΟΝ.

ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΕΚΕΙ ΑΚΟΥΣΑΜΕ ΚΑΙ ΤΟ ΑΥΤΟΓΚΟΛ ΤΟΥ ΦΟΙΡΟΥ ΣΤΟΝ ΓΚΟΥΙΝΤΑΡ ΣΤΟ 89 ΛΕΠΤΟ.

ΜΕ ΤΑ ΠΟΛΛΑ ΦΤΑΣΑΜΕ ΣΤΟΝ ΣΤΑΘΜΟ ΛΑΡΙΣΗΣ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΑΡΧΙΣΑΝ ΝΑ ΚΑΤΑΦΘΑΝΟΥΝ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΜΠΙΤΗΣ ΣΦΕΤΚΟΣ ΤΣΙΓΑΡΑΣ ΤΑΣΟΥΛΗΣ ΚΑΙ ΜΑΖΕΥΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΚΥΛΙΚΕΙΟ ΤΟΥ ΣΤΑΘΜΟΥ ΕΙΜΑΣΤΑΝ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΑΝ ΚΑΜΙΑ 30ΑΡΙΑ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΕΣΚΑΣΕ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΡΕΙΑ ΤΩΝ ΧΑΝΟΥΜΙΩΝ ΓΥΡΩ ΣΤΑ 300-400 ΑΤΟΜΑ.

ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝΕ ΤΟ ΚΥΛΙΚΕΙΟ ΕΧΕΙ 3 ΠΡΟΣΒΑΣΕΙΣ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΤΡΕΝΑ ΜΙΑ ΑΠΟ ΕΞΩ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΤΑΘΜΟ ΠΕΡΙΤΟ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΟΤΙ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΑΝ ΚΑΙ ΟΣΟΙ ΩΡΑ ΔΙΝΑΜΕ ΜΑΧΗ ΟΠΟΙΟ ΧΑΝΟΥΜΙ ΕΜΠΑΙΝΕ ΜΕΣΑ ΕΦΕΥΓΕ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΑΙΜΑΤΑ ΤΑ ΠΟΤΗΡΙΑ ΤΑ ΜΠΟΥΚΑΛΙΑ ΤΑ ΤΑΣΑΚΙΑ ΟΙ ΚΑΡΕΚΛΕΣ ΤΑ ΤΡΑΠΕΖΙΑ ΕΓΙΝΑΝ ΙΠΤΑΜΕΝΑ ΚΑΙ ΕΣΚΑΓΑΝ ΣΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ ΤΟΥΣ.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΚΑΡΦΙΤΣΩΣΑ Η ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΛΙΟΦΡΟΥΡΗΤΕΣ ΚΑΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ΕΚΕΙ ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΜΠΟΡΟΥΝΕ ΝΑ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΟΥΝΕ ΟΤΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΘΥΜΟΥΝΤΕ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΕΚΔΡΟΜΗ.

ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΝ ΘΕΛΕΙ Ο ΣΤΑΘΗΣ ΤΗΝ ΣΥΝΤΑΣΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΕΒΑΖΕΙ ΣΤΙΣ ΟΠΑΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ.

ΑΦΗΓΗΣΗ ΜΕΧΡΙ ΕΔΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΙΧΑΛΗ ΚΟΥΛΑ


ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ Ο ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΑΚΙΤΣΟΣ.

Α ΡΕ ΜΙΧΑΛΗ ΝΑΣΑΙ ΚΑΛΑ ΤΙ ΘΥΜΗΘΗΚΕΣ...ΛΟΙΠΟΝ ΣΥΜΠΛΗΡΩΝΩ:

ΟΝΤΩΣ ΠΗΓΑΝΕ ΝΑ ΜΕ ΒΑΛΟΥΝΕ ΣΤΗ ΣΚΕΠΑΣΤΗ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΝ ΑΝ ΕΙΜΑΙ ΧΑΝΟΥΜΙ ΓΙΑΤΙ ΟΤΑΝ ΜΕ ΠΕΡΙΚΥΚΛΩΣΑΝΕ ΤΟΥΣ ΕΙΠΑ ΟΤΙ ΜΟΙΑΖΩ ΣΤΟ ΠΛΑΣΤΗΡΑ ΑΛΛΑ ΕΙΜΑΙ ΧΑΝΟΥΜΙ ,ΜΕ ΡΩΤΑΝΕ ΠΟΥ ΚΑΘΕΣΑΙ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΛΕΩ ΝΕΟ ΚΟΣΜΟ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΤΟΥ ΦΙΞ ΗΞΕΡΑ ΑΠΟ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΣΥΝΟΙΚΙΕΣ ΚΙ ΑΥΤΟ Μ ΕΣΩΣΕ.

 ΠΡΟΣ ΣΤΙΓΜΗΝ ΧΑΛΑΡΩΣΑΝ ΚΙ ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΣΤΗ ΣΚΕΠΑΣΤΗ ΤΑΧΑ ΠΗΓΑΙΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΟΡΙΤΖΙΝΑΛ ΚΑΝΩ ΑΠΟΤΟΜΑ ΜΕΤΑΒΟΛΗ ΚΑΙ ΡΙΧΝΩ ΤΟ 200ΣΑΡΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ.

 ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΠΟΣΟΙ ΜΕ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣΑΝ ΑΝ ΓΥΡΙΖΑ Η ΑΝ ΣΚΟΝΤΑΦΤΑ ΗΜΟΥΝΑ ΝΕΚΡΟΣ. 

ΠΛΗΣΙΑΣΑ ΜΙΑ ΘΥΡΑ ΜΕ ΜΠΑΤΣΟΥΣ ΚΑΙ ΠΕΡΑΣΑ ΜΕ ΒΟΥΤΙΑ ΑΠ ΤΑ ΤΟΥΡΝΙΚΕ ,ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΕΙΔΑΝ ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΚΑΙ ΜΕ ΡΩΤΗΣΑΝ ΠΩΣ ΓΛΥΤΩΣΑ ΗΤΑΝ ΔΕ Η ΘΥΡΑ ΤΩΝ ΕΠΙΣΗΜΩΝ ΚΙ ΕΙΔΑ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟ 70 ΠΟΥ ΕΦΥΓΑ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΜΟΥ ΤΗ ΣΤΗΝΑΝΕ.

 ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΣΤΟ ΣΤΑΘΝΟ ΤΑ ΕΙΠΕΣ ΕΣΥ ... ΑΝ ΘΥΜΑΣΑΙ ΗΤΑΝΕ ΜΕΤΑΞΥ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ΚΑΙ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ ΚΙ ΑΠ ΤΟ ΚΟΤΡΟΝΙΔΙ ΠΟΥ ΕΦΑΓΕ ΤΟ ΤΡΑΙΝΟ ΓΥΡΙΣΑΜΕ ΜΕ ΣΠΑΣΜΕΝΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΚΑΙ ΨΟΦΟΚΡΥΟ. 

ΗΤΑΝΕ ΚΙ ΟΙ ΔΙΔΥΜΟΙ ΚΙ Ο ΤΣΟΥΡΜΑΣ ΜΕΤΑΞΥ ΑΛΛΩΝ ΚΙ Ο ΤΙΤΙΛΗΣ ΘΕΟΣ ΣΥΓΧΩΡΕΣΤΟΝ ΕΙΧΕ ΔΩΣΕΙ ΤΑ ΡΕΣΤΑ ΤΟΥ ...

ΣΤΟ ΓΥΡΙΣΜΟ ΜΕΤΑ ΤΟ ΞΥΛΟ ΠΟΥ ΡΙΞΑΜΕ ΣΤΑ ΧΑΝΟΥΜΙΑ ΣΤΟ ΚΥΛΙΚΕΙΟ ΚΑΝΑΝΕ ΝΤΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΤ ΚΑΙ ΦΑΓΑΝΕ ΞΥΛΟ ΑΣΧΕΤΟΙ ΕΠΙΒΑΤΕΣ ΓΕΝΙΚΑ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΜΕΡΑ ΕΧΑΝΕ Η ΜΑΝΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ,ΜΕΤΑ ΕΓΩ ΕΒΓΑΛΑ ΤΟ ΠΕΤΣΙΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΚΑΡΦΩΘΩ ΚΙ ΕΠΙΑΣΑ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΜΕ ΜΙΑ ΓΙΑΓΙΑ ΠΟΥ ΠΗΓΑΙΝΕ ΧΑΛΚΙΔΑ ,ΕΙΧΑ ΚΑΤΣΕΙ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΠΕΤΣΙΝΟ ΚΙ ΟΤΑΝ ΜΠΗΚΕ Η ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΟ ΠΑΙΖΑ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΕΓΓΟΝΟΣ ... ΟΤΑΝ ΗΡΕΜΙΣΕ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΕΙΧΕ ΚΛΕΨΕΙ ΑΠ ΤΟ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ ΚΑΜΜΙΑ 20ΑΡΙΑ ΠΟΡΝΟΠΕΡΙΟΔΙΚΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΟΙΡΑΖΕ ΑΛΛΑ ΔΕ ΛΕΩ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ...  
 

ΕΔΩ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ  ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ Ο ΓΚΑΡΣΙΑ ΓΙΑ ΕΜΑΣ ΤΟΥΣ ΑΘΗΝΑΙΟΥΣ  

Σαν τωρα θυμάμαι τον συχωρεμενο τον Στέλιο που έλεγε "φωνάξτε μας δείχνει η τηλεόραση" οι μπαρμπάδες στην 21 δεν κουνιόταν και κάναμε την κερκίδα μας αλλα δεν είχαμε υπολογίσει οτι θα ανοίξουν στο ημίχρονο τις πόρτες οι σεκιουριτάδες και θα ερθει ολη η σκεπαστή πανω μας. 

Μακελειό έγινε αλλα τη βγάλαμε παλι καθαρή. 

Εγω χώθηκα στην αυλή μιας γριάς διπλα στο γήπεδο και μου έφτιαξε και καφέ η γιαγιούλα : τα σκατοχανουμα απο έξω ειχαν λυσσάξει να ψάχνουν.

 ΚΑΙ ΕΔΩ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΚΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ Η ΕΜΒΗΜΑΤΙΚΗ ΜΟΡΦΗ ΚΑΤ' ΕΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΟΠΑΔΙΚΟ ΜΑΣ ΚΙΝΗΜΑ Ο ΤΑΣΟΥΛΗΣ  

Τήν μέρα εκείνη ήταν η πρώτη μου εκδομή με τον ΑΡΗ στιν αθήνα και τα παιδιά απο την τούμπα δεν με πέρνανε όπου τους είπα αν δεν με πάρετε θα κόψω τς φλέβες μου τελικά της έκοψα με πήγαν με ράψανε και πήγαμε αθήνα με τον καρβουνιάρη,την είδια μέρα παίζανε & τα τουρκάκια με τον εθνικό και εγώ σαν πιο μικρός τους κολάντριζά τους έφερνα κοντά στα κουπε που είμασταν και τρώγανε μαπες συνέχεια είχαμε πάρει & 2 στο κουπέ για κολοφεράντα.

Φτασαμε αθηνα στις 7 το πρωί και έπερεπε να βρούμε τα αδέρφια μας που ήρθαν την προηγούμενη μέρα και τους αθηναιους όπως & έγινε.

Εγώ ο μπίτις ο σφέτκος και ο μάμπαλος πηγαμε να πάρουμε τα εισητηρια που ήταν στην οδό βαλαωρίτου πάνω απο την ομόνοια.

Το κουλο ήταν που μας εδωσαν στην σκεπαστη και μας έβλεπαν σαν εξωγηοινους,βρήκα μια καβάντζα που έβγαζε στην θύρα 12 πάνω απο την 7 ένας ένας την κάναμε όλοι για απο πάνο απο την σκεπαστη τα άλλα όλα τα έγραψε όπως έγινε ο παλιοφρουρίτης ντερβίσης & μπεσαλής κούλας.

ΑΡΗΣ ΓΕΡΑ ΠΑΛΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΕΡΑΣΑΝ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΩ ΓΙΑΤΡΕΙΑ

 ΜΙΑ ΟΠΑΔΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΑΔΕΡΦΙΑ ΜΑΣ ΤΗΣ ΠΑΛΙΑΣ ΦΡΟΥΡΑΣ 

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΚΟΥΛΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΛΙΑΣ ΦΡΟΥΡΑΣ

Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2016

ΕΝΑΣ ΤΙΤΛΟΣ Ο 22ος ΑΚΟΜΑ - Η ΑΝΑΓΚΗ ΜΙΑΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΔΙΚΑΙΩΣΗΣ

ΕΝΑΣ ΤΙΤΛΟΣ Ο 22ος ΑΚΟΜΑ-Η ΑΝΑΓΚΗ ΜΙΑΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΔΙΚΑΙΩΣΗΣ

Αύγουστος 1986.

 Ο πρωταθλητής Ελλάδος ΑΡΗΣ ετοιμάζετε ενόψει της νέας σεζόν ,ενισχυμένος με τον πολλά υποσχόμενο Σλοβένο Λευτέρη Σούμποτιτς και με σχεδόν αναλλοίωτο το ρόστερ του από την προηγούμενη σεζόν.

Ο κόουτς Ιωαννίδης ξέρει ότι ο ΑΡΗΣ δεν μπορεί παρά την νέα σεζόν να στοχεύσει και να κατακτήσει όλους τους εγχώριους τίτλους, πρωτάθλημα , κύπελλο αλλά και….. σούπερ καπ.

Ναι σωστά διαβάσατε σούπερ καπ.

 Το καλοκαίρι του 1986 η ΕΟΚ αποφασίζει την διοργάνωση για πρώτη φορά του θεσμού του σούπερ κυπέλλου.

Αντίπαλοι θα τεθούν σε διπλούς αγώνες ο πρωταθλητής ΑΡΗΣ και ο κυπελλούχος Παναθηναϊκός.

Όπως και γίνεται.

 Στις 27 Αυγούστου του 1986 η ομάδα μας υποδέχεται στο μέχρι τελευταίας σπιθαμής κατάμεστο Αλεξάνδρειο Αθλητικό Μέλαθρο τον Παναθηναϊκό στο πρώτο μεταξύ τους ματς για την διεκδίκηση του τροπαίου.

 Το αποτέλεσμα: θρίαμβος του ΑΡΗ με σκόρ 117-85.

Οι πόντοι του ΑΡΗ προέρχονται από τους: Γκάλης 44, Γιαννάκης 9, Σούμποτις 28 ,Ρωμανίδης 16, Λυπηρίδης 4, Δοξάκης 8, Σταμάτης 6, Μπαϊρακτάρης 2.

 Η ρεβάνς που θα πραγματοποιηθεί στις 4 Σεπτεμβρίου του 1986 στο νεότευκτο εκείνη την εποχή Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας αποκτά τυπική διαδικασία .

Όμως τα παιδιά του Γιάννη Ιωαννίδη δεν παίρνουν καθόλου αψήφιστα και χαλαρά τον αγώνα.

 Νέος θρίαμβός ,νέα κατοστάρα και το τρόπαιο του σούπερ κυπέλλου υψώνεται στον ουρανό του Σ.Ε.Φ.

Κκαι έρχεται στην Θεσσαλονίκη.

 Για την ιστορία ο 2ος αγώνας έληξε 88-104 .

Τους πόντους του ΑΡΗ πέτυχαν οι :Γκάλης 41, Γιαννάκης 15, Σούμποτις 13 ,Ρωμανίδης 12, Λυπηρίδης 6, Δοξάκης 7, Σταμάτης 10.

 Ο θεσμός του Σούπερ κυπέλλου, δηλαδή αγώνα μεταξύ πρωταθλητή και κυπελλούχου ,καθιερώθηκε από την ΕΟΚ, το 1986 και πραγματοποιήθηκε μόνο για μια χρονιά το ίδιο έτος ,προφανώς γιατί τα επόμενα 4 χρόνια ,δεν χρειάστηκε να πραγματοποιηθεί καθώς πρωταθλητής και κυπελλούχος ήταν ο ΑΡΗΣ.

Τα χρόνια πέρασαν και πάντα στο μυαλό πολλών φιλάθλων του ΑΡΗ υπήρχε η απορία γιατί δεν υπάρχει αναφορά στον συγκεκριμένο τίτλο.

Ο τίτλος είναι επίσημός αφού οι αγώνες διοργανώθηκαν από την ΕΟΚ ,απονεμήθηκε τρόπαιο και είναι ο 22ος τίτλος .

Υπενθυμίζω ότι αντίστοιχο τίτλο του σούπερ καπ, ο ΑΡΗΣ έχει κατακτήσει στο βόλεϊ και όλοι τον αναφέρουν ως επίσημο.

Νομίζω πλέον ότι ήρθε ο καιρός με αφορμή και την συμπλήρωση 30 ετών από εκείνο το καλοκαίρι του 1986 ,να αποκατασταθεί μια ιστορική αδικία.

Πιστεύω ότι αξίζει τον κόπο οι άνθρωποι της Κ.Α.Ε, να κινητοποιηθούν ,να έρθουν σε επαφή με την ΕΟΚ η οποία θα πιστοποιήσει ότι είναι επίσημη διοργάνωση της το σούπερ καπ του 1986 και επιτέλους να υψωθεί στην οροφή του Παλέ πλάι στα υπόλοιπα 21 το λάβαρο του 22ου τίτλου του ΑΡΗ μας(τι πιο όμορφο να πραγματοποιηθεί αυτό τον Σεπτέμβρη σε κάποιο φιλικό με ταυτόχρονη βράβευση μελών εκείνης της ομάδας) .

 Το οφείλουμε σε αυτούς τους αθλητές που δώσανε τόσα πολλά στον σύλλογο μας στους παράγοντες εκείνης της εποχής που δημιούργησαν αυτήν την υπερομάδα και προπαντώς στη νέα γενιά των φιλάθλων του ΑΡΗ που πρέπει να μάθει την ιστορία του συλλόγου και να είναι υπερήφανη για τους 22 τίτλους του συλλόγου και ….όχι μόνο για τους 21.

Σχετικές αναφορές για τον τίτλο αυτό υπάρχουν στον τύπο της εποχής (αθλητικό-πολιτικό), ακόμα και στο you tube!!

 ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΓΙΑ ΤΗ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΙΑΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΑΔΙΚΙΑΣ ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΤΑ ΛΑΒΑΡΑ ΣΤΟ ΤΑΒΑΝΙ ΤΟΥ ΠΑΛΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ 22 ΓΙΑΤΙ 22 ΕΙΝΑΙ!!

 Ο Κατερινιώτης

Τρίτη, 14 Ιουνίου 2016

Η ΑΡΧΗ

Τις προάλλες είδα διάφορα αδέλφια στην ηλικία μου να φοράνε ένα t – shirt που έλεγε «τα χρόνια πέρασαν δεν βρίσκω γιατρειά».

 Θυμηθήκαμε λοιπόν κατά την επιστροφή από την Πάτρα τις παλιές ιστορίες του οπαδικού κινήματος του Θεού στην Αθήνα.

 Με τις προτροπές των αδελφών και φίλων μου είπαμε να τις καταγράψουμε εδώ ώστε να μείνει κάτι από εκείνη την πιο ρομαντική εποχή που σημαδεύτηκε ανεξίτηλα από την δημιουργία και πέρασμα στην σφαίρα του μύθου του αυτοκράτορα του Ελληνικού Μπάσκετ.

 Πρώτα από όλα να πω ότι η εποχή εκείνη ήταν τελείως διαφορετική σε ότι αφορά τους οπαδούς από ότι σήμερα.

 Υπήρχε στους αντίπαλους οπαδούς μεγαλύτερη μπέσα και φιλότιμο.

 Η οργάνωση με τα μέσα της εποχής (ούτε κινητά, ούτε facebook) ήταν διαφορετική σαφώς πιο δύσκολη, και τότε για να στήσεις εξέδρα εκτός έδρας έπρεπε να ματώσεις, καθώς οι οργανωμένες εκδρομές ήταν σπάνιες και η παρουσία αστυνομίας ελλιπής.

 Θέλω επίσης να τονίσω ότι τόσο προσωπικά όσο και τα περισσότερα αδέλφια της εποχής δεν επιθυμούσαμε την βία και τις φασαρίες και όσες ιστορίες γράψουμε αυτό το διάστημα που θα έχουν περιστατικά τέτοια, δεν αποτελούν προώθηση πρακτικών βίας αλλά απλά γεγονότα που συνέβησαν από την κακή μας τύχη.

 Τέλος θέλω να πω ότι τα χρόνια έχουν περάσει και πολλά αδέλφια δεν τα θυμάμαι ούτε σαν ονόματα, ούτε σαν πρόσωπα. 

Αλλά και για όσους αδελφούς θυμάμαι δεν θα αναφέρω τα ονόματά τους – θα χρησιμοποιώ αρχικά ή ψευδώνυμα - καθώς ορισμένοι από αυτούς δεν είναι πλέον μαζί μας.

 Ξεκινάμε με την πρώτη μου σοβαρή οπαδική εμπειρία, που συνέβη την άνοιξη του 1983.

 Μία από τις πιο όμορφες στιγμές μας ήταν όταν σηκώσαμε στον Πανελλήνιο το πρωτάθλημα στο μπάσκετ.

 Τότε δεν είχε play off κτλ και ακριβώς πίσω μας ήταν ο βαζέλας και αν δεν κερδίζαμε τον Πανελλήνιο θα ήταν αυτός πρωταθλητής.

 Τότε δεν είχαμε σύνδεσμο (στα σπάργανα ήταν ο νέος σύνδεσμος), και ήταν η εποχή που δεν ήμασταν σοβαρά οργανωμένοι.
 Εγώ ο Πάρης, ο Μάριος και ο Γ.Γ. ξεκινάμε στα τυφλά να πάμε στον Πανελλήνιο που η περιοχή τότε έβριθε από βάζελους. 

Με άγνοια κινδύνου είχα φτιάξει και μία κίτρινη σημαία, η οποία είχε κοντάρι ξύλινο και δεν κρυβόταν με τίποτα.

 Περνάμε σχεδόν 500 μέτρα από το γήπεδο πεζοί από διάφορους που απλά μας κοιτούσαν και έξω από το γήπεδο μας περιμένει ωραία έκπληξη καθώς τα αδέλφια από τον βορρά αλλά και άλλοι από τον νότο 2 ώρες πριν αρχίσει το ματς είχαν μαζευτεί. (πάνω από 300 πρέπει να ήμασταν). 

Μπαίνουμε στο γήπεδο και παίρνουμε το πρωτάθλημα άνετα ενώ στις εξέδρες γινόταν πανζουρλισμός. 

Μέσα ήταν πολλοί βάζελοι που όλο μας τσιγκλούσαν αλλά και εμείς δεν πηγαίναμε πίσω.

 Τότε ήταν ένα σύνθημα «ανοίχτε την πύλη γαμ…ται το τριφύλλι» και όλο αυτό φωνάζαμε.

 Μετά τα πανηγύρια φεύγουμε από το κλειστό και καμιά δεκαριά κατηφορίζουμε προς Πατησίων και πάλι με άγνοια κινδύνου μέσα στην καλή χαρά.

 Σε ένα τοίχο του στίβου του Πανελληνίου όπως κατεβαίναμε, έχουν στριμώξει οι βάζελοι έναν δικό μας χωρίς ακόμα να τον έχουν πειράξει. 

 Μετά μάθαμε ότι αυτός ο αδελφός, είχε και άλλες παρτίδες με αυτούς που τον είχαν στριμώξει, με ναρκωτικά. 

Εγώ κρατάω την σημαία, και είναι ο Πάρης δίπλα μου και άλλα παιδιά, πιο πολύ θυμάμαι τον Γ.Γ. που μέχρι τα 12 ήταν γαύρος και έτσι κι αλλιώς τους είχε άχτι τους βάζελους. 

Φεύγουν κάποιοι τρέχοντας να ειδοποιήσουν όσους από τους δικούς μας ήταν στο γήπεδο ακόμα, και πιάνει ο Γ.Γ. την σημαία μου με το ξύλινο κοντάρι και ορμάει μόνος του πάνω σε τουλάχιστον είκοσι άτομα. 

Τρεις – τέσσερις από εμάς όρμησαν και αυτοί.

 Εγώ μάσησα διότι δεν είχα βρεθεί πότε πριν σε φάση και δεν είχαμε ακόμα αναπτύξει το αίσθημα της αδελφικότητας.

 Τους δικούς μας τους τσάκισαν οι βάζελοι αν και ο Γ.Γ. πρόλαβε να τους κάνει ζημιά.

 Σκάνε μύτη και οι υπόλοιποι δικοί μας που είχαν μείνει το γήπεδο και παίρνουμε στο κυνήγι τους βάζελους που φαίνεται από τότε κονομήσανε το προσωνύμιο λαγοί διότι μόλις οι αριθμητικές αναλογίες άλλαξαν και χωρίς να έχουν φάει ούτε μία το έβαλαν στα πόδια. 

Έρχεται ο Γ.Γ. και μου δίνει την σημαία μου, και μου λέει αχχχχ το ευχαριστήθηκα.

 Τον κοιτάω και του λέω ρε μάπα έφαγες πολύ ξύλο. 

Μου λέει το θέμα δεν είναι πόσο έφαγα αλλά πόσο έριξα.

 Του λέω αν δεν ερχόντουσαν τα άλλα αδέλφια τι θα κάνατε;

 Μου λέει θα ορμάγατε εσείς άμα βλέπατε ότι μας πατάνε. (και είχε δίκιο καθώς έτσι συνέβη μετά από καιρό στην Νέα Σμύρνη). 

Αυτό ήταν για εμένα το βάπτισμα του πυρός και η αρχή της οπαδικής μου πορείας που συνεχίστηκε για χρόνια σχεδόν σε όλα τα παιχνίδια του Θεού στην Αθήνα.

 Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΑΡΕΙΑΝΟΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2016

Η ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ

Η χρονιά που πέρασε…. 

Πόσα συναισθήματα μας χάρισε αυτή η χρονιά στο μπάσκετ.

 Μας έδωσε τα πάντα.

 Τώρα μας προσφέρει και ένα παράξενο μείγμα συναισθημάτων.

 Αυτό το μείγμα είναι πρώτα από όλα η λύπη.

 Λύπη διότι τέλειωσε κάτι όμορφο.

 Μετά είναι η έντονη προσμονή για την συνέχεια. 

Απορίες για ποιούς λόγους η διαιτησία έχει τόση εμπάθεια για την αγάπη μας. 

Ακόμα και σε μία σειρά με το χανούμι, που μόνο γόητρο είχε.

 Και τέλος περηφάνια για όλα αυτά που η ομάδα σε ελάχιστο χρόνο κατάφερε. 

 Από τώρα θα μετράμε αντίστροφα τις ημέρες μέχρι την στιγμή που η συμμορία μας θα βγει ξανά στο παρκέ να κατακτήσει νέες κορυφές και νέους στόχους.

 Και αυτή η γλυκιά προσμονή για την επόμενη ημέρα του αυτοκράτορα είναι που θα μας κρατήσει όλο το καλοκαίρι το πάθος μας ζωντανό και αμείωτο.

 Θυμάμαι ένα από τα πρώτα άρθρα της χρονιάς , τότε που τυχαία πάλι το χανούμι ήταν στο δρόμο μας στο κύπελλο. 

Είχαμε προβλέψει ότι η αγάπη μας θα τα βάλει με τα συμφέροντα και θα γίνει πόλεμος. 

Πόσο δίκιο είχαμε…. Είχαμε ζητήσει από τον κόσμο μας να είναι κόσμιος και να προστατέψει την ομάδα.

 Το έκανε ο κόσμος μας αυτό. 

Χάσαμε το μέτρημα των sold out και η μόνη φορά που παίξαμε χωρίς κόσμο ήταν από απόφαση της διοίκησης.

 Συγχαρητήρια λοιπόν στον κόσμο μας.

 Σε πολλά άρθρα μας είχαμε ευχαριστήσει την διοίκηση για ότι είχε κάνει και την είχαμε προτρέψει να αντιμετωπίσει το θέμα της διαιτησίας.

 Πόσο δίκιο είχαμε τελικά.

 Και η διοίκηση ανταποκρίθηκε και σε αυτό.

 Με τρόπο πρωτότυπο έστειλε το μήνυμα ότι έχει καταλάβει τι γίνεται.

 Συγχαρητήρια λοιπόν και στην διοίκηση.

 Πολλά συγχαρητήρια στους παίκτες μας και στο προπονητικό team.

 Με πλήθος προβλημάτων αλλά και φαλτροσφυριγμάτων τράνταξαν συθέμελα τις ισορροπίες σε Ελλάδα και Ευρώπη και έβαλαν παρακαταθήκη για το μέλλον.

 Είχαμε βαρεθεί να λέμε όλη την χρονιά ότι η ομάδα πρέπει να ενισχυθεί. 

Δεν πήραμε ούτε ένα παίχτη και έτσι η κούραση και οι τραυματισμοί έφεραν την ομάδα σε δύσκολη θέση άσχετα αν κατά βάση ανταποκρίθηκε με ότι είχε.

 Πολλά συγχαρητήρια στον κο Πρίφτη και για το ήθος του και για την πολλή δουλειά που έκανε.

 Στο μόνο με το οποίο διαφωνούμε με τον τεχνικό μας είναι στο θέμα της ενίσχυσης της ομάδας. 

 Το τελευταίο ευχαριστώ και τα τελευταία συγχαρητήρια θα πάνε σε ανθρώπους εκτός ομάδας. 

Μεγάλο ευχαριστώ για την διαιτησία. 

Κατάφερε να αποδείξει με τον πιο εμφατικό τρόπο ότι στο παρασκήνιο σκιές προσπαθούν να καθορίσουν τις τύχες του μπάσκετ στην Ελλάδα.

 Πολλά συγχαρητήρια στους ανθρώπους με τα γκρι που πλέον κατόρθωσαν να καταδείξουν πόσο πολύ μπλεγμένοι είναι στην διαπλοκή.

 Τώρα που όλη η Ελλάδα - και όχι μόνο - είδε το έργο τους έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν. 

Καλό μας καλοκαίρι αδέλφια. 

Αγκαλιά με τα όνειρά μας αποσυρόμαστε όπως και οι παίκτες μας και τα ξαναλέμε ακόμα πιο αγριεμένοι από την νέα σεζόν. 

Στην κερκίδα θα με βρείτε αδέλφια…

 Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΑΡΕΙΑΝΟΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ