ΑΡΗΣ - ΠΑΟΚ 0 - 0 Όταν ένα πέναλτι χτυπιέται, ας μου επιτραπεί η έκφραση ερασιτεχνικά και μάλιστα σε ντέρμπι, τότε οι πιθανότητες για το κάτι παραπάνω στο παιχνίδι περιορίζονται στο ελάχιστο.
Ο Γκρέι δυστυχώς έκανε αυτό που ΔΕΝ έπρεπε και διατήρησε τον ΑΡΗ στη μετριότητα παρά το καλό δεύτερο ημίχρονο.
Η ομάδα στο πρώτο ημίχρονο ήταν πολύ αγχωμένη με σαφείς αμυντικές οδηγίες του Τερζή ο οποίος πρώτα ήθελε να μην χάσει και μετά να κερδίσει ότι μπορεί.
Σε μεγάλο βαθμό το πέτυχε κυρίως στο πρώτο ημίχρονο.
Στο δεύτερο φαίνεται να άλλαξε η φιλοσοφία με τον ΑΡΗ να αναλαμβάνει τα ηνία στο κέντρο του γηπέδου και να δημιουργεί πολλές και καλές ευκαιρίες.
Όταν, όμως , κλωτσάει τη μεγαλύτερη, όπως αυτή του πέναλτι που μπορεί να δοθεί σε μια ομάδα τότε δεν είναι εύκολο για να γίνει το παραπάνω βήμα όσο ευσεβής πόθος και αν είναι του Προέδρου και των ανυπόμονων οπαδών.
Δεν θέλω να πως πολλά για το παιχνίδι, διότι το ξενέρωμα από ένα χαμένο πέναλτι στο μεγαλύτερο ντέρμπι είναι μεγάλο.
Οι δύο κογκολέζοι ακραίοι Μαζικού και Εμπακατά θεωρώ ότι έκαναν πολύ καλό παιχνίδι όπως και ο Μανού Γκαρσία παρά τις κλωτσιές που έφαγε και οι οποίες έμειναν ατιμώρητες.
Κατά τα άλλα ο γκρει αρνητικός πρωταγωνιστής, ο Μαντσίνι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας παρά τις μια δύο καλές ενέργειες, ο Ματέο στο κόσμο του, ο Ντουκουρέ φιλότιμος αλλά χωρίς ουσία στο παιχνίδι του και ο Ντιόπ παρά τα πολλά κιλά μπάλα, επιρρεπής όσο κανείς άλλος στις κάρτες.
Τίποτε δεν τελείωσε για κανέναν από τους στόχους που έθεσε ο Πρόεδρος, ωστόσο αυτοί απομακρύνονται.
Ο κόσμος ήταν πάλι εκεί, πιστός στο καθήκον αλλά απογοητευμένος από την εξέλιξη του αγώνα.
Το επόμενο παιχνίδι θεωρώ ότι θα είναι κομβικό για το που θα κινηθεί βαθμολογικά ο ΑΡΗΣ.
Για την ιστορια οι συνθεσεις των δυο ομαδων ηταν οι εξης:
ΠΑΝΑΙΤΩΛΙΚΟΣ - ΑΡΗΣ 3 - 1 Tις περισσότερες φορές η σιωπή είναι χρυσός.
Δεν ξέρω, όμως, αν αυτή τη φορά η σιωπή θα ωφελήσει την ομάδα να επιλύσει τα προβλήματά της.
Η χρονιά ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς, στράβωσε λόγω της ευρώπης και ήρθε το χθεσινό αποτέλεσμα να προβληματίσει άπαντες.
Κεραυνός εν αιθρία;
Αναμενόμενο για όσους γνώριζαν;
Δεν ξέρω ακριβώς τι συμβαίνει και δεν θ’ ασχοληθώ με ένα παιχνίδι, στο οποίο δεν εμφανίστηκε η ομάδα.
Αυτό που θέλω να πω ξεκάθαρα, είναι ότι πρέπει να αλλάξουν όλα το συντομότερο και αυτοί που γνωρίζουν να μιλήσουν.
Μόνο με αυτόν τον τρόπο θα πάμε μπροστά.
Η επένδυση που έγινε φέτος και οι βαρύγδουπες ανακοινώσεις ‘’Πάμε για πρωτάθλημα και κύπελλο’’ μπορεί να τιναχτούν στον αέρα με ένα άτυχο αποτέλεσμα από την Τρίτη αγωνιστική που μπορεί στο τέλος να μην είναι ούτε άτυχο αν δούμε το ίδιο έργο με αυτό στο Αγρίνιο.
Το καρπούζι και το μαχαίρι βρίσκεται στον Πρόεδρο, αυτός αποφασίζει τι θέλει να κάνει με τα χρήματά του, την επένδυσή του, Αυτό, όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει ο κόσμος του ΑΡΗ να κάνει καλοκαιριάτικα σκωτσέζικα ντους.
Άλλο είναι να μην παίζει μπάλα η ομάδα και με λίγη υπομονή να έρθει η πολυπόθητη συνοχή και άλλο να μην εμφανίζεται μέσα στα παιχνίδια.
Ήταν καθαρά θέμα τύχης τα 3 γκόλ από μια ομάδα η οποία έδειχνε να ‘’σε έχει ότι ώρα ήθελε’’.
Βρείτε τι φταίει και διορθώστε το συντομότερο διότι θα έχουμε το καλύτερο ρόστερ που είχαμε ποτέ και θα χάνουμε από απίθανους αντιπάλους.
Ο κόσμος ήταν πάλι εκεί παρά τις απαγορεύσεις.
Μόνο αυτός είναι σταθερός στην απόδοσή του.
Για την ιστορια οι συνθεσεις των δυο ομαδων ηταν οι εξης:
Χωρίς να ενθουσιάσει και χωρίς να ικανοποιήσει ακόμη και τους λιγότερο απαιτητικούς φιλάθους του, ο ΑΡΗΣ κέρδισε με σβηστές μηχανές.
Το 3-0 σε πρεμιέρα πρωταθλήματος φαντάζει ιδανικό αποτέλεσμα, διότι η ομάδα έχει να διαχειριστεί πρώτα το άγχος και μετά τον βαθμό ετοιμότητάς της.
Αν λάβουμε υπόψιν ότι η ομάδα είναι καινούργια, τότε αυτό το 3-0 είναι δείγμα ότι βρίσκεται εκεί που πρέπει, με πολλά περιθώρια βελτίωσης.
Αρκεί να υπενθυμίσω ότι ομάδες δυναμικότητας Λεβαδειακού έφευγαν από το Βικελίδης με ισοπαλίες και είχαν και απαιτήσεις.
Ο εξαιρετικός Μανού Γκαρσία, ο Ζερβίνιο που φαίνεται ότι βρίσκεται 11άδα όταν είναι απολύτως έτοιμος και ο Γκρέι που αποτελεί μηχανή παραγωγής γκολ, μπορούν να ανεβάσουν τον ΑΡΗ στο πρώτο σκαλοπάτι.
Αυτό που φάνηκε ξεκάθαρα ως αδυναμία στο κέντρο ήταν ένας καθαρός κόφτης.
Εντυπωσιακός ο κόσμος, για άλλη μια φορά, καθώς άφησε τις διακοπές για την καψούρα του και βρέθηκε στο αγαπημένο μέρος.
Ολη την εβδομάδα, παρακολουθώντας τα social media διάβαζα πάρα πολλούς να ζητούν το αυτονόητο όπως το χαρακτήριζαν.
Δηλαδή οι ομάδες βεληνεκούς Λεβαδειακού να βρίσκονται πίσω στο σκορ με δύο γκολ στο ημίχρονο.
Αυτό ακριβώς έγινε, αλλά έγινε και με σβηστές, όπως προανέφερα μηχανές.
Αυτή η ομάδα είναι φέτος για μεγάλα πράγματα και όταν βρει τα πατήματά της θα χάνεται η μπάλα.
Για την ιστορια οι συνθεσεις των δυο ομαδων ηταν οι εξης:
ΠΑΣ ΓΙΑΝΝΙΝΑ - ΑΡΗΣ 0 - 3 Όταν μια ομάδα ξεπεράσει το άγχος, τότε φαίνονται και οι πραγματικές δυνατότητές της.
Αυτό έγινε στα Γιάννενα, με τον ΑΡΗ να πραγματοποιεί έναν υγιεινό περίπατο για ένα ημίχρονο αφού μόνο τόσο χρειάστηκε για να κλειδώσει το διπλό και μετά να κρατήσει χαρακτήρα.
Σε όλη την διάρκεια παιχνιδιού, με τον τρόπο που έστησε την ομάδα ο Μπούργος έδειξε ότι αρχικός στόχος ήταν το μπλοκάρισμα του αντιπάλου και οι κάθετες, έστω και με απόσταση μπαλιές.
Η πίεση ψηλά βγήκε, οι κάθετες βγήκαν, το μπλοκάρισμα έγινε και το παιχνίδι, με τον δυσκολότερο φέτος αντίπαλο της ομάδας μας, έμοιαζε τυπική διαδικασία.
Οι παίκτες υποστήριξαν πλήρως το 4-4-2 με ασχέτως αν αποτελεί το τριτο-τέταρτο σύστημα που εφάρμοσε φέτος ο προπονητής μέσα σε διάστημα λίγων αγωνιστικών.
Δεν ξέρω αν αυτό θ’ ακολουθήσει και δουλέψει πιστά τη νέα χρονιά, αλλά με τις προσθήκες στο ρόστερ πιστεύω ότι θα μπορεί να έχει επιλογές για όλα τα συστήματα, ώστε να αντιμετωπίζει είτε τα λεωφορεία που στήνονται στο Βικελίδης από τις μικρές ομάδες, είτε να γυρίζει αποτελέσματα που ξεκινούν με τον χειρότερο τρόπο, όπως το προηγούμενο με την αεκ.
Ο ΑΡΗΣ λοιπόν τρίτος σε μια έδρα που είχε πολύ αρνητική παράδοση και με μια ομάδα που φέτος ήταν ο κακός δαίμονάς του.
Τρίτος στη βαθμολογία της εξυγίανσης, που μαγειρεύει ότι θέλει, όπως το θέλει, απλώς φέτος κάτι δεν της βγήκε με τον ΑΡΗ παρά τις προσπάθειες της να βγάλει όλο το ΠΟΚ συν τον δορυφόρο του στη Θεσσαλονίκη στην Ευρώπη, αφήνοντας έξω την ομάδα μας.
Η νέα χρονιά αναμένεται πολύ συναρπαστική καθώς αναμένω ότι θα γίνουν λιγότερα διοικητικά λάθη και η ομάδα θα πραγματοποιήσει μια συναρπαστική πορεία στην Ευρώπη.
Τα καλύτερα λοιπόν έρχονται και δεν είναι σχήμα λόγου ούτε συνηθισμένη κουβέντα μετά από μια εκτός έδρας νίκη.
Συγχαρητήρια στους φίλους της ομάδας που ταξίδεψαν για να χειροκροτήσουν και επιβραβεύσουν την ομάδα στο τελευταίο παιχνίδι της.
ΥΓ: Η λευτεριά στους οπαδούς είναι αδιαπραγμάτευτη.
Για την ιστορια οι συνθεσεις των δυο ομαδων ηταν οι εξης:
ΑΡΗΣ - ΑΕΚ 3 - 2 Ο ΑΡΗΣ άρχισε να αποκτά μέταλλο νικητή, αυτό είναι και το πιο σημαντικό στοιχείο που μπορεί να κάνει μια ομάδα να ξεχωρίσει.
Η ανατροπή στο παιχνίδι με την αεκ δεν ήταν θέμα τύχης, ήταν συνδυασμός πολλών πραγμάτων που φαίνεται ότι η ομάδα τα έχει ακόμη και απέναντι σε διαιτησίες απερίγραπτα εχθρικές αλλά και ομάδες που έχουν το ίδιο κίνητρο.
Η νίκη του ΑΡΗ έχει για πολλούς διπλή ανάγνωση.
Κάποιοι λένε ότι η ομάδα έκανε το αυτονόητο και κάποιοι άλλοι ότι έκανε την υπέρβαση.
Θα συμφωνήσω και με τα δύο στρατόπεδα διότι για το όνομα του ΑΡΗ, ναι έκανε το αυτονόητο, αλλά για να γίνει αυτό το έκανε με την πλάτη στον τοίχο και με πολύ μεγάλη πίεση από τους οπαδούς.
Στο πρώτο ημίχρονο η ομάδα έδειχνε να μπήκε φοβισμένη, αλλά μάλλον λάθος κάναμε όσοι βγάλαμε αυτό το συμπέρασμα, καθώς η στρατηγική του Μπούργος, όπως διαφάνηκε στην πορεία ήταν να δώσει λίγο χώρο αφού η αεκ όσο περνούσε η ώρα θα ήταν υποχρεωμένη να κυνηγήσει το γκολ κάτι που θα άνοιγε διαδρόμους στον ΑΡΗ για να πετύχει εύκολο γκολ στην κόντρα.
Αυτό που ίσως δεν πρόβλεψε ο Μπούργος είναι το γεγονός ότι στην πρώτη αξιόλογη φάση του δευτέρου ημιχρόνου, η αεκ ευτύχησε να σκοράρει.
Δυστυχώς η διαιτησία στέρησε ένα πεντακάθαρο πέναλτι από τον ΑΡΗ και ένα πέναλτι που συνήθως δίνεται.
Τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά αν η διαιτησία ήταν πενηνταρίσια.
Εστω και με αυτή τη διαιτησία όμως και το ανύπαρκτο var ο προπονητής έκανε τις διορθωτικές κινήσεις και του βγήκαν.
Μπορεί ο καθένας να σχολιάσει ποικιλοτρόπως για το αν του άρεσε η όχι η ομάδα, αυτό που είχε σημασία όμως, στο συγκεκριμένο παιχνίδι ήταν να πάρει το αποτέλεσμα και όταν το παίρνει με επική ανατροπή τότε έχει μέταλλο νικητή.
Αυτό πρέπει να κρατήσουμε όλοι και να δούμε τον Μπούργος με λυμένα τα χέρια και χωρίς την πλάτη στον τοίχο να χτίζει τον ΑΡΗ που θα βγάζει μάτια.
Ο ελάχιστος στόχος λοιπόν επετεύχθη και τα καλύτερα έρχονται.
Δυστυχώς το γήπεδο δεν γέμισε, κάτι που λυπεί ιδιαίτερα διότι σ΄αυτόν τον αγώνα έπρεπε η εικόνα να ήταν αυτή που αξίζει στην ομάδα.
Ο ΑΡΗΣ στο παιχνίδι αυτό ‘’γέννησε΄΄ Αρειανάκια σε όλη την Ελλάδα.
Για την ιστορια οι συνθεσεις των δυο ομαδων ηταν οι εξης:
ΠΑΟΚ - ΑΡΗΣ 0 - 1 Ο ΑΡΗΣ έδειξε πως όταν θέλει μπορεί.
Αυτό αποδείχθηκε για άλλη μια φορά με άλλη μια νίκη επί του αιώνιου αντιπάλου στο εξοχικό του σπίτι διότι έτσι πρέπει να αποκαλείται η τούμπα.
Το ερώτημα που απευθύνεται σε γερούς λύτες, όμως, είναι πότε θέλει;
Πολλές φορές η ίδια ενδεκάδα όχι απλώς δεν αποδίδει αλλά δεν εμφανίζεται καν μέσα στον αγωνιστικό χώρο.
Τα πολλά ανεξήγητα που συμβαίνουν θα βρουν τη λύση τους και οι φίλαθλοι την ηρεμία τους όταν τελειώσει το παιχνίδι – τελικός, διότι μόνο έτσι μπορεί να χαρακτηριστεί με την αεκ στο βικελίδης.
Αν λοιπόν κάποιοι έβλεπαν ότι ήταν δύσκολο έως αδύνατο να κερδίσει ο ΑΡΗΣ στην τούμπα έβλεπαν απλώς λάθος.
Όπως θα βλέπουν λάθος και όσοι νομίζουν ότι ο ΑΡΗΣ θα κερδίσει εύκολα την αεκ σε έναν τελικό εξυγίανσης.
Το ζεστό κρύο, αυτό το σκωτσέζικο ντους που δέχεται διοίκηση τεχνικό τημ και φίλαθλοι πρέπει να τελειώνει όσο γίνεται πιο γρήγορα διότι είναι ψυχοφθόρο ακόμη και για τους ίδιους τους ποδοσφαιριστές που πολλές φορές αδικούν τους εαυτούς τους .
Δεν θα πω τίποτε άλλο εκτός από το γεγονός ότι την επόμενη αγωνιστική ο ΑΡΗΣ με μια ήττα ενδεχομένως βρίσκεται εκτός νυμφώνος, και με μια νικη αποκαθιστά την τάξη με ότι αυτό συνεπάγεται για τη νέα χρονιά.
Για την ιστορια οι συνθεσεις των δυο ομαδων ηταν οι εξης:
ΑΡΗΣ - ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ 0 - 1 Θα μπορούσα να γράφω ώρες για τα χθεσινά κακώς κείμενα, που έφεραν τον ΑΡΗ από τη θέση οδηγού στη θέση του πίσω καθίσματος και χωρίς ζώνη ασφαλείας.
Χθες λοιπόν, που υπήρχαν όλες εκείνες οι προϋποθέσεις για ένα νικηφόρο αποτέλεσμα, φάνηκε ότι ο ΑΡΗΣ όχι απλώς δεν το ήθελε, αλλά οι παίκτες του ούτε καν προσπάθησαν εντός του αγωνιστικού χώρου, για ν αποδείξουν ότι επάξια διεκδικούν την ευρωπαϊκή έξοδο.
Μπορεί να βοήθησαν και τα άλλα αποτελέσματα, αλλά δεν κρατάει πλέον το τιμόνι του οχήματος που οδηγεί στην ευρώπη.
Το λέω αυτό, διότι όταν η ομάδα χρειάζεται να πάρει ένα καθοριστικό παιχνίδι, συνήθως δεν εμφανίζεται στο γήπεδο όπως έγινε και χθες.
Κανείς χθες δεν περίμενε ότι ο ολυμπιακός θα έρχονταν στο Βικελίδης για να χαρίσει το παιχνίδι.
Αυτά τα υποστηρίζουν αυτοί που δεν έχουν ιδέα τι γίνεται στη σούπερλίγδα.
Ηρθε λοιπόν με τα δεύτερα για να παίξει και να κερδίσει.
Η ανυπαρξία η δική μας έκανε τα δεύτερα του ολυμπιακού να φαίνονται μπαρτσελόνα (όχι στη σημερινή της κατάσταση).
Για άλλη μια φορά στον αγώνα δεν υπήρχε σοβαρότητα, συγκέντρωση, φαντασία κλπ κλπ.
Δεν υπάρχουν δικαιολογίες και την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές αναμένω το ύψος του προστίμου που πρέπει να επιβληθεί από τη διοίκηση.
Ο κόμπος έφτασε στο χτένι και χθες υπήρξε αδιαφορία.
Λες και οι παίκτες δεν έχουν κίνητρο, το κίνητρο της ευρώπης, η θέλουν να βλέπουν τις πλάτες της αεκ και του παναθηναικού οι οποίοι χαρίζουν στον ΑΡΗ την έξοδο στην ευρώπη και ο ΑΡΗΣ τους λέει ΄΄ευχαριστώ δεν την θέλω’’.
Το θέλουν όμως οι χιλιάδες οπαδοί που βρίσκονταν χθες γιατί το μόνο που έμεινε ήταν αυτό.
Δεν θα πω κάτι άλλο, αφού το μόνο που έμεινε για εξιλέωση, είναι τα διπλό στην τούμπα και η νίκη έστω και με αυτογκόλ με την αεκ.
ΥΓ: Το μόνο ευχάριστο ήταν το χρώμα στην κερκίδα….
Για την ιστορια οι συνθεσεις των δυο ομαδων ηταν οι εξης: