Η ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ 1980

Η ομάδα του 1980

 Την προηγούμενη εβδομάδα η Nova είχε ένα αφιέρωμα στην εκπληκτική ομάδα μας στο ποδόσφαιρο το 1980.

Τότε που κάναμε την Ευρώπη να παραμιλά και χάσαμε το πρωτάθλημα στο μπαράζ του Βόλου αφού πρώτα άλλαξε στην μέση της χρονιάς ο κανονισμός.

Κούης, Δράμπης, Μπαλλής, Μιχαλίτσιος, Τζιφόπουλος, Φοιρός, Παντζιαράς, Ζήνδρος και άλλοι έκαναν την περιγραφή εκείνης της χρονιάς που αμυδρά την θυμάμαι παιδί τότε. 

Συγκινήθηκα καθώς οι περιγραφές των παικτών αυτών έδωσαν το στίγμα της εποχής, την πραγματική διάσταση της αγάπης μας που προκαλούσε δέος ειδικά στο Χαριλάου. 

Την προηγούμενη σεζόν είχαμε κάνει το απίστευτο και αξεπέραστο 17 στα 17 εντός έδρας και μάλιστα μόλις με έναν ξένο το εμβληματικό Ολε Σκόμποε. 

Ολοι τους είπαν πολλά και ενδιαφέροντα αλλά εγώ ξεχώρισα τρία σημεία που όλοι εκείνοι οι πρωταγωνιστές τόσο χρόνια μετά ανέφεραν. 

Πρώτον η πίστη στην νίκη.

Πηγαίνανε και έπαιζαν με μεγαθήρια όπως η Μπενφίκα, η Περούτζια του Πάολο Ρόσι (αήττητη επί 36 αγώνες) ή την Σαιντ Ετιέν του Πλατινί του Ρεπ και άλλων και δεν δείλιαζαν, δεν έκαναν πίσω. 

Δεύτερον η έλλειψη καθαρού Σεντερ φόρ που όλοι τους είπαν ότι κόστισε το πρωτάθλημα.

Και είναι εύλογη η απορία γιατί δεν ενίσχυσαν την ομάδα οι διοικούντες ειδικά μετά το έπος της Περούτζια. 

Και τέλος και σημαντικότερο όλοι απόρησαν πως αυτή η ομάδα διαλύθηκε σε λίγο καιρό. 

Η ομάδα εκείνη δεν βασίστηκε ούτε στο χρήμα ούτε στους ξένους. 

Βασίστηκε στους Έλληνες που οι περισσότεροι βγήκαν από τα σπλάχνα μας, τον κόσμο μας που γέμιζε ασφυκτικά το Χαριλάου και την δουλειά που κατά γενική ομολογία έγινε. 

Ο ΑΡΗΣ τότε έχει 3 παίκτες βασικούς στην Εθνική που είχε κάνει την πορεία στα προκριματικά με πιο εμβληματική παρουσία αυτή του Ντίνου Κούη που είχε χαρίσει μαζί με τον Σαργκάνη την επική νίκη στην Κοπεγχάγη. 

Κοιτάζοντας την ποδοσφαιρική πραγματικότητα που ΑΡΗ τα τελευταία χρόνια είναι πολύ δύσκολο να βρω ομοιότητες. 

Και είναι ακόμα δυσκολότερο να κατανοήσω τι σκέφτονται αυτοί που διοικούν την ομάδα μας κατά καιρούς. 

Αλλά σίγουρα ένα πράγμα μπορώ να καταλάβω ότι εκείνη η ΟΜΑΔΑ του 1980 είχε στοιχεία που πρέπει να ξαναβρούμε στις μελλοντικές μας ομάδες αν θέλουμε να δούμε την αγάπη μας ψηλά. 

Για να μπορέσει η αγάπη μας να δει προκοπή πρέπει να αρχίσει πάλι να βγάζει παίκτες. 

Αυτό είναι το βασικότερο. 

Το κάναμε μέχρι και πρόσφατα.

Φυσικά όχι μόνο να βγάζει παίκτες αλλά και να τους αξιοποιεί.

 Χρειάζεται λοιπόν δουλειά στις ακαδημίες.

 Και χρειάζεται δουλειά από όλους και από εμάς τους απλούς οπαδούς του Θεού.

 Πρέπει και εμείς με όποιον τρόπο μπορούμε να στηρίξουμε τις ακαδημίες μας. 

Από εκεί θα έρθει το μέλλον. 

Δεν πρέπει να περιμένουμε τον επενδυτή για να κάνουμε ομάδα.

 Ο επενδυτής δεν θα έρθει διότι δεν έχει παράπλευρα οφέλη όπως ο γείτονας. 

Αλλά και να έρθει σε μερικά χρόνια θα φύγει αφήνοντας πίσω το κενό και χρέη….. Ο κόσμος μας είναι το μεγαλύτερο περιουσιακό στοιχείο αλλά και ο χειρότερος εχθρός μας με αυτά που κάποιες φορές κάνει αλλά τις περισσότερες φορές δεν κάνει. 

Τα άδεια γήπεδα όταν παίζει ο Θεός – σε όποια κατηγορία και αν αγωνίζεται – δεν είναι δυνατόν να εκφράζουν αγάπη αλλά αδιαφορία. 

Κάτι που το αγαπάς το αγαπάς πάντα και όχι μόνο στα καλά του. 

Τώρα ήρθε η ώρα να δείξουμε ότι η αγάπη μας για την ομάδα με το Θεό του πολέμου στο στήθος αντέχει και κατηγορίες και λύπες.

 Τέλος όλοι μιλούν με απαξίωση για το ποδόσφαιρο γενικά όχι μόνο για το ΑΡΗ αλλά για το πρωτάθλημα. 

Με στημένα με διαιτησίες και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς. 

Και έχουν απόλυτο δίκιο τις περισσότερες φορές. 

Αλλά και τι με αυτό;

Αν εγώ βγάζω παικταράδες έχω γεμάτο το γήπεδο και πνέω υγεία δεν μπορώ να έχω καλύτερο μέλλον;

Φυσικά και μπορώ και θα πολεμήσω την σαπίλα με τον τρόπο μου. 

Δεν σας λέω τίποτα καινούργιο αδέλφια. 

Οι αρχές μας είναι γνωστές και γι αυτό ίσως βολοδέρνουμε εδώ και χρόνια σε χαμηλότερες κατηγορίες. 

Διότι ποτέ δεν θελήσαμε να γίνουμε μέλος αυτής της σαπίλας. 

Αλλά αυτές οι ίδιες αρχές είναι που τώρα πρέπει να δείξουμε ξανά στο πανελλήνιο και όχι μόνο, ότι είναι πάντα επίκαιρες και ένδοξες.

 Όπως εκείνη η ομάδα του 1980 που έκανε όλους να παραμιλάνε. 

 Στην κερκίδα θα με βρείτε αδέλφια.

 Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΑΡΕΙΑΝΟΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

ΕΙΣΑΙ ΘΕΟΣ ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ

 

Με συγκίνηση και ευγνωμοσύνη παρακολούθησα την σύντομη ομιλία του μεγάλου Nick στην τελετή για το Hall of fame.

Συγκίνηση διότι αυτός ο άνθρωπος εκπροσωπεί την χώρα μας μπασκετικά και όχι μόνο στο κορυφαίο μακράν πρωτάθλημα του κόσμου.
 
Ευγνωμοσύνη διότι αξιώθηκα να τον δω να αγωνίζεται με τις δύο αγαπημένες φανέλες την γαλανόλευκη και την κιτρινόμαυρη. 

Το ότι ο Γκάλης είναι ο κορυφαίος παίκτης δεν υπάρχει αμφιβολία όχι γιατί το λέω εγώ αλλά γιατί το λένε οι ειδικοί. 
 
Το ότι είναι η αιτία που το μπάσκετ στην Ελλάδα απογειώθηκε είναι επίσης κοινώς γνωστό και αποδεκτό ακόμα και από τους εχθρούς του.

 Στην ομιλία του σοβαρός και μετρημένος, πάντα με το σεμνό του τρόπο αναφέρθηκε σε λίγα πράγματα αλλά σε όσα έχουν αξία.

 Ερωτεύτηκε την πόλη του θεού, δεν μετάνιωσε ποτέ που δεν έπαιξε στο ΝΒΑ και παραδέχτηκε επιτέλους ότι έχει αγγίξει πολλούς ανθρώπους με διάφορους τρόπους στην πατρίδα μας και όχι μόνο.

Μαζί με όλα τα ιερά τέρατα του μπάσκετ πλέον ο Nick παραμένει ταπεινός και δείχνει ότι με τα λόγια δεν γίνεται τίποτα αλλά μόνο με τα έργα.

Ενας αθλητής που δεν ήταν προικισμένος με φυσικά χαρίσματα, αλλά ο οποίος καλλιέργησε το ταλέντο του σε τέτοιο βαθμό που κατάφερε να πετύχει άθλους αξεπέραστους και μοναδικούς.

Με την δουλειά του και το μυαλό του με την προσέγγιση ηγέτη – νικητή σε κάθε στάδιο της ζωής του.

 Επέλεξε πάντα να είναι απόμακρος από την δημοσιότητα στον βαθμό που μπορούσε χωρίς να είναι σνομπ και χωρίς ποτέ να προσβάλει συμπαίκτες και αντιπάλους. 

Χωρίς βεντετισμούς και μεγάλα λόγια έκανε πράξη τα πιο τρελά όνειρα τόσο του ΑΡΗ μας αλλά και της Ελλάδας. 

Νίκο σε ευχαριστούμε για όλες τις στιγμές που απλόχερα μας πρόσφερες και είναι τόσες πολλές που ακόμα και σήμερα, τόσα χρόνια μετά το τέλος της καριέρας σου, μας γεμίζουν μας φωτίζουν και μας δείχνουν τον δρόμο.

 Η αγάπη μας είναι το μόνο που μπορούμε να σου προσφέρουμε πλέον, αλλά γνωρίζω ότι είναι αυτό που έχει την μεγαλύτερη αξία για εσένα.

 Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΑΡΕΙΑΝΟΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

ΧΑΙΔΑΡΙ - ΒΕΛΩΝΗΣ

Κάποια στιγμή θα αρχίσει η προσπάθεια της αγάπης μας για άνοδο.

Μοιραία έκανα τον συνειρμό και «ταξίδεψα» 10 χρόνια πίσω, τότε που και πάλι τον ίδιο στόχο είχαμε.

Ποτέ μου δεν φανταζόμουνα ότι ένα παιχνίδι μπορεί να προσφέρει τόσες συγκινήσεις.

Ποτέ μου δεν είχα σκεφτεί ότι θα έκλαιγα σαν μωρό και θα αγκάλιαζα τα αδέλφια μου με αναφιλητά για ένα παιχνίδι. Χαιδάρι – Βελώνης …..

Ξεκινάω με αγωνία από το σπίτι σχεδόν από το πρωί και έχω συνάντηση με ένα αδελφό από την περιοχή. 

Πίνουμε καφέ και τα λέγαμε και είχε την άποψη ότι άνετα θα περάσουμε και ότι το έχουμε «πιάσει» το ματς και άλλα πολλά. 

Εγώ του έλεγα ότι λέει χαζά διότι για να πιάσεις ένα τέτοιο ματς πρέπει να έχεις δυνατή διοίκηση και εμείς έχουμε πα..ρια… (όπως και αποδείχτηκε) Περιμέναμε ένα άλλο παιδί να έρθει, δεν ήρθε δεν απάνταγε στο κινητό και ψιλο καθυστερήσαμε.

Πήραμε ταξί και μπήκαμε με τα πολλά στο πέταλο που είχε ήδη πολύ κόσμο.

Να και ο άλλος αδελφός που είχε ρουφήξει ότι υπήρχε και με το ζόρι καταλάβαινε τι του γινόταν.

Αρχίζει το ματς, φωνή και δύναμη όλοι μας αλλά και αγωνία μεγάλη.

Κάτι δεν πήγαινε καλά και το νιώθαμε όλοι.

Τρώμε γκολ και μας ζώνουν τα μαύρα φίδια. 

Αλλά γρήγορα ισοφαρίσαμε και στο ημίχρονο πάλι λέγαμε ότι θα το γυρίσουμε τώρα το ματσάκι και θα το πάρουμε εύκολα και άλλα τέτοια. 

Εγώ τους έλεγα, ρε δε βλέπεται ότι πέφτουν καμικάζι οι αντίπαλοι σε κάθε φάση. 

Θα μας βγει η ψυχή. 

Ξεκινά το 2ο ημίχρονο και σας λέω αδέλφια ότι όσο πέρναγε η ώρα μέσα μου πάγωνα. 

Αλλά όλοι φωνή και συνθήματα μέχρι τέλους.

Μεγάλη μπαλιά στο 93’, σουτάρει ο Σκαρμούτσος πεταγόμαστε όλοι για γκολ και αποκρούει ο απίθανος τερματοφύλακας τους (όχι γαμώ την τρέλα μου), Βελώνης και γκολ…. 

Πετάγονται όλοι (εγώ κοίταξα τον επόπτη καθώς ήμασταν στο άλλο πέταλο και δεν φαινόταν) βλέπω ότι φεύγει για την σέντρα και ξεσπάω….. 

Αγκαλιαζόμαστε με έναν άγνωστο αδελφό (είχα πάει 5 σειρές πιο κάτω από την τρέλα μου). 

Ήταν πιο κοντός τον είχα σηκώσει ψηλά από την τρέλλα μου και φώναζε σαν εκστασιασμένος (γκόλ ρε π..στη, γκόλ ρε π..στη …). 

 Έμεναν κάτι λίγα λεπτά και είχα αγωνία μην γίνει μαλακία, και ήμουν ακόμα σε καθεστώς μη συνειδητοποίησης τι σήμαινε εκείνο το γκόλ, αλλά μόλις έληξε το μάτς, ξέσπασα τελείως, είχα αδειάσει και ήμουν στα ουράνια. 

Αδέλφια η σημασία εκείνου του αγώνα ήταν τεράστια και θα θυμάμαι πάντα τις στιγμές του. 

Αλλά είναι και το μόνο παιχνίδι που είχα δει τόση αγωνία στον κόσμο και τόσο έντονα συναισθήματα. 

Πολλοί ευχαριστούν τον Βελώνη για το γκόλ εκείνο – και καλά κάνουν – αλλά εκείνο που εγώ θα θυμάμαι είναι κάτι άλλο.

 Όπως φεύγαμε βλέπω έναν γεράκο να έχει βάλει τα κλάματα στην αγκαλιά κάποιου νεώτερου, προφανώς του γιού του. 

Αυτόν τον γεράκο εγώ θα ευχαριστώ που παρά την ηλικία του βρέθηκε στις εξέδρες για την αγάπη του, και με καρδιά έφηβου υποστήριξε την ομάδα όπως μπορούσε. 

Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΑΡΕΙΑΝΟΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

ΞΕΚΙΝΑΜΕ ΑΔΕΡΦΙΑ

Σε 2 εβδομάδες ξεκινάει η προσπάθεια της αγάπης μας για την άνοδο στην λίγδα και ο δρόμος δεν είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα.

 Το αντίθετο θα έλεγα. 

Δύσκολες ομάδες και έδρες το πάθος που θα βγάλουν οι αντίπαλοι για να αναδειχθούν δεδομένο,και φυσικά μην ξεχνάμε την βρωμιά που περιβάλει γενικώς το ποδόσφαιρο. 

 Όπως είχαμε γράψει στο παρελθόν η προσπάθεια που γίνεται είναι ημιτελής.

 Εξηγώντας τον χαρακτηρισμό πιστεύω ότι με τα χρήματα που μπήκαν έγινε ότι καλύτερο μπορεί να γίνει, αλλά δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι το μπατζετ μας φθάνει για να πετύχει τον στόχο μας. 

Από σήμερα όμως όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν. 

Το μεγαλύτερο κεφάλαιο της αγάπης μας είμαστε εμείς. 

Ο κόσμος του ΑΡΗ μπορεί να μεγαλώσει ή να μικρύνει την ομάδα.

 Και ο κόσμος μας τα τελευταία 2 χρόνια που αγωνιζόμασταν στην Γ’ δεν ανταποκρίθηκε. 

Υπήρχαν παιχνίδια επίσημα που η συμμετοχή του κόσμου δεν ξεπέρασε τα 2 – 3 χιλιάδες εισιτήρια μέσα στο Βικελίδης. 

Αν είναι δυνατόν ο Θεός να παίζει επίσημο αγώνα και να είμαστε αλλού. 

Τόσο εύκολα γυρίσαμε την πλάτη στην αγάπη μας αδέλφια;

 Όπως προείπα όλα είναι πλέον στο παρελθόν. 

Από τις 25/9 που έχουμε σέντρα στην Καρδίτσα αρχίζουν οι μάχες με έπαθλο την άνοδο. 

Οι μάχες κρίνονται σε μεγάλο βαθμό από την αρχή και έτσι και εμείς πρέπει να δώσουμε βροντερό παρών από το πρώτο κιόλας παιχνίδι. 

Όλα αδέλφια πρέπει να είναι σε δεύτερη μοίρα όταν παίζει η αγάπη μας. 

Όλοι πρέπει να είμαστε στο πλευρό του Θεού.

 Η άνοδος σε μεγάλο βαθμό εξαρτάται από την δική μας συμμετοχή.

 Πιστέψτε με αδέλφια, έτσι είναι. Τα αδέλφια του Νότου έχουμε φέτος ιερή αποστολή.

 Εκτός από τα συχνά ταξίδια μας στο ναό μας έχουμε αρκετά παιχνίδια στα Νότια μετά από 2 χρόνια απουσίας. 

Ελευσίνα, Καλλιθέα, Μενίδι, Λαμία, Ριζούπολη, Αίγιο, Σπάρτη κτλ.

 Να μην λείψει κανείς αδέλφια από την προσπάθεια της ομάδας φέτος. 

Θα ακολουθήσουμε την ομάδα όπου παίζει αλλά ειδικά στα Νότια πρέπει να είμαστε όλοι εκεί ώστε να σπρώξουμε την ομάδα και να βεβαιώσουμε το σύνθημα. 

ΟΠΟΥ ΠΑΙΖΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΑΧΟΣ…. Τέλος η μεταγραφολογίες, προεδρολογίες, προπονητολογίες και όλα τα άλλα. 

 Όλοι ενωμένοι στηρίζουμε και από το υστέρημα μας αν χρειαστεί τους ανθρώπους της ομάδας. 

Ξεχάστε τις μεταξύ μας διαφωνίες μέχρι το επόμενο καλοκαίρι.

 Ξεχάστε την γνώμη σας και ενωθείτε όλοι στην στήριξη της ομάδας. 

 Τώρα μας θέλει ο Θεός αδέλφια. 

Τώρα μας χρειάζεται.

 Τώρα είναι η ώρα. 

 Μην του γυρνάτε την πλάτη. Εμένα στην κερκίδα θα με βρείτε... 

Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΑΡΕΙΑΝΟΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

ΟΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΜΩΡΟ ΜΟΥ

Πάρα πολύ κουβέντα γίνεται και θα γίνει για το μετοχικό κεφάλαιο και τα διοικητικά γενικότερα του ποδοσφαίρου.

 Είδα ότι πολλά αδέλφια διαφωνούν με το ύψος του κεφαλαίου και εκφέρουν απόψεις σχετικά με το πόσο αξίζει η αγάπη μας στο ποδόσφαιρο.

 Είπα να συγκρατηθώ σε αυτό το άρθρο και να μην εκφέρω άποψη.

 Αντί άποψης θα παραθέσω κάποια στοιχεία που πρόχειρα συγκέντρωσα ώστε να είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε τι σημαίνει ένα – δύο – πέντε εκατομμύρια. 

Θα ξεκινήσω την παράθεση λέγοντας ότι τα μέσα μεικτά έσοδα για τις ομάδες της Β εθνικής δεν ξεπερνούν τα 500,000 το χρόνο. 

Είναι μοιρασμένα τα μισά σε έσοδα από αγώνες και τα άλλα μισά σε τηλεοπτικά.

 Σχεδόν όλες οι ΠΑΕ της Β που δημοσίευσαν ισολογισμό για το 2015 έχουν τα έξοδά τους σε ποσό μεγαλύτερα από τα έσοδά τους και «τρώνε» από το μετοχικό κεφάλαιο ώστε να ρεφάρουν την ζημιά. 

 Το ύψος του μετοχικού κεφαλαίου στις ομάδες της Β είναι κατά μέσο όρο κάτω από 500,000 ευρώ με την καθαρή θέση δηλαδή τα ποσά που μένουν στο κεφάλαιο μετά τα κέρδη και τις ζημιές να είναι πιο κάτω ή και αρνητικά.

 Με αυτές τις ομάδες θα αγωνιστούμε του χρόνου (ελπίζουμε δηλαδή) ώστε να ανέβουμε στην super λίγδα. 

Αλλά ας πάμε την ανάλυση και ένα βήμα παραπάνω.

 Αν πάρουμε τις μέσες ομάδες της super λίγδας θα δούμε ότι ο μέσος όρος του μετοχικού κεφαλαίου είναι περίπου 1,5 εκ ευρώ. 

Το θέμα λοιπόν δεν είναι μόνο τι μετοχικό κεφάλαιο έχεις, αλλά τι πλάνο έχεις.

 Μπορεί τα 1,2 εκ που ψηφίστηκαν - άντε 1,5 αν βάλει κανείς και το δάνειο - να είναι λίγα.

 Μπορεί να είναι και πολλά.

 Εξαρτάται τι πλάνο έχεις και τι χρειάζεται για να ανέβεις και να πάρεις και άδεια στην λίγδα.

 Ας το δούμε λοιπόν και αυτό. 

Αν έχουμε μετοχικό 1,2 εκ σημαίνει ότι ξεκινάμε την χρονιά με καθαρή θέση τα 1,2.

 Πόσα χρειαζόμαστε ώστε να φτιάξουμε ομάδα να ανέβει;

Από τα στοιχεία των ομάδων της Β και αυτών που πέφτουν από την λίγδα προκύπτει ότι για να κάνεις πρωταθλητισμό στην Β τα έξοδά σου (δηλαδή οι παίχτες βασικά) πρέπει να είναι γύρω στο 1,5 μύριο.

 Με τα έσοδα γύρω στις 500,000 ευρώ άντε κάτι παραπάνω γιατί είσαι ΑΡΗΣ, σημαίνει ότι θα φαγωθεί το μετοχικό κεφάλαιο στην επόμενη χρονιά.

 Άντε και ανεβαίνουμε εγώ λέω έστω με τόσο μικρά έξοδα.

 Πως θα πάρουμε άδεια στην λίγδα;

 Χρειάζεται πάλι φρέσκο χρήμα….. Η πρόταση που ψηφίστηκε δεν είναι ούτε μεγάλη ούτε μικρή. 

Ούτε καλή ούτε κακή.

 Ούτε σωστή ούτε λάθος.

 Είναι πολύ απλά ελλιπής. 

Διότι αδέλφια αυτό που εξακολουθεί να μην υπάρχει είναι το πλάνο που θα φέρει και θα στερεώσει τον ΑΡΗ μας, την αγάπη μας εκεί που ανήκει. 

Αυτό είναι το πρόβλημα της πρότασης που ψηφίστηκε.

 Πως θα ανεβούμε και πως θα πάμε ψηλά στην λίγδα δεν το προβλέπει η πρόταση που ψηφίστηκε. 

Πάμε λοιπόν όπως τόσα χρόνια άλλωστε με το δόγμα «βλέποντας και κάνοντας» χωρίς στρατηγικό σχεδιασμό με άναρθρες κραυγές από σχετικούς και άσχετους όπως άλλωστε τόσο χρόνια συνηθήσαμε.

 Εμένα πάντως αδέλφια είτε στην Β είτε στην Γ είτε στο champion league, κάπου στο Βικελίδης θα με βρείτε.

 Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΑΡΕΙΑΝΟΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

ΤΟ 3ο ΜΝΗΜΟΝΙΟ ( Η ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ )

 

Για την χώρα το 3^ο μνημόνιο σε 5 χρόνια είναι πλέον γεγονός.

 Πολλές ελπίδες χαμένες,πολλές ανάγκες μαζεμένες,πολύ οργή και αγανάκτηση,πολύ θλίψη και δυστυχία.

 Βλέπετε αδέλφια σαν λαός μας αρέσει το παραμύθι.

 Μας αρέσει να «κόβουμε» δρόμο… 

Πιστέψαμε σαν Έλληνες (κάποιοι τέλος πάντων) ότι με άλλη στρατηγική διαπραγμάτευσης και μαγικά κόλπα, δικαιούμασταν καλύτερο μέλλον.

 Και είδαμε την καταστροφή με τα μάτια μας χωρίς να είμαι και βέβαιος ότι την έχουμε γλυτώσει…

Πόσες ομοιότητες έχουν αυτά που ζήσαμε με την αγάπη μας στο ποδόσφαιρο. 

Πόσες ελπίδες και όνειρα δεν εναποθέσαμε σε απίθανους τύπους και πόσες φορές δεν πικραθήκαμε. 

Διότι και εμείς - ή μάλλον σίγουρα εμείς -  είμαστε Έλληνες. 

 Και η φυλή μας είναι ικανή για το καλύτερο και για το χειρότερο. 

Αμ εμείς δεν είμαστε;

 Ούτε 5 χρόνια δεν έχουμε περάσει από τότε που προσκύνησε δις η Ατλέτικο,και μίλαγε όλη η Ευρώπη για την έδρα μας.

 Και τώρα δεν μπορούμε να νικήσουμε τα συμπαθέστατα χωριά στην Γ’…

Το 3^ο μνημόνιο που κατά πάσα πιθανότητα θα αποτελέσει και το μνημόσυνο της οικονομίας της πατρίδας μας, είναι φυσιολογική κατάληξη ενός ασθενούς όταν ο γιατρός αδυνατεί να βρει ή δεν μπορεί να γιατρέψει την αιτία και αντιμετωπίζει τα συμπτώματα. 

Αυτό κάναμε τόσα χρόνια αλλά η πραγματική ασθένεια δεν έχει γιατρευτεί. 

Και ο ΑΡΗΣ μας έχει το ίδιο πρόβλημα. 

Ο καρκίνος που έχουμε δεν έχει προηγούμενο και εμείς ως γιατροί αντί να ψάξουμε τα αίτια αντιμετωπίζουμε τα συμπτώματα. 

Αδέλφια τα αίτια πρέπει να βρούμε και επιτέλους να τα αντιμετωπίσουμε,άλλως και του χρόνου πάλι τα ίδια θα λέμε.

 Τουλάχιστον μεταξύ μας ας έχουμε το θάρρος να βρούμε τα αίτια και πάνω από όλα να τα αντιμετωπίσουμε. 

Η διχόνοια μας : 

 Δεν είμαστε ενωμένοι ενώ όλοι το ίδιο θέλουμε.

 Να δούμε τον ΑΡΗ μας εκεί που του αξίζει.

 Αλλά έκαστος με άλλο τρόπο.

 Άλλος πετάει αντικείμενα,άλλως βρίζει τους παίχτες,άλλος αναθεματίζει την διοίκηση κτλ κτλ. Μόνοι ενωμένοι μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τις καταστάσεις.

Η αδιαφορία μας : 

 O ΘΕΟΣ του πολέμου και η ΑΓΑΠΗ μας,έπαιζε πέρυσι σε ορισμένα παιχνίδια με 2 -3 χιλιάδες κόσμο.

 Μόνοι μας μικρύναμε την ομάδα μας. 

Ο ΑΡΗΣ δεν έγινε μικρός ξαφνικά επειδή τα κάναμε θάλασσα στα οικονομικά και πέσαμε. 

Έγινε μικρότερος διότι του γυρίσαμε την πλάτη αδέλφια. 

Παρατήσαμε την ΑΓΑΠΗ μας πέρυσι. 

Είτε το θέλουμε είτε όχι η Ελλάδα μπαίνει σε νέο δρόμο.

 Τα παραμύθια τελειώσανε.

 Το ίδιο θα συμβεί και στο ποδόσφαιρο. 

Ήδη βαριές κατηγορίες περικυκλώνουν το σάπιο Ελληνικό ποδόσφαιρο και κατά συνέπεια θα το αλλάξουν.

 Έτσι και  εμείς πρέπει να αλλάξουμε. 

Είσαι ΑΡΗΣ;

Στην κερκίδα θα με βρεις αδελφέ.

Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΑΡΕΙΑΝΟΣ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΑΡΗ

Καλή χρονιά στον πλανήτη ΑΡΗ

 

Αδέλφια,Χρόνια πολλά σε όλους. 

 

Εύχομαι το 2015 που ηρθε να έχει μόνο νίκες για την ομάδα μας. 

 

Εύχομαι το νέο έτος να μας βρει όλους στις θέσεις που ο καθένας ανήκει.

 

Εύχομαι η νέα χρονιά να μας φέρει ένα βήμα πιο κοντά στο όραμα που είναι να δούμε τον ΑΡΗ μας εκεί που του αξίζει. 

 

Εύχομαι σε όλους τους φιλάθλους (ακόμα και στους άπλυτους), υγεία και χαρά.

 

Εύχομαι αυτά που έχουμε περάσει εμείς να μην τα περάσουν φίλαθλοι άλλης ομάδα.

 

Εύχομαι σε όλα τα λαμόγια,τα λεφτά που φάγανε από την αγάπη μου να τα ξοδέψουν στους γιατρούς και στις κλινικές, θα μπορουσα να ευχηθω,αλλα δεν θα το κανω,θα τους κρινει ο λαος του ΑΡΗ για αυτο,που ειναι ο πιο σκληρος κριτης.

 

Εύχομαι σε όλους όσους αδίκησαν την ομάδα μας να τους κυνηγούν οι τύψεις.

 

Μα πάνω από όλα αδέλφια εύχομαι το 2015 να βρει εμάς τους οπαδούς του Θεού,μονιασμένους και αγαπημένους. 

 

Αν αυτό συμβεί όλες οι άλλες ευχές θα πραγματοποιηθούν.

ΤΟ ΕΧΟΥΜΕ ΞΑΝΑΔΕΙ ΤΟ ΕΡΓΟ

Το έχουμε ξαναδεί το έργο 

 

Δέχομαι λυσσαλέες επιθέσεις…. Παραδίδω την ομάδα πρώτη…. Και με τις οφειλές κανονισμένες… Λειτουργεί το παρακράτος του ΑΡΗ.

 Θα υπάρχει πρόβλημα στον ΑΡΗ αλλά τι να κάνουμε.!!! Τάδε έφη ο Kος Γαλανός.

 

Εγώ καμία επίθεση δεν είδα από κανένα.

 Ισα ισα το αντίθετο.

Η ομάδα είναι πρώτη !!!!. Σπουδαίο επίτευγμα κε Γαλανέ.

 Στην Premier league είναι πρώτη;

 Και μήπως είναι πρώτη διότι βάζατε εσείς τα γκόλ;

Οι οφειλές είναι κανονισμένες. Όχι πληρωμένες. Βέβαια αν ήταν πληρωμένες δεν θα ήταν οφειλές… Αν δεν έκλαιγα θα γέλαγα.

 Ποιες οφειλές;

 Τα χρήματα που ήταν να πληρωθούν οι παίκτες και δεν πληρώθηκαν;

 Οι ανασφάλιστοι ποδοσφαιριστές που για να κάνει μαγνητική ο Γκίνος έβαλε από την τσέπη του;

 

Το παρακράτος του ΑΡΗ σε πλήρη λειτουργία κε Γαλανέ εναντίον σας διότι άλλοι σαν επέλεξαν φαίνεται και όχι οι ίδιοι που τώρα σαν υπονομεύουν. 

 

Το πρόβλημα που λέτε ότι θα υπάρχει στον ΑΡΗ μάλλον δεν σας ενδιαφέρει.

 Η για να είμαι ακριβής επιθυμείτε να δημιουργηθεί πρόβλημα,γι αυτό και καλέσατε τους ποδοσφαιριστές να πληρωθούν και μετά τους στείλατε για γιορτές με άδειες τσέπες.

 Και τους χρωστάτε και τον Νοέμβριο. Ξεφτίλα….

 

Κε Γαλανέ ούτε σας ξέρω ούτε και επιθυμώ να σας γνωρίσω.

 Παρουσιαστήκατε ως ένας αξιόλογος επιχειρηματίας που μπορεί να προσφέρει τόσο με την εμπειρία του όσο και με την οικονομική ευρωστία που δεν χρειάζεται να είναι μεγάλη για να ανέβει ο ΑΡΗΣ.

 

 Υποσχεθήκατε πράγματα τα οποία και δεν κάνατε και τώρα κατηγορείτε άλλους για τα προβλήματα που βλέπετε ότι θα δημιουργηθούν. 

 

Κε Γαλανέ ο καλύτερος τρόπος ώστε να βουλώσετε τα στόματα όλων και να αποτρέψετε το παρακράτος του ΑΡΗ είναι τα τηρήσετε τις υποσχέσεις σας.

 Αν το κάνετε ουδείς μπορεί να σας προσάψει το οτιδήποτε.

 Σε κάθε ομάδα του κόσμου,τον λαό τον ενδιαφέρει το ποδόσφαιρο και όχι τα οικονομοτεχνικά πράγματα.

 Όταν δεν έχει αφορμή να ασχοληθεί με αυτά δεν ασχολείται. 

Αλλά εσείς δίνεται την αφορμή αφού δεν τηρείται τις υποσχέσεις σας.

 Αμφιβάλλω αν είχατε ποτέ την πρόθεση να τηρήσετε τις υποσχέσεις σας αλλά εκείνο που γνωρίζω με βεβαιότητα είναι ότι πλέον δεν θέλετε ή δεν μπορείτε.

 Ούτε τις τρίχες της Γ Εθνικής να διαχειριστείτε δεν μπορείτε.

 Ούτε να συσπειρώσετε τον κόσμο του ΑΡΗ δεν καταφέρατε.

 Κατά συνέπεια πως θα καταφέρετε μεγαλύτερα πράγματα όταν ανεβούμε;

 

Να πάτε στο καλό ο κε Γαλανέ.

 Εγώ ένα πράγμα θα σας ζητήσω.

 Να σταματήσετε να μας ενοχλείτε διότι ούτε σαν επιχειρηματίας έχετε να προσφέρεται αλλά ούτε και σαν άνθρωπος. 

Είστε λίγος κε Γαλανέ. 

 

Ο ΑΡΗΣ έχεις την ασπίδα του.

 Εμάς αδέλφια. 

Εάν θέλαμε μέτριους managers που δεν έχουν ούτε ευρώ να διαθέσουν ξέρω περίπου 30,000 που είναι διατεθειμένοι να αναλάβουν.

 Είχαν όλοι κατέβει στην Αθήνα για τον τελικό πριν 4 χρόνια.

 Μπορεί να μην φορούν τα ακριβά κουστούμια του κου Γαλανού,αλλά είναι Κύριοι και πάνω από όλα αγαπούν τον ΑΡΗ μας.

 

Η επόμενη ημέρα όπως έχουμε συνηθίσει δύσκολη. 

Αλλά από τις άλλες φορές υπάρχει μία διαφορά.

 Χρωστάμε λίγα και αξίζουμε πολλά. 

Δείτε κύριοι του ερασιτέχνη που κρατάτε τις τύχες της ομάδας στα χέρια σας,τις προτάσεις και αποφασίστε. 

Αλλά μην πειράξετε το αγωνιστικό κομμάτι που έχει βρει βηματισμό. 

Κρατήστε το αγωνιστικό μακριά από τις εξελίξεις.

Έρανος τώρα αδέλφια ώστε να πληρωθούν οι παίκτες και να περάσουν ευχάριστα τις γιορτινές ημέρες και να μείνουν προσηλωμένοι στον στόχο.

 2 ευρώ να δώσει ο κάθε Αριανός αρκούν. 

Τώρα αδέλφια μας χρειάζεται ο Θεός.

 Μην του γυρνάτε την πλάτη…

Η ΓΙΟΡΤΗ ΜΑΣ

 

Η γιορτή μας.

Σε λιγότερο από ένα μήνα το 2014 θα περάσει στην ιστορία.

 Το 2014 δεν είναι ένα τυχαίο έτος.

 Είναι το έτος που η αγάπη μας συμπλήρωσε έναν αιώνα ένδοξης ζωής και φυσικά αυτό από μόνο του αποτελεί αιτία εορτασμού.

 Τι κι αν είμαστε ποδοσφαιρικά στα χειρότερά μας;

100 χρόνια ιστορίας και τι ιστορίας,δεν σκιάζονται από την παρούσα προβληματική κατάσταση.

 Η αγάπη μας βολοδέρνει στα χωριά,κάθε άλλη Κυριακή,αλλά παίζει και στο ναό μας. 

Και στο προηγούμενο άρθρο τα χώσαμε στους οπαδούς μας για την μικρή παρουσία τους αλλά δεν φταίνε μόνο αυτοί.

Από την τωρινή διοίκηση του ΑΡΗ άλλα πράγματα περίμενα.

 Βλέπετε δεν μου λέει και πολλά ότι διαχειρίζονται την ομάδα.

 Χρειάζεται να προσελκύσουν και τον κόσμο στο γήπεδο.

 Δεν είδα καμία πρωτοβουλία ούτε για τον εορτασμό των 100 ετών ούτε για τίποτα άλλο.

 Μήπως από την διοίκηση λείπουν οι ιδέες; 

Μήπως ότι και αν κάνει δεν θα έρθει κόσμος;

 Μήπως απλά περιμένουμε να τελειώσει η χρονιά να ανέβουμε και να δούμε τι θα γίνει;

Αδιαφορώ για όλες αυτές τις ερωτήσεις και ιδιαίτερα για τις απαντήσεις.

 Εφόσον είμαι διοίκηση έχω υποχρέωση να προσελκύσω τον κόσμο μου.

 Και αυτό δεν θα το πετύχω ούτε με τις μπυραρία κλειστή ούτε με το να μην μπορώ να αγοράσω την επετειακή μας φανέλα. 

Κύριοι της διοίκησης η τύχη τα έφερε έτσι και βρεθήκατε στο τιμόνι του μεγαλύτερου συλλόγου στην Β.Ελλάδα.

 O προπονητής και οι παίχτες κάνανε (τουλάχιστον τελευταία) την δουλειά τους.

 4 συνεχόμενες νίκες και είμαστε πρώτοι. 

Τα προβλήματα έχουν πάντα και την ευκαιρία τους.

 Το πιο ακριβό και ανεκτίμητο περιουσιακό στοιχείο του ΑΡΗ είναι ο κόσμος του.

 Κάντε τώρα και εσείς την δουλειά σας.

 Φέρτε τον κόσμο στο γήπεδο.

 Είναι υποχρέωσή σας.

Η ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΝ

 

Ο διαρκής αγώνας σωτηρίας και μακροημέρευσης του ποδοσφαιρικού τμήματος,θέλοντας και μη έχει μονοπωλήσει το ενδιαφέρον του κόσμου του ΑΡΗ.

 Για το λόγο αυτό αισθάνομαι πώς η προσπάθεια του μπασκετικού τμήματος έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα όσο κι αν κάτι τέτοιο δεν ηχεί καλά στα αφτιά κάποιων.

 Η προσπάθεια του Κ. Αρβανίτη και των συνεργατών του ήταν και είναι δεδομένη και συνεχής,αυτό όμως δε σημαίνει ότι ο Αρειανός θα κλείνει τα μάτια του σε ενδεχόμενα λάθη που θα προκύπτουν κατά διαστήματα.

 Ένα από αυτά τα λάθη εντοπίζεται στον αγωνιστικό τομέα και έχει να κάνει με το παρατεταμένο ντεφορμάρισμα της ομάδας τον τελευταίο ειδικά μήνα.

 Η παραπάνω αναφορά μου μόνο τυχαία δεν μπορεί να είναι καθότι φέτος ιδιαίτερα μετά την άρση και του απαγορευτικού των μεταγραφών η ομάδα έχει στις τάξεις της Αμερικάνους αθλητές που κατά την άποψη μου αποτελούν την ψυχή και ζωογόνο δύναμη του αθλήματος.

 Η χρονιά παρά το καλό της ξεκίνημα δεν εξελίσεται με τον ίδιο τρόπο και αυτό πρέπει να συνιστά προβληματισμό για τους πάντες.

 Γνωρίζω πώς προέχουν οι υποχρεώσεις με τον φάκελο 99,καθώς αν κάτι πάει στραβά η ομάδα θα βρεθεί αντιμέτωπη με δυσάρεστες εκπλήξεις καθόλου τιμητικές για την ιστορία της, από την άλλη πλευρά όμως επιτρέψτε μου να θεωρώ αγωνιστική ντροπή της ήττες από τον νεοφώτιστο Κόροιβο, τον Κολλοσό και τον τελευταίο Πανιώνιο δεν έχουμε απαιτήσεις για πρωτάθλημα ξέρουμε την κατάσταση που επικρατεί και μαστίζει εάν θέλετε την ομάδα, κανένας όμως δεν δικαιούται να μη δέχεται κριτική σε δημόσια μάλιστα σφαίρα όταν δεν υλοποιεί τα στοιχειώδη που δεν θα αμαυρώνουν όπως αμαύρωσαν την αγωνιστική υπερηφάνεια της ομάδος.

 Βέβαια πιστεύω ακράδαντα πώς ειδικά για την τελευταία ήττα έχει μερίδιο ευθύνης και κομμάτι του κόσμου της ομάδος,μιας και είναι κουτό να πανηγυρίζεις για μια απόφαση που σε δικαιώνει όταν ένας άλλος πιο κρίσιμος αγώνας είναι προ των πυλών. 

Αν κάποιοι θεωρούν ότι έπρεπε να δώσουν συγχαρητήρια για μια δικαστική νίκη θα μπορούσαν να το κάνουν μετά το τέλος του συγκεκριμένου παιχνιδιού, αφού αυτό που οφείλει να μπαίνει πάντα σε πρώτη γραμμή είναι το παρόν και η πορεία της ομάδας στο πρωτάθλημα που επιβάλλεται να είναι τουλάχιστον αξιοπρεπής.

O ΑΡΗΣ ΤΩΝ ΔΥΣΚΟΛΩΝ ΧΡΟΝΩΝ

 

 Από την έναρξη της φετινής περιόδου είχε τονιστεί πώς ο φετινός υποβιβασμός θα είναι ο δυσκολότερος από τους τρεις που έχει βιώσει το σωματείο που ονομάζεται ΑΡΗΣ Θεσσαλονίκης.

 Η αλήθεια είναι πως στην αρχή δεν το πίστευα το θεωρούσα πολύ αστείο με το σκεπτικό ότι αυτο το πράγμα το έχουμε ξανακάνει στο παρελθόν και δεν θα μας εμπόδιζε τίποτα ούτε τώρα.

 Ο συγκεκριμένος ισχυρισμός όμως αποδείχθηκε ότι ήταν μια ανόητη ρομαντική σκέψη αφού δεν είχα λογαριάσει τους αστάθμητους παράγοντες.

 Ο Αρειανός έχει χίλια στραβά,στα δύσκολα όμως τον είχα μάθει και συνηθίσει ενωμένο για αυτό και φέτος πικράθηκα διότι διαπιστώνω πώς το μόνο στοιχείο που μας κρατούσε δυνατούς έχει χαθεί.

 Το γιατί έχει συμβεί αυτό δεν είμαι σε θέση να το αναλύσω το μόνο που γνωρίζω είναι ότι αν δεν ξαναβρούμε το μαχητικό μας D.N.A. δε θα αργήσει η στιγμή που θα αποτύχουμε και θα κατηγορηθούμε για εσχάτη προδοσία από τις επερχόμενες γενιές φίλων της ομάδας μας που μπορούν να μην χαθούν αρκεί να το θέλουμε

MOΝΟΛΟΓΩΝΤΑΣ ΣΤΟ ΑΔΕΙΟ ΒΙΚΕΛΙΔΗΣ

Μονολογώντας στο άδειο Βικελίδης.

 

30 λεπτά πριν την έναρξη του αγώνα και όλο το γήπεδο είναι άδειο.

 Η μπυραρία κλειστή, η μπουτίκ το ίδιο.

 Ώρα 14,52, κάτι αρχίζει να κινείται στην 3.

 Θα έχουμε πανό από ότι φαίνεται.

 Στις 15.00 περίπου 3,000 κόσμος έχει φθάσει για να παρακολουθήσει το παιχνίδι με τα Γιαννιτσά. 

 

Το κερδίσαμε το ματς.

 Ο κόσμος βοήθησε; Μάλλον όχι.

 Άδειο το γήπεδο, μικρά τα έσοδα,πίεση οι αντίπαλοι από την εξέδρα δεν αισθάνθηκαν,οπότε δεν βοήθησε ο κόσμος.

 

3,000 κόσμος να δει τον θεό του πολέμου.

 Γιατί;

 Το εισιτήριο ήταν 5 και 10 ευρώ.

 Ο καιρός εξαιρετικός.

 Η ώρα μια χαρά. 

Τι στην ευχή ήταν πιο σημαντικό ρε παιδιά;

 Όταν έψαχνα απεγνωσμένα να βρω εισιτήριο, στους τελικούς στα ευρωπαϊκά,χαιρόμουνα τον κόσμο μας.

 Που είναι αυτός ο κόσμος τώρα;

Θα μου πείτε,Γ εθνική με ομάδες της πλάκας εμείς με παίχτες λίγους,τσαντιζόμαστε, εκνευριζόμαστε …. Τι να πάμε να κάνουμε;

 Το είχε και η τηλεόραση….

 

Όλοι όσοι δεν ήρθατε στο γήπεδο έχετε στο παρελθόν τραγουδήσει για την αγάπη μας. «ότι δεν άφησα στα δύσκολααααα,σε ακολούθησα παντού πισταααά».

 Για πλάκα το λέγατε αδέλφια; 

 

Το πιστεύατε όταν το τραγουδάγαμε 20,000 κόσμος πέρυσι με την βαζέλα;

Αδέλφια μου τώρα μας χρειάζεται η ομάδα.

 

 Δεν μας χρειαζόταν τότε που κρεμόμασταν σαν τα τσαμπιά με την Αθλέτικο ή με το γύφτο. 

 

Τότε που 30,000 αφήσατε τα πάντα να κατέβετε Αθήνα για τον τελικό.

 

 Τώρα μας θέλει η ομάδα πιο πολύ από ποτέ.

 

 Τώρα είναι τα δύσκολα.

 

Αν δεν έρχεστε στο γήπεδο τώρα που η ομάδα σας χρειάζεται όσο ποτέ δεν έχετε δικαιολογία

ΠΟΥ ΝΑ ΠΩ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΜΟΥ ΡΕ ΣΟΛΩΝΑ;

Καλοκαιράκι έχω ανέβει στην πόλη του Θεού και πίνω καφέ έξω από το Βικελίδης. Ξαφνικά εκεί που κάθομαι μία λιμουζίνα παρκάρει έξω από το γήπεδο. Βγαίνει ένας καλοντυμένος κύριος και περιεργάζεται τον χώρο.

Αφήνω τον καφέ και πλησιάζω με επιφύλαξη. Φίλε, μου λέει ο καλοντυμένος κύριος. Θέλω να αγοράσω τον ΑΡΗ. Διαθέτω πολλά χρήματα και μου αρέσει εδώ. Ξέρεις που να πάω; Βεβαίως του λέω ο αφελής. Ακολούθησέ με. 

 

Φθάνουμε στην είσοδο και μας σταματά ο Σόλωνας. Δεν περνάει κανείς μου λέει, έχουν διοικητικό συμβούλιο πάνω. Ψάχνουν επενδυτή. Με τα χίλια ζόρια και αφού πήρα διάφορα τηλέφωνα μπορέσαμε να περάσουμε στα γραφεία της ΠΑΕ. Καθόμαστε και περιμένουμε. 2 ώρες μετά και αφού έχω μάθει τα πάντα για τον κο Bill τον υποψήφιο ιδιοκτήτη και όχι επενδυτή, μπαίνουν μέσα οι άνθρωποι της διοίκησης.

 

Κύριε Bill του λένε πρέπει να μιλήσουμε με διακριτικότητα. ΟΚ απαντά ο Χριστιανός. Μου ζητούν να φύγω και φυσικά ανταποκρίνομαι καθώς επιτέλους οι σοβαροί άνθρωποι θα μιλήσουν με σοβαρούς ανθρώπους και η αγάπη μου θα βρει το δρόμο της. Αποχωρώ με χαρά και κέφι όπως τότε που κλείναμε το σπίτι της Ατλέτικο…

Μετά από λίγο βλέπω τον κο Bill να φεύγει από το γήπεδο βιαστικά. Τρέχω να τον προλάβω να μάθω τι έγινε. Κε Bill όλα καλά; Όχι μου λέει. Γιατί κε Bill τον ρωτάω. 

 

Ζήτησα νερό αλλά το είχαν κόψει λέει γιατί ο υπεύθυνος της ΕΥΔΑΠ στο Χαριλάου είναι αλλόθρησκος. Πήγα στην τουαλέτα αλλά δεν είχε χαρτί διότι ο προμηθευτής θέλει να πληρωθεί τα χρωστούμενα του 2010 και δεν παραδίδει. Λέω δεν πειράζει οργάνωση θέλουμε, θα βελτιωθούμε.

Ξεκίνησα την κουβέντα λέγοντας ότι όχι μόνο θα πληρώσω τα όποια χρέη υπάρχουν, αλλά θα βάλω και άλλα χρήματα να φτιάξω την ομάδα.

-          Μου λένε για να πάρεις τον ΑΡΗ δεν χρειάζεται μόνο χρήματα.

-          Αλλά τους λέω;

 

-       Πρέπει να πείσεις εμάς, τους βετεράνους, την ΚΜΑ, τον ερασιτέχνη και τους οργανωμένους οπαδούς. Επίσης υπάρχουν 2 πρόεδροι, 5 αντιπρόεδροι και 19 νομικοί σύμβουλοι που πρέπει να μιλήσουμε. Μην ξεχνάς επίσης ότι έχουμε και εργαζόμενους εδώ. Είμαστε δημοκρατική εταιρία εμείς. Έχουν και αυτοί γνώμη. Και οι καθαρίστριες του γηπέδου βρε παιδί μου. Δεν πρέπει και αυτές να γνωρίζουν τι γίνεται ? Επιπροσθέτως πρέπει να ρωτήσουμε και τους πολιτικούς δεν γίνονται έτσι τα πράγματα. Και δεν ήρθες σε καλή στιγμή ρε φίλε. Όλοι διακοπές είναι. Δεν ξαναέρχεσαι σε 2 – 3 εβδομάδες να δούμε τι θα γίνει;

 

-          Απορημένος τους απαντώ. Μα άκουσα ότι έχετε άμεσο πρόβλημα.

-          Μαλακίες μου λένε αυτοί έχουμε κόσμο εμείς δεν έχουμε θέμα.

-          Ναι τους λέω αλλά διάβασα ότι δεν σας έχει μείνει ούτε ένας παίκτης.

-          Αυτοί που τα γράφουν αυτά είναι δόλιοι κε Bill. Είναι των άλλων.

-          Ποιοι είναι οι άλλοι ρωτάω.

-          Οι αντίθετοι μου λένε.

-          Αντίθετοι σε τι τους ρωτάω.

-          Αντίθετοι σε εμάς μου λένε.

-          Και ποιοι είστε εσείς τους λέω.

-          Διοίκηση πρωτοδικείου μου λένε.

-          Μα για να είσαστε διοίκηση πρωτοδικείου τότε έχετε πρόβλημα όντως.

-           Όχι μου λένε. Είναι πολιτικό το θέμα. Έτσι είπε η Μέρκελ να γίνει. Αλλιώς θα είχε πρόβλημα το Ευρώ.

-          Η Γερμανίδα καγκελάριος τους ρωτώ με απορία.

-          Ναι μου λένε. Δεν έχεις δει που σε κάθε παιχνίδι της Ντόρτμουντ έχει σημαία του ΑΡΗ;

-          Μήπως να της μιλήσω και εγώ που την γνωρίζω προσωπικά λόγω των επιχειρήσεων που έχω στο Αμβούργο, τους ρωτάω. 

 

Και τότε με πετάξανε έξω με βρισιές και απειλές διότι λένε είμαι της διαπλοκής και δεν θέλουν τέτοιον άνθρωπο στο ΑΡΗ. Κατέβηκα και εγώ κάτω τρέχοντας και χαιρέτησα τον Σόλωνα με σεβασμό διότι ήταν ο μόνος άνθρωπος που γνώρισα κατά την επίσκεψη στο Βικελίδης που έκανε την δουλειά του….