ΛΑΜΙΑ - ΑΡΗΣ 0 - 2 Η διπλή ανάγνωση της νίκης επί της Λαμίας δεν πρέπει ούτε να κάνει κάποιους να χαίρονται, ούτε κάποιους άλλους να στεναχωριούνται.
Η νίκη επί της ουραγού ναι είναι σημαντική αλλά είναι επί της ουραγού και τίποτε άλλο.
Η εμφάνιση δεν ήταν αυτή που μπορεί να πει κάποιος ότι άρχισε κάτι να αλλάζει προς το καλύτερο.
Τη διαφορά έκανε ο Μορόν, ο κίλερ Μορόν στον οποίο η ομάδα βρήκε τον μεγαλύτερο σκόρερ στην ιστορία της.
Οι προσωπικές ενέργειες του παίκτη αυτού, κυρίως στο δεύτερο γκολ ήταν χάρμα οφθαλμών και είναι αυτές που κράτησαν την ομάδα ζωντανή στο κυνήγι της πέμπτης θέσης.
Εξαιρετική πρώτη εμφάνιση και από το νεοφερμένο αριστερό μπακ Μεντίλ, που έδωσε την ασίστ στο πρώτο γκολ, αλλά έκανε και γεμάτες επιθέσεις.
Λίγο στα μετόπισθεν ήταν αρκετά δυνατά τα μαρκαρίσματά του αλλά αυτό πρέπει να το δει με τον προπονητή.
Σε γενικές γραμμές η ομάδα δεν παρουσίασε κάτι το ιδιαίτερο αφού στο πρώτο ημίχρονο δεν απείλησε και στο δεύτερο ότι έκανε το έκανε όπως προανέφερα με προσωπικές ενέργειες.
Ο Μόντσου όλως περιέργως ήταν στον κόσμο του ενώ ο Νταρίντα ήταν παρών σε πολλές μεταβιβάσεις αλλά με τον Σιφουέντες πρέπει να παίξουν πολλά παιχνίδια για να βρίσκονται στον χώρο του κέντρου και λίγο πιο μπροστά με κλειστά μάτια όπως πρέπει αν γίνεται με δύο παίκτες της ποιότητάς τους.
Αυτό που έκανε ο ΑΡΗΣ δεν ήταν τίποτε περισσότερο από αυτό που έπρεπε για να παραμείνει ζωντανός στο κυνήγι της 5ης θέσης.
Το επόμενο παιχνίδι με την Καλλιθέα θα είναι ασφαλώς πιο δύσκολο διότι αν η Λαμία έχει αποδεχτεί ότι του χρόνου θα βρίσκεται σε άλλη κατηγορία, η Καλλιθέα όχι μόνο δεν το έχει αποδεχθεί αλλά χτυπάει όλα τα παιχνίδια με οποιονδήποτε αντίπαλο.
Απόλυτος σεβασμός σε όλο τον κόσμο του ΑΡΗ που έδειξε ότι θα βρίσκεται στο πλευρό της ομάδας όπου επιτρέπεται.
Για την ιστορια οι συνθεσεις των δυο ομαδων ηταν οι εξης:
ΑΡΗΣ - ΠΑΟΚ 0 - 0 Σε ένα παιχνίδι που ο ΑΡΗΣ είχε να αποδείξει πολλά, όπως μια πειστική εμφάνιση σε ντέρμπι, επιστροφή στην νίκες μετά από τέσσερεις αγωνιστικές και πολλά άλλα, δυστυχώς δεν έκανε τίποτε περισσότερο από αυτά που κάνει τις τελευταίες αγωνιστικές.
Στο πρώτο 20λεπτο η ομάδα μπήκε δυνατά επιλέγοντας τις επιθέσεις από τη δεξιά πλευρά δημιουργώντας τρεις με τέσσερεις ευκαιρίες.
Ανεξήγητα, όμως, οπισθοχώρησε δίνοντας χώρο στον αντίπαλο ο οποίος εκμεταλλεύθηκε δύο λάθη και από το πουθενά δημιούργησε ευκαιρίες.
Στο δεύτερο ημίχρονο το παιχνίδι άνοιξε με αποτέλεσμα οι φάσεις να διαδέχονται η μία την άλλη στις δύο εστίες.
Τα λάθη των παικτών της ομάδας μας ήταν πολλά, αβίαστα και είναι ευτύχημα ότι δεν δέχτηκε γκολ.
Η ισοπαλία πλήγωσε περισσότερο τη δική μας ομάδα, διότι οι έξι βαθμοί διαφορά δεν καλύπτονται εύκολα στα επόμενα επτά παιχνίδια, με δεδομένο το πώς εμφανίζεται η ομάδα.
Η τετράδα λοιπόν απομακρύνεται και το χειρότερο απ΄ όλα είναι ότι νιώθει την ανάσα του Αστέρα και του Παναιτωλικού.
Για την ιστορια οι συνθεσεις των δυο ομαδων ηταν οι εξης:
Διάβαζα χθες σε ένα σάιτ (όχι οπαδικο) ένα άρθρο ενός δημοσιογράφου που ασχολείται με το ρεπορτάζ του Ολυμπιακού και επικεντρώθηκα εκτός των άλλων σε μια αναφορά του που έλεγε το εξής .
Το ματς με τον ΑΡΗ είναι πολύ δύσκολο για τον Ολυμπιακό γιατί ο ΑΡΗΣ ζει και αναπνέει για κάτι τέτοιους αγώνες.
Δεν θα ταυτιστώ με τον συγκεκριμένο αλλά μια δόση αλήθειας την έχει αν αναλογιστεί κανείς (και αυτό φαίνεται ολοκάθαρα) ότι ο ΑΡΗΣ εκει που πρεπει να επιβεβαιωσει την ανωτεροτητα του δεν το κανει, και δίνει το δικαίωμα σε Βόλους, Αστέρες, Οφη, και σε λοιπά λιμα να θεωρούν τη μεγάλη ομάδα της Μακεδονίας εφαμιλλη με αυτούς με αποτέλεσμα να κάνουν τη μια ζημιά πίσω από την άλλη και ο ΑΡΗΣ να κοιτάει τους άλλους 4 με τα κυάλια.
Στον πρώτο γύρο πετύχαμε σχεδόν το απόλυτο στα ντέρμπι, ο παοκ μέχρι σήμερα το έχει κάνει σε αυτά;
Μια τρύπα στο νερό.
Για δείτε όμως την βαθμολογία που είναι ο ένας και που είναι ο άλλος.
Θα πείτε βέβαια ότι στα δύσκολα με τα λιμα αν παρουσιαστούν, τον παοκ και τους άλλους 3 τους βγάζει από τη δύσκολη θέση η διαιτησία, μόνο που αυτό δεν θα πρέπει να είναι και η μοναδική δικαιολογία γιατί δινουμε και εμεις δικαιωμα, όταν στα περισσότερα παιχνίδια με τα λιμα δεν βλεπομαστε, και η εύκολη λύση είναι να τα ρίχνουμε στη σφυρίχτρα.
Το συμπέρασμα είναι λοιπόν ότι βλέπουμε τους αγώνες με τους άλλους 4 σαν μια ευκαιρία να δικαιολογήσουμε την δυναμική μας και αφήνουμε τις Λάμιες και τους Βόλους να την αμφισβητήσουν.
Αρα τι χρειάζεται;
Εκτός των άλλων που κατά καιρούς αναφέρονται εδώ (Χρήμα, οργάνωση) και αλλαγη νοοτροπιας.
Αλλαγη νοοτροπίας όχι μόνο στην ομάδα αλλά και στους οπαδούς.
Οταν υπάρχουν οπαδοί που λένε ότι εμείς δεν γίναμε ΑΡΗΣ για τους τίτλους αλλά για την ιδέα, σας δουλευουν ψιλο γαζι.
Και σας δουλεύουν ψιλό γαζί γιατί μονοι τους αυτοδιαψευδονται όταν σας μιλούν για ταβάνια.
Χρειαζεται όμως και κάτι άλλο η ομάδα.
Τον Ελληνα ποδοσφαιριστη που δεν έχει.
Ποιος είναι ο κατάλληλος για να καταλάβει ο ξένος συμπαίκτης του ότι ο ΑΡΗΣ δεν ειναι Βολος και Καλλιθεα;
Ο ξένος η ο Έλληνας;
Και μην μου πείτε ότι Έλληνες καλοί δεν υπάρχουν.
Βοθληση δεν υπάρχει.
Γιατι δεν υπάρχει;
Γιατί πρέπει να καλοπιανουμε τον οπαδό που ακούει,
Έλληνα και βγάζει πεταλες.
Την Κυριακή παίζουμε με τον παοκ
Τι πιστεύω;
Ασσος απο την Κορινθο μεχρι του Χαριλαου.
Λυνετε ομως το προβλημα;
Μηπωςθα αλλαξει τιποτα;
Στο ιδιο εργο θεατες θα ειμαστε.
Για την ιστορια οι συνθεσεις των δυο ομαδων ηταν οι εξης:
ΑΡΗΣ - ΟΦΗ 0 - 2 Δεν ξέρω αν επιβάλλεται η αναπροσαρμογή στόχων όπως λίγο ή πολύ ανέφερε ο προπονητής της ομάδας, αλλά αυτό που είδαμε χθες στο Βικελίδης δεν είναι ΑΡΗΣ.
Το κακό στην υπόθεση είναι ότι οι ίδιοι παίκτες έκαναν και καλά παιχνίδια και με μάλιστα με δυσκολότερους αντιπάλους.
Ο Οφη έπαιζε και αρκετά σκληρά, με αποτέλεσμα η ομάδα να εγκλωβιστεί και να μοιάζει χαμένη μέσα στο γήπεδο.
Δεν ξέρω γιατί ο Ουζουνίδης επέμεινε στον Σαβέριο και τι έχει δει στις προπονήσεις αλλά η ομάδα στην ουσία έπαιζε με δέκα παίκτες.
Οι ευκαιρίες ήταν όλες και όλες δύο αν δεν κάνω λάθος και κάποια σουτ προπόνησης προς τον αντίπαλο τερματοφύλακα.
Η τετράδα, μετά το χθεσινό αποτέλεσμα δεν χάθηκε και ας βιάζονται όλοι, στο θυμό τους ή στην αγανάκτησή τους, να το θεωρούν δεδομένο.
Όλα μπορούν να γυρίσουν, αλλά όχι με αυτό τον τρόπο παιχνιδιού.
Στην χθεσινή αγωνιστική συμπεριφορά, ο ΑΡΗΣ δεν είχε παίκτες να κάνουν το απλό, να μεταφέρουν την μπάλα από το κέντρο στην επίθεση.
Αυτό είναι δουλειά του προπονητή και όχι των παικτών.
Απλώς μέσα στον αγωνιστικό χώρο ήταν λες και έπαιζε μια απείθαρχη παρέα που δεν ήξερε τι ζητούσε και αν πιεζόταν λίγο παραπάνω έκανε πολύ εύκολα το λάθος.
Στο παρών στάδιο φαίνεται να μην βοηθά ούτε το ηλεκτροσόκ του προπονητή.
Ισως να μην είναι άδικες οι φωνές που άκουσαν οι παίκτες από τους φιλάθλους και κάποια στιγμή αυτός που πληρώνει εκτός από χρήματα και με την υγεία του για το άθλημα πρέπει να έχει απαιτήσεις στο μέτρο του δυνατού.
Σίγουρα δεν κάνω λόγο για λαϊκά δικαστήρια αλλά πρόεδρος και παίκτες με τον τρόπο που αφήνουν το έργο να εξελίσσεται προσβάλλουν τον κόσμο του ΑΡΗ και σίγουρα αυτό δεν αρέσει σε κανέναν.
Μόνο ευχολόγια μπορούν να γίνουν από δω και πέρα καθώς το πρόγραμμα που ακολουθεί είναι δύσκολο και η εξασφάλιση θέσης στην τετράδα εξαρτάται από τη διάθεση που θα δείξουν οι παίκτες.
Επαναλαμβάνω ο στόχος της τετράδας δεν χάθηκε αλλά απομακρύνθηκε και όσο βγαίνει αυτή η αγωνιστική συμπεριφορά τότε θα μειώνονται όλο και περισσότερο οι πιθανότητες.
Ο κόσμος ότι και να πει έχει δίκιο και κανένας προπονητής να μην τον πιάνει στο στόμα του.
Ειδικά τον κόσμο του ΑΡΗ που έχει υποφέρει όσο κανένας άλλος λαός στον πλανήτη.
Για την ιστορια οι συνθεσεις των δυο ομαδων ηταν οι εξης:
ΑΣΤΕΡΑΣ ΤΡΙΠΟΛΗΣ - ΑΡΗΣ 2 - 1 Σαν να μην πέρασε μια μέρα από εκείνη την περσινή ανατροπή που έκαναν στην ομάδα μας στο ίδιο γήπεδο.
Ούτε φυσικά αποτελούν δικαιολογία τα λασπόνερα της Τρίπολης.
Η ομάδα ήταν ομάδα, και αυτό με επιφύλαξη, μόνο το πρώτο ημίχρονο.
Στο δεύτερο γκρεμίστηκε σαν χάρτινος πύργος και έχασε από τον αστέρα που οι παίκτες του ήθελαν πιο πολύ τη νίκη.
Δυστυχώς ο ΑΡΗΣ έχασε το παιχνίδι, διότι όταν προηγείσαι, τότε χάνεις εσύ το παιχνίδι και δεν σε κερδίζει ο αντίπαλος.
Όταν λοιπόν χάνεις τέτοια παιχνίδια τότε δε μπορείς να διεκδικείς με αξιώσεις τίποτε περισσότερο από τη θέση στην οποία βρίσκεται η ομάδα.
Δυστυχώς, όσο η βροχή δυνάμωνε στο δεύτερο ημίχρονο, τόσο η ομάδα έχανε από τη δύναμη και ποιότητά της.
Οι ελλείψεις ήταν εμφανείς στην επίθεση, ωστόσο, μπορεί και να μην έκαναν τη μεγάλη διαφορά αν δεν υπήρχαν διότι ο αγωνιστικός χώρος δεν προσφερόταν για να παιχτεί ποδόσφαιρο.
Το αξιοπερίεργο είναι πως μετά την ισοφάριση του αστέρα, η ομάδα δεν έβγαλε αντίδραση και ήταν σαν υπνωτισμένη, ή ακόμη χειρότερα, έμοιαζε σα να είχε αποδεχτεί ότι θα φύγει με μηδέν βαθμούς από το γήπεδο.
Αυτός μάλιστα που προσπαθούσε να τελειώσει και παραλίγο να το κάνει σε δύο φάσεις τα παιχνίδι στο 89 και 90 ήταν ο αντίπαλος.
Οι φίλοι του ΑΡΗ, διότι μόνο γι’ αυτούς πρέπει να μιλήσουμε σήμερα, έφαγαν πολλά χιλιόμετρα και μεγάλη πίκρα κυρίως στο δεύτερο ημίχρονο που είδαν μια ανεξήγητη καθίζηση.
Μπορεί να κάνουν όλοι γκέλες στο φετινό πρωτάθλημα, ωστόσο, αν δεν μπορεί μια ομάδα που διεκδικεί τετράδα, να κερδίσει τον αστέρα μετά από 5 διαδοχικές ήττες, τότε σίγουρα δε μπορεί να βλέπει ψηλά, ούτε να ελπίζει σε θαύματα τη φετινή χρονιά.
Συγχαρητήρια στους οπαδούς που ταξίδεψαν, φώναξαν, αλλά δε μπορούσαν να μπουν στον γήπεδο και να παίξουν μπάλα.
Το επόμενο παιχνίδι με τον οφη, το πρώτο της νέας χρονιάς είναι παιχνίδι που δεν πρέπει να χαθεί με τίποτε.
Σε διαφορετική περίπτωση χάνεται οποιαδήποτε ελπίδα, αν υπάρχει ακόμη.
Για την ιστορια οι συνθεσεις των δυο ομαδων ηταν οι εξης:
ΑΡΗΣ - ΠΑΝΣΕΡΡΑΙΚΟΣ 1 - 0 Σε ένα παιχνίδι που ήδη ξεχάστηκε με το σφύριγμα της λήξης, ο ΑΡΗΣ τελικά, έστω και δύσκολα, κέρδισε τους τρεις βαθμούς που ήταν άλλωστε και το ζητούμενο στο ντεμπούτο του Ουζουνίδη.
Στο πρώτο ημίχρονο, η ομάδα παρουσιάστηκε νωθρή και χωρίς να απειλήσει σοβαρά την αντίπαλη εστία.
Οι δύο ευκαιρίες του Σαβέριο ήταν περισσότερο πάσες προπόνησης παρά σουτ, με στόχο να βρει δίχτυα.
Όλα στο πρώτο ημίχρονο ήταν όπως τα αφήσαμε στο προηγούμενο 90λεπτο με τον Ατρόμητο.
Στο δεύτερο ημίχρονο η προειδοποίηση με το δοκάρι των Σερρών ξύπνησε κάπως την ομάδα, οι γραμμές ανέβηκαν και η πίεση έγινε ασφυκτική.
Ο ΑΡΗΣ Ισοφάρισε το δοκάρι των Σερρών με τον Νταρίντα, έκανε την ευκαιρία με τον Σαβέριο, έκλεψε μπάλα και έδωσε έτοιμο γκολ στον Σίστο, αλλά χάθηκε απίστευτη ευκαιρία.
Οι άλλες δύο αλλαγές με Ζαν ζιουλ και Ζαμόρα και το πολύ ανακάτεμα της τράπουλας, έφερε τον Ζαμόρα στη θέση εκτελεστή και δεν έκανε λάθος.
Όλα τα λεφτά όμως ήταν η ενέργεια του Σίστο.
Ο νέος προπονητής δεν πρόλαβε να προπονήσει όπως θα ήθελε την ομάδα, ούτε ασφαλώς να περάσει και τη φιλοσοφία του.
Δεν ζήτησε χρόνο και αυτό είναι προς τιμήν του.
Αυτό που εντόπισα είναι ότι ζητούσε συνέχεια πίεση ψηλά, όταν είχε την μπάλα ο αντίπαλος, όπως επίσης και να μην γυρίζει η μπάλα πίσω, όταν η ομάδα βρίσκεται μπροστά.
Ο Ουζουνίδης δεν φοβήθηκε το παιχνίδι, το έπαιξε ανοιχτά με πέντε αλλαγές από τις οποίες τις δύο νωρίς στο δεύτερο ημίχρονο και δικαιώθηκε.
Σίγουρα χρειάζεται ένα χρονικό διάστημα για να βρει τη χημεία στην ομάδα αλλά η διαχείριση του παιχνιδιού ήταν πολύ καλή.
Για την ιστορια οι συνθεσεις των δυο ομαδων ηταν οι εξης: