ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΓΕΛΑΣΤΕ

 

ΑΔΕΡΦΕ ΜΟΥ ΣΤΕΛΙΟ,  δεν ειχα την τυχη αλλα συναμα και την τιμη, να σε γνωρισω απο κοντα,καθε φορα που ανεβαινα στην πολη του θεου, τα εφερνε ετσι μοιρα να μην βρισκομαστε, θελημα θεου θα πεις, ειχα ομως την τιμη, να τα λεμε τηλεφωνικος πολλες φορες,και να ανταλασουμε αποψεις για την κοινη μας καψουρα που λεγετε ΑΡΗΣ, παντα με καθοδηγουσες με σοφια, διαβαζες τα αρθρα μου εδω στο μπλογκ και με συμβουλευες, σου αρεσε ο τροπος με τον οποιο γραφω, κειμενα καρδιας τα ονομαζες,πριν δεκαπεντε μερες σου ειπα μια ιδεα που ειχαμε με αλλα αδερφια για το πως θα μπορεσουμε να κανουμε γνωστο τον ΑΡΗ μας στα περατα της γης, το πως θα ακουγετε το ονομα του παντου, και θελησες αδερφε μου, εσυ να εισαι ο εκφραστης αυτης της ιδεας απο την πολη του θεου, δυστυχως ο χαρος μας επαιξε ασχημο παιχνιδι,αλλα σου υποσχομαι οτι στην μνημη σου θα προσπαθησω να το υλοποιησω,στο παιχνιδι με την καλλονη με περιμενες να βρεθουμε στο σπιτι σου, να τα πουμε απο κοντα,ελα δυο μερες πριν μου ελεγες θα σε φιλοξενησω εχουμε πολλα να πουμε, η μοιρα και παλι δεν μας εκανε το χατηρι,παντα δικαιος και Αρειανος καρδιας,εδωσες και την ψυχη σου για τον θεο του πολεμου, πληγωθηκες εν ζωη απο πολλους, αλλα κακια δεν κρατησες σε κανεναν,ολοι αδερφια ειναι ελεγες και ας εχουμε διαφορετικες αποψεις,παντα απλος και μαχητης της ιδεας που λεγετε ΑΡΗΣ, ετσι απλα καλημερα σας μας ελεγες καθημερινως, και ετσι απλα μας εφτιαχνες την μερα μας,στην ριζουπολη φωναξε και για μενα μου ειπες στην τελευταια μας συνομιλια, το εκανα στελαρα, λατρευες τους φιλους του ΑΡΗ στην αθηνα, ειχες ερθει και στον συνδεσμο οταν λεγοταν ΣΑΦΑΘ, και γεματος περηφανια καμαρωνες για τον θεο του πολεμου και τους θαυμαστες του, πριν δυο μηνες μου ζητησες να παω στην Ελευθεροτυπια να σου βρω απο τα αρχεια της, την περιπετια που ειχες με το ματι σου, σε ενα παιχνιδι με την Λαρισα την δεκαετια του 80, η επιθυμια σου εγινε για μενα διαταγη, και στην εστειλα, μολις την ελαβες εκανες σαν μικρο παιδι,ηταν κατι που ελειπε απο το αρχειο σου και ετσι απλα σου εκανα ενα δωρο υπερπολυτιμο οπως ελεγες,ηταν το ελαχιστο που μπορουσα να κανω για σενα, οτι και να πω για την ψυχαρα τον γελαστο θα ειναι λιγο, ο θεος να αναπαυσει την ψυχουλα σου, καλο παραδεισο να εχεις αδερφε μου, και καποια στιγμη θα τα πουμε απο κοντα, σε καποια γωνια του παραδεισου με ολα τα υπολοιπα αδερφια μαζι, ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΕΛΑΡΑ.





 

ΜΑΝΟΥΛΑ ΜΟΥ

Ηταν η πρωτη μερα του φετινου Δεκεμβρη που αυτο το υπεροχο και ανεκτιμητο πλασμα στην ζωη του καθενος μας, που ακουει στο μανα,μητερα,μανουλα,μας αποχαιρετησε προσωρινα κανοντας την μεταβαση της στην αλλη ζωη, ημερα θλιψης για την απωλεια της για μενα και την οικογενεια μου, μιας και τα συναισθηματα που πηγαζουν στον εσωτερικο μου κοσμο ειναι απεριγραπτα, και θα μενουν χαραγμενα στο βαθος της ψυχης μου.

 Μανουλα μου,μανουλα μου, ηταν οι τελευταιες σου λεξεις, που ψελιζες τρομαγμενη και ανησυχη στο κρεβατι του πονου μετα το ισχυρο εγκεφαλικο που ειχες, και δεν σου αφησε περιθωριο να εισαι πια κοντα μας.

 Βαθια χαραγμενη στην μνημη μου, αλλα και στην ψυχη μου θα μεινει μανουλα μου, η στιγμη που παρολο τον πονο σου εσφιγγες το χερι μου, και το χαιδευες με τοσο αγαπη και στοργη, μην μπορωντας να ανοιξεις τα ματακια σου για να μας δεις για τελευταια φορα, μιας και το εγκεφαλικο επεισοδιο ειχε καταστρεψει την οραση σου,δειχνοντας μου το μυνημα στα δακρυσμενα ματια μου, και την πονεμενη μου ψυχη οτι θα το παλεψεις μεχρι τελους, αλλα και ταυτοχρονα δειχνοντας μας για μια ακομη φορα το μεγαλειο της αγαπης σου.

Δυστυχως τα ιατρικα δεδομενα δεν ηταν με το μερος σου, και ετσι την γλυκια ψυχουλα σου παρελαβαν δυο αγγελοι του ουρανου ντυμενοι στα λευκα, για να την οδηγησουν στον δημιουργο της στις αυλες του παραδεισου,αφηνοντας πισω εμας τα παιδια σου και τον συζηγο σου, βυθισμενους σε συναισθηματα θλιψης να ζουμε με τις αναμνησεις της υπαρξης σου, που στο διαστημα που ησουν κοντα μας ηταν το φως μας, σε καθε μας βημα.

 Τι να πρωτοθυμηθω για σενα ψυχη μου, την γεννηση μου; αυτο το Θειο δωρο που τρεφομενος απο τα σπλαχνα σου ηρθα στην ζωη, την καλοσυνη σου; που εγινε συνοδηπορος της ζωης μας, μιας και μας την ειχες καλλιεργησει σε σωστες βασεις απο τα παιδικα μας χρονια, την αγαπη σου; για καθε ζωντανο οργανισμο,και πως να την μεταδιδουμε στους συναθρωπους μας, και ενα σωρο αλλες αρετες που με τον δικο σου μοναδικο τροπο εσπερνες μεσα στις καρδιες μας, μεχρι το τελος της ζωης σου.

 Σε λατρεψαμε και μας λατρεψες στο μεγιστο βαθμο, ησουν παντα δικαιη και απλη,μπορει γραμματα να μην γνωριζες, αλλα ησουν ενας πραγματικα πνευματικος θησαυρος ανεκτιμητης αξιας για μας, φαρος σοφιας στις καρδιες μας, που με ενα αξιοθαυμαστο μοναδικο τροπο μεταβιβαζες ολα τα αγαθα του Θεου στις ψυχες μας, και σε ευχαριστουμε για ολα αυτα θαυμασια Θεια δωρα που μας προσφερες, που εχουν γινει οδηγος μας για την συνεχεια της δικης μας ζωης.

 Σε αγαπησαμε και μας αγαπησες, με ολη την σημασια της λεξεως αγαπη, πλημυριζοντας μας με πηγες απιστευτων συναισθηματων, και τωρα κρατωντας αυτα σαν παρακαταθηκη θα τα μεταδιδουμε στους γυρω μας οπως τοσα χρονια εκανες και εσυ με μοναδικη ανταμειβη το χαμογελο στα προσωπα των αλλων.

  Γεννηθηκες σε ενα ορεινο χωριο της Μεσσηνιας, το δωδεκατο παιδι μιας πολυτεκνης οικογενειας, που γνωρισε τον πονο οσο κανεις αλλος,μιας πριν ακομη ερθεις στην ζωη αλλα και στην διαρκεια αυτης, εχασες δεκα αδερφια και τον πατερα σου σε μικρη ηληκια, παρολα αυτα σταθηκες δυνατη γεμιζοντας τον εσωτερικο σου κοσμο με παραστασεις.
 Στην κατοχη βενιαμιν της οικογενεια σου ειδες πραγματα που σημαδεψαν την παιδικη σου ψυχουλα,μεχρι την εφηβεια σου προσφερες στην οικογενεια σου βοσκοντας προβατα μες στο χιονι και το λυοπυρι,βοηθωντας και εσυ για την επιβιωση της οικογενειας σου, στην ενηλικιωση σου ηρθες στην πρωτευουσα για μια καλυτερη τυχη, μενοντας καταρχην στο Αιγαλεω και στην συνεχεια με τις οικονομιες σου μετακομισες στο Π. Φαληρο χτιζοντας πετραδακι πετραδακι ,που ηταν και το αγαπημενο σου τραγουδι το φτωχικο μας σπιτακι,κανοντας την δικη σου πια οικογενεια, ησουν για ολους μας το στηριγμα μας, και στα ευκολα και στα δυσκολα.

 Η υγεια σου απο τα σαραντα σου χρονια, ηταν κλονισμενη απο τα βασανα της ζωης, τιποτα δεν ηταν στρωμενο με ροδοπεταλα για σενα,ολα εγιναν με κοπους και βασανα, εσυ ομως με οπλο σου το χαμογελο καταφερνες τα ακατορθωτα, και αυτο θα εχουμε να θυμομαστε γλυκια μου μανουλα, ενα αντιο θα ειναι λιγο να σε αποχαιρετησω, ξερω οτι εισαι ακομα διπλα μου, και αυτο μου δινει δυναμη να συνεχισω, αλλωστε αυτο ηθελες και εσυ, αντιο αγαπημενη μου, θα σε εχω παντα μεσα στην καρδια μου, η ψυχουλα μου εχει χαραξει την μνημη σου μεσα της και θα μενει εκει μεχρι το τελος της ζωης μου.   

ΟΥΤΕ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΟΣ ΕΣΥ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΑΧΟΣ

Με την κιτρινομαυρη φανελα που δεν αποχωριζονταν ποτε ο αξεχαστος τζιμαρας!!!
 Ενας Αρειανος καρδιας αδερφος με ολη την σημασια της λεξεως, εδω και λιγες μερες δεν βρισκετε αναμεσα μας εφυγε για το ταξιδι στην γειτονια των αγγελων αφηνοντας μας στο ακουσμα της ειδησης του χαμου του ολους αφωνους, δεν κλαιω αδερφε μου ενα σκουπιδακι μπηκε στο ματι μου,εξαλου μας ελεγες χαρωπα τα δυο μου χερια θα κτυπω και γελουσες, ενα μονιμο χαμογελο κοσμουσε τα χειλη σου.
 Ενα παιδι χαμογελαστο γεματο ενεργεια που ζουσε και ανεπνεε για τον ΑΡΗ της καρδιας μας το μονιμο πειραχτηρι της παρεας, θυμαμαι την πρωτη φορα που βρεθηκαμε στο παιχνιδι  με την Ατλετικο εκει μοιρασαμε τις πρωτες μας σκεψεις για την κιτρινομαυρη καψουρα μας παντα ενθουσιωδης φωνακλας και τρελαμενος, με ρωτησες τι βλεπω σου απαντησα τι αλλο νικη και μονο νικη χαμογελασες με νοημα και χαθηκαμε και οι δυο στο κιτρινομαυρο ποταμι της Παπαναστασιου τραγουδωντας στο πλευρο του θεου το οσο ζω χιλιομετρα θα γραφω και θα τραγουδω.
 Λοχαγο σε φωναζαμε στην ομαδα ΑΡΗΣ 1914  Η ΟΜΑΔΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ και δεν ειχαμε αδικο εγω προσωπικα σε φωναζα ρεπορτερ παντα ησουν ενα βημα πιο μπροστα απο ολους μας και μας ενημερωνες για τα παντα μας ξεσηκωνες οταν χαλαρωναμε τι να πρωτοθυμηθω αδερφε μου της μονομαχιες με την νετο την ελενιτσα, της κοντρες με τον ντιουκς δεν τον αφηνες σε χλωρο κλαρι, το Λ; που εισαι για την Λιανα μας, και πριν μας αφησεις κατορθωσες με τις συνεχεις ανακοινωσεις σου στην ομαδα να γινει πραγματικοτητα η συναντηση στην Περαια και να βρεθουμε ολα τα αδερφια μαζι βορρας και νοτος σε μια μαγικη βραδυα για ολους μας, κατεβαινοντας απο το αμαξι ειδα στο προσωπο σου την ικανοποιηση, πηρες την σημαια ΑΡΗΣ ATHENS με την Ακροπολη και ειπες δικο μας ειναι το μαγαζι και την απλωσες δειχνοντας ποιος ειναι το αφεντικο της πολης φωναζοντας ΑΡΗΣ ΠΑΝΤΟΥ.
 Δεν θα ξεχασω το χαβαλε με τον ου λε λε αναπτηρακια τον ελεγες και ηταν διπλα σου την ωρα που εφευγες απροειδοποιητα για το μεγαλο ταξιδι ηταν ο μονος που σε αποχαιρετησε για ολους μας μιας και βρισκομασταν ολοι σε διακοπες ακομα αδερφε μου δεν μπορω να το πιστεψω νομιζω οτι ειναι ενα ονειρο και  οτι καποια στιγμη θα ξυπνησω.
 Ξερω οτι απο εκει ψηλα θα μας προσεχεις θα φωτιζεις τα βηματα μας, μας βλεπεις μας ακους μα και θα τραγουδας μαζι μας το αγαπημενο σου συνθημα οσο ζω χιλιομετρα θα γραφω και θα τραγουδω ειλικρινα αδερφακι μου θα μου λειψεις οχι μονο σε εμενα αλλα σε ολα τα αδερφια η μονη μας παρηγορια θα ειναι συνεχης παρουσια σου στο ναο στις καρδιες μας στην ψυχη μας  δεν θα μας αφησεις ποτε μοναχους.
 ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΑΔΕΡΦΕ ΜΟΥ ΒΑΜΟΣ ΟΠΩΣ ΕΛΕΓΕΣ ΚΑΙ ΕΣΥ........................

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΑΛΕΞΗΣ

Περασαν σχεδον δυο χρονια σαν σημερα αφοτου ο μικρος Αλεξης εφυγε για την γειτονια των
αγγελων. Δεν θα καθησω να σχολιασω το πως εγινε το συμβαν, μιας και δεν ημουν παρων εκει, οτι και αν εγινε ομως εφυγε μια ψυχη μια νεα ψυχη,αφηνοντας πισω του την οικογενεια του πανω απο ολα να θρηνει τον χαμο του, και μετα ολους εμας τους υπολοιπους με ενα ερωτηματικο, ΓΙΑΤΙ; θα βρουμε αραγε απαντηση ποτε σε αυτο; δεν νομιζω ο καθενας ομως απο εμας ζυγιζοντας τα πραγματα θα βγαλει τα συμπερασματα του.Θα σας περιγραψω ομως  το μετα, τυγχανει να εργαζομαι σε ενα ευαισθητο χωρο και να ειμαι παρων σε καταστασεις που ειναι δυσκολες για τον καθε ανθρωπο. Την ημερα που ο μικρος Αλεξης θα επαιρνε τον δρομο για την γειτονια των αγγελων,πηγαινοντας στην εργασια μου τον αντυκρισα για πρωτη και τελευταια φορα, τα συναισθηματα μου αναμεικτα απο την μια οργισμενος απο την αλλη σαστισμενος,σκεψεις περνουσαν απο το μυαλο μου πολλες, ξαφνικα δακρυα κυλουσαν απο τα ματια μου  και μιλωντας του, του ζητουσα να συγχωρεσει εμας τους μεγαλους που αναπαυομενοι στους καναπεδες μας και αδιαφορωντας για το μελλον τον παιδιων μας αλλα και το δικο μας, τον οδηγησαμε σε αυτο το αδοξο τελος, εμεινα λιγα λεπτα μαζι του, και φευγοντας ενοιωθα ξαλαφρωμενος που εστω και την υστατη ωρα καποιος επιτελους σε αυτον τον τοπο ζηταει συγνωμη για καποιους αλλους που δεν εχουν φταιξει μα ομως πληρωνουν το μαρμαρο που λεμε στην καθομιλουμενη. Η ωρες περνουσαν μεχρι την ταφη του, ο κοσμος γινονταν ολο και περισσοτερος  η νεολαια συγκλονισμενη, οι μεγαλοι αλλοι για το θεαθηναι και αλλοι για ενα αποτισουν ενα φορο τιμης ερχοντουσαν στον χωρο. Η οικογενεια του καταφθανει μην μπορωντας να πιστεψει τι εχει γινει, τραγικες φιγουρες η μητερα και η γιαγια του μικρου Αλεξη, αφου τους δειχνω την σωρο  χαιρετουν το αγαπημενο τους προσωπο με δακρυα και λυγμους και ξεκινουν για την τελευταια πραξη του δραματος.Στιγμες που δεν προκειτε να ξεχασω ποτε οσο ζω, ολα κυλησαν με ηρεμια μακρια απο τα φωτα της δημοσιοτητας οπως ειχε ζητησει η οικογενεια, μιας και τα αδηφαγα καναλια της χωρα μας αλλα και του εξωτερικου ηταν ετοιμα να κατασπαραξουν την οικογενεια προκειμενου να παρουν μερικα πλανα μην υπολογιζοντας τον ανθρωπινο πονο αλλα και την επυθημια της οικογενειας,καταφεραμε ομως και τα κρατησαμε μακρυα. Σχεδον ειχε βραδιασει ολα πια ειχαν τελειωσει αφου εκανα ενα τσιγαρο υποσχεθηκα στο μικρο αλεξη οτι καθε μερα θα παιρνω να του λεω μια καλημερα γιατι ξερω οτι απο εκει ψηλα μας βλεπει μονο που δεν μπορει να μας μιλησει θα ειχε να μας πει πολλα, απο τοτε εως σημερα τα λεμε καθε πρωι, ΜΙΚΡΕ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΦΥΛΑΚΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΟΥ

ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΓΙΓΑΝΤΑ ΜΙΧΑΛΗ ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΑ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ

Εφυγε απο κοντα μας ο γιγαντας Μιχαλης Λωλος σε ηλικια 70 ετων,και εκανε φτωχοτερη την οικογενεια του Αστερα Εξαρχειων αλλα και το αθηναικο ερασιτεχνικο ποδοσφαιρο.  Στις ταξεις του Αστερα περιπου 50 χρονια, πρωτα ως παικτης με την φανελα νουμερο 6 και το περιβραχιονιο του αρχηγου, μετεπειτα σαν προπονητης,ταμιας, προεδρος,φροντιστης κουβαλουσε τα δελτια, γενικος αρχηγος τα παντα ολα ο Κυρ Μιχαλης, ινδαλμα στους φιλους,παικτες της ομαδας των εξαρχειων και οχι μονο, ο χαμος του σκορπισε θλιψη. Το αθηναικο ποδοσφαιρο θρηνει εναν ανθρωπο που το αγαπησε και τον αγαπησε εδωσε τοσα πολλα σε αυτο, δεν θα ξεχασω ποτε την φιγουρα αυτου του γιγαντα οταν αντιμετωπος με την ομαδα μου τον ΠΑΟ.  ΚΟΨΑΧΕΙΛΑΣ τον ειδα απο κοντα στα μεταξυ μας παιχνιδια και εντυπωσιαστικα απο την αντιληψη του για το ποδοσφαιρο και το παθος του για αυτο.  ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΑΦΡΥ ΤΟ ΧΩΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟΝ ΣΚΕΠΑΣΕΙ.

 ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΑΔΕΡΦΕ.

Antonio de Νigris- Rest In Peace