ΚΑΤΑ VAR - ΒΑΡΩΝ

Ηθελα να περάσουν τουλάχιστον δύο 24ωρα για να μην κατηγοριοποιηθώ είτε σ’ αυτούς που θεωρούν ότι η ομάδα είναι ανύπαρκτη, είτε στους άλλους που θεωρούν ότι η ομάδα είναι άτυχη και θα στρώσει πολύ σύντομα.
Με καθαρή σκέψη λοιπόν, βλέποντας και ακούοντας κριτικές, σχόλια και απόψεις, είδα τα πράγματα καθαρά ρεαλιστικά, με αριθμούς και χωρίς συναίσθημα, το οποίο είναι σχεδόν πάντα και σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής, κακός σύμβουλος.
Τα δεδομένα λοιπόν, μιλούν μόνα τους.

Κανά δυο δοκάρια τρία τέσσερα τετ α τετ ένα χαμένο πέναλτι και καμιά 15ρια τελικές δεν τα λες και λίγες ευκαιρίες.

Αυτοί που βλέπουν μισοάδειο το ποτήρι και μιλούν για ανικανότητα πρέπει πρώτα να εξηγήσουν το σημαίνει ανικανότητα.

Η κεφαλιά του Ιντέγιε πχ η οποία δεν έγινε ποτέ, διότι υπήρξε τράβηγμα φανέλας και πέναλτι που δεν δόθηκε ποτέ; Θα δικαιολογούσα τον χαρακτηρισμό ‘’άνευρη’’ ομάδα.

Σε καμία περίπτωση όμως, θα δικαιολογούσα χαρακτηρισμούς όπως ‘’δε μπορούν’’ είναι ‘’άμπαλοι’’ κλπ.

Τα δοκάρια είναι μέρος της εστίας και ασφαλώς μέσα στο παιχνίδι και νομίζω ότι είναι αχρείαστο να αναλύσω το γνωστό, ‘’δοκάρι και μέσα ήρωας’’, ‘’δοκάρι και έξω άχρηστος’’.
Δεν θα διαφωνήσω με αυτούς που υποστηρίζουν ότι η ομάδα θέλει δουλειά, θα προσθέσω μάλιστα, ότι θέλει πολύ δουλειά.

Αυτό όμως, δεν σημαίνει ότι είναι ανύπαρκτη, όσο και αν μας συνεπαίρνει το κακό αποτέλεσμα, διότι μόνο κακό αποτέλεσμα μπορεί να είναι μια ισοπαλία με τον ΟΦΗ.

Απλώς θα γυρίσω το νόμισμα ανάποδα και θα ρωτήσω πρώτα τον εαυτό μου.

Τι θα γινότα αν οι υπεύθυνοι του VAR έδιναν το πέναλτι στο 90;

Η απάντηση νομίζω θα ήταν απλή.

Θα κερδίζαμε με 2-1 με δύο δοκάρια και ένα χαμένο πέναλτι.

Κάτι δηλαδή σαν υπερομάδα.

Και αυτό όμως, θα ήταν λάθος.

Ο ΑΡΗΣ έχει πολλά χρόνια που έχασε το dna της ομάδας που λέει ‘’μπαίνω στον αγωνιστικό χώρο και σε σκοτώνω ‘’.

Πρέπει να ξαναβρεί ή καλύτερα να το επανακτήσει.

Αυτό γίνεται με δύο τρόπους.

Πολύ δουλειά εντός αγωνιστικού χώρου.

Πρέπει να νιώθουν την πίεση και να παίζουν τελικό σε όλα τα παιχνίδια.

Από την άλλη εμείς πρέπει να τους κάνουμε να νιώθουν ΑΡΗΣ και ασφαλώς δεν πρέπει να είναι στο απυρόβλητο.

Δηλαδή, χειροκρότημα εκεί που πρέπει και κράξιμο επίσης εκεί που πρέπει.
Η ομάδα εκτιμώ ότι θα βρει τα πατήματά της, χρειάζεται όμως, υπομονή και στήριξη.

Την υπομονή σαν λαός την έχουμε αποκτήσει και ‘’δουλέψει’’ πολλά και δύσκολα χρόνια, την στήριξη την θεωρώ δεδομένη παρά το ‘’στράβωμα’’ της 1ης αγωνιστικής.
Επίσης εκεί στο VAR ότι και να κάνετε δεν θα μας νικήσετε ούτε θα μας πτοήσετε.

Ολη η Ελλάδα κατέγραψε το πρώτο ξεγύμνωμα σας και είμαι βέβαιος ότι δεν θα επαναληφθεί…Και η διοίκηση όμως δεν πρέπει να μείνει μόνο στις ανακοινώσεις.

Αυτά τα πράγματα χρειάζονται και μερικά εξωαγωνιστικά θεματάκια.

Ετσι για την αλητεία που λένε...

Για την ιστορια οι συνθεσεις των δυο ομαδων ηταν οι εξης:

Άρης (Σάββας Παντελίδης): Έμαν, Σούντγκρεν, Ρόουζ, Δεληζήσης, Κόρχουτ, Σάσα, Ματίγια, Μαρτίνες (63’ Λάρσον), Φετφατζίδης (81’ Τόνσο), Ντιγκινί (87’ Γιουνές), Ιντέγε.

ΟΦΗ (Γιώργος Σίμος): Σωτηρίου, Γιαννούλης, Κοροβέσης, Σεμέντο (70’ Σασί), Μεγιάδο, Ναμπί (81’ Σακόρ), Μάνος, Τσιλιανίδης, Νέιρα (89’ Μπράουν), Νάστος, Μαρινάκης.

ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΨΥΧΗΣ

Οι λέξεις πολλές φορές αδυνατούν να περιγράψουν τα συναισθήματα, μετά από έναν Ευρωπαϊκό αποκλεισμό, ειδικά με τον τρόπο που επήλθε.

Το αποτέλεσμα του ΑΡΗΣ – Μόλντε ήταν πέρα για πέρα πλασματικό και με την σφραγίδα του Ιρλανδού διαιτητή.

Πλασματικό διότι θα μπορούσε να λήξει, βάσει ευκαιριών των δύο ομάδων, είτε με 5-0 στην κανονική διάρκεια του αγώνα, είτε με 5-1 στην παράταση.

Η τύχη, όμως, για άλλη μια φορά γύρισε την πλάτη στον ΑΡΗ και ο διαιτητής, είχε άλλη άποψη.

Το παιδί με τη σφυρίχτρα που προφανώς είχε θέμα όρασης, αντίληψης αλλά και γνώσης των κανονισμών, δεν σφύριξε καθαρό πέναλτι και απέφυγε επιμελώς να κιτρινίσει, για δεύτερη φορά, παίκτη της Μόλντε για αγκωνιά σε παίκτη του ΑΡΗ που διδάσκεται στα σεμινάρια διαιτησίας.

Δεν χρειάζονται πολλά για να σφραγίσει κάποιος το σκορ ενός παιχνιδιού, ειδικά όταν έχει το στραγάλι στο στόμα.

Όταν όμως, δεν σφυρίζει οφθαλμοφανέστατα φάουλ τότε ίσως να μην έπρεπε να είχε στραγάλι στο στόμα…
Η υπερπροσπάθεια των παικτών του ΑΡΗ λύγιζε σίδερα.
Η ανάγκη ανατροπής του σκορ δεν δημιούργησε άγχος, ούτε μια στιγμή, δείγμα ότι η ομάδα γνωρίζει τις δυνατότητες που έχει.
Οι παίκτες έδωσαν τα πάντα πιστεύοντας ότι μπορούν, πιστεύοντας ότι στο πρώτο παιχνίδι αδίκησαν τους εαυτούς τους.

Επιβεβαιώθηκαν, χωρίς ωστόσο να ανταμειφθούν.
Στο συγκεκριμένο παιχνίδι, που παρακολουθούσε όλη η Ευρώπη λόγω της διακύμανσης του σκορ, ο ΑΡΗΣ έδωσε και πάλι διαπιστευτήρια μεγάλης ομάδας. Υπενθύμισε πόσο πολύ έλειψε από τις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
Στο συγκεκριμένο παιχνίδι όλη η Ευρώπη ήταν ΑΡΗΣ.

Και ήταν ΑΡΗΣ, διότι η ομάδα με την εμφάνισή της έθελξε και τον πιο απλό τηλεθεατή, ο οποίος ‘’φτιάχνεται’’ από τις ομάδες που δίνουν τα πάντα στους αγωνιστικούς χώρους.

Από τις ομάδες που δείχνουν ότι μπορούν να ζητούν και επιδιώκουν το αδύνατο, από παίκτες πολεμιστές που υπηρετούν έναν θεό, τον θεό του πολέμου .
Στο συγκεκριμένο παιχνίδι υποκλίθηκε η Ευρώπη και τρόμαξε η Ελλάδα, διότι αν στην Ευρώπη θαύμασαν τον ΑΡΗ, στην Ελλάδα ανησύχησαν σε εξαιρετικά μεγάλο βαθμό γι’ αυτό που έρχεται…
Η εμφάνιση του ΑΡΗ ήταν αυτή που ζητούσαν οι οπαδοί του, οι οποίοι πίστεψαν, άφησαν την καλοκαιρινή ηρεμία που μπορεί να τους προσφέρει θάλασσα 15αυγουστιάτικα και μετέτρεψαν το Βικελίδης σε κόλαση.

Μια καυτή λάβα που απλωνόταν σε όλο το γήπεδο και έκαιγε βασανιστικά τον αντίπαλο.

Οι παίκτες είδαν τους αντιπάλους με τα μάτια των οπαδών.

Κατέθεσαν την ψυχή τους και έδειξαν ότι μαζί με τον κόσμο προχωρούν χέρι χέρι σε έναν δρόμο που μόνο επιτυχίες μπορεί να φέρει .

Για την ιστορια οι συνθεσεις των δυο ομαδων ηταν οι εξης:

ΑΡΗΣ (Σάββας Παντελίδης): Κουέστα, Σούντγκρεν, Ρόουζ, Δεληζήσης, Κόρχουτ (104’ Μπάσα), Σάσα, Ματίγια, Φετφατζίδης (78’ Γιουνές), Λάρσον (64’ Μαρτίνες), Ντιγκινί, Ιντέγε (101’ Τόνσο).

ΜΟΛΝΤΕ (Έρλινγκ Μόου): Κράνινξ, Χάραλντσεϊντ, Μπγιόρνμπακ, Γκάμπριελσεν, Χάουγκεν (54’ Φόρεν), Χουσάιν, Άουρσνες, Χέσταντ (99’ Κνούντζον), Έικρεμ (75’ Έλινγκσεν), Ομοϊουάνφο (88’ Μπολί), Τζέιμς.

ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ

Όταν μια ομάδα δεν είναι απόλυτα έτοιμη, αλλά παίρνει το αποτέλεσμα που θέλει, τότε δεν έχει να φοβηθεί τίποτε.

Το ζητούμενο για τον ΑΡΗ στην Κύπρο, ήταν η πρόκριση με οποιονδήποτε τρόπο και οποιοδήποτε σκορ.

Ο στόχος επετεύχθη και τα καλύτερα έρχονται.

Αν αναλογιστεί κάποιος, ότι μέσα στον καυτό Ιούλη, με υψηλή θερμοκρασία και υγρασία που προκαλούσε έντονη δυσφορία, αυτοί που άρχισαν πρώτοι να πέφτουν ήταν οι παίκτες της ΑΕΛ, τότε τα μηνύματα όλα είναι χαρμόσυνα.

Ο ΑΡΗΣ άντεξε την ελαφρά πίεση και αν μπορούσε με τη μεγάλη ευκαιρία του Ιντέγιε να σκοράρει και δεύτερη φορά, τότε θα μπορούσε που λέμε να κάνει πλάκα στην Κυπριακή ομάδα.

Το παιχνίδι, απλώς επιβεβαίωσε αυτό που έλεγαν όλοι όσοι γνωρίζουν από ποδόσφαιρο, δηλαδή αν ο ΑΡΗΣ σκόραρε στη Θεσσαλονίκη η ΑΕΛ θα έφευγε με πολλά γκολ.

Έκπληξη ο Μπάσα, ο οποίος δείχνει να πατά πολύ καλά, πολύ καλός ο Ιντέγιε που πολεμούσε τις φάσεις και είναι οφθαλμοφανές ότι η πολεμική μηχανή του ΑΡΗ θ’ αρχίσει σύντομα να παίρνει μπροστά.

Κάποιοι από τους άλλους ποδοσφαιριστές δεν απέδωσαν με βάση αυτό που ξέρουν ωστόσο, ποτέ και κανείς δεν πρέπει να ξεχνά ότι ο Ιούλιος δεν προσφέρεται για φορμάρισμα ποδοσφαιριστών.

Αρα, το καλύτερο είναι να φορμαριστούν όταν πρέπει και όταν θα το έχει πραγματικά ανάγκη η ομάδα με βάση τις πολλές υποχρεώσεις της σε Ελλάδα και Ευρώπη.

Απίστευτος ο κόσμος που κατέκλυσε το Βικελίδης 2 διότι έτσι έπρεπε να ονομάζεται το γήπεδο στο οποίο πραγματοποιήθηκε ο αγώνας στη Λάρνακα.

Θερμά συγχαρητήρια για την απίστευτη δουλειά των παιδιών του θεού του πολέμου στην Κύπρο και συγκεκριμένα στον SUPER 3 ΚΥΠΡΟΥ OFFICIAL που μετέτρεψαν, ώς είχαν διαβεβαιώσει το γήπεδο σε Κλεάνθης Βικελίδης.

Επόμενη στάση η Νορβηγία πριν τα ευρωπαϊκά βράδια του ΑΡΗ εισέλθουν σε γκρουπ των ομίλων του uefa europa league.

Για την ιστορια οι συνθεσεισ των δυο ομαδων ηταν οι εξης:

ΑΕΛ ΛΕΜΕΣΟΥ (Κέρκεζ): Βοζίνια, Τεσέιρα, Γκαζντανάγκα, Γκοντάλ, Ζντραβκόφσκι, Αντάμοβιτς, Αγκάνοβιτς, Γουίλερ (52’ Αβραάμ), Γκαζαριάν, Χουράδο (52’ Κάμπος)

 

ΑΡΗΣ (Παντελίδης): Κουέστα, Σούνγκρεν, Βέλεθ, Ροζ, Κόρχουτ, Ματίγια, Μπάσα, Λάρσον (61’ Τόνσο), Ντιγκινί, Φετφατζίδης (68’ Λούκας), Ιντέγε (86’ Μαρτίνες).

ΠΡΟΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Οταν η τύχη γυρίζει την πλάτη και η διαιτησία, παρά το γεγονός ότι προέρχεται από καθαρά ποδοσφαιρική χώρα, είναι κατώτερη των περιστάσεων, τότε είναι αναμενόμενο ένα αποτέλεσμα που θα έπρεπε να ήταν τουλάχιστον 2-0 να τελειώνει ισόπαλο.
Η αναμέτρηση του ΑΡΗ με την ΑΕ Λεμεσού άφησε όμως, μια γλυκόπικρη γεύση.

Πρώτον διότι ως ομάδα, ο ΑΡΗΣ έδειξε να ‘’έχει’’ το παιχνίδι και καθαρά για λόγους ατυχίας, διαιτησίας και ‘’κατενάτσιο’’ της κυπριακής ομάδας, δεν κατάφερε να καθαρίσει την πρόκριση από το ‘’Βικελίδης’’.

Δεύτερον διότι στον επαναληπτικό, την ερχόμενη Πέμπτη στην Κύπρο, η ομάδα της Λεμεσού θα πρέπει να παίξει ποδόσφαιρο και όχι να χτίζει τούβλα γύρω από τον τερματοφύλακα.
Όλα λοιπόν συναινούν ότι ο ΑΡΗΣ, που φάνηκε περίτρανα ότι είναι καλύτερη ομάδα μπορεί.

Αρκεί ο Παντελίδης, που διάβασε πλέον το πρώτο παιχνίδι, να εξαργυρώσει στη Λάρνακα την υπεροχή του ΑΡΗ ξεκλειδώνοντας την άμυνα τη κυπριακής ομάδας.

Ο ΑΡΗΣ σε γενικές γραμμές ήταν καλός και δεν επηρεάστηκε στο βαθμό που κάποιοι θα ανέμεναν από την κόπωση της προετοιμασίας και τη ζέστη του Ιουλίου.

Αλλωστε, το γεγονός ότι έπαιζε και με μια πολύ σφιχτή ομάδα, σίγουρα ήταν αποτρεπτικός παράγοντας, για να ξεδιπλώσει μια ομάδα στο χορτάρι όλες τις αρετές της.

Το βέβαιο είναι ότι ο ΑΡΗΣ είναι καλύτερος και θα περάσει από τη Λάρνακα.

Πολύ σημαντική συμβολή σ’ αυτό αναμένεται να έχουν και οι απίστευτοι οπαδοί του στη μεγαλόνησο, οι οποίοι θα μετατρέψουν το ΑΕΚ Αρένα σε ‘’Βικελίδης’’.

Για την ιστορια οι συνθεσεις των δυο ομαδων ηταν οι εξης:

ΑΡΗΣ: Κουέστα, Σούνγκρεν, Βέλεθ, Ροζ, Κόρχουτ, Ματίγια, Μπάσα (74’ Σάσα Λούκας), Τόνσο (84’ Μαρτίνες), Ντιγκινί, Φετφατζίδης (65’ Λάρσον), Ιντέγε.

ΑΕ ΛΕΜΕΣΟΥ: Βοζίνια, Τεσέιρα Α., Τζούνιορ (79’ Κοέλιο), Γκοντάλ, Γουίλερ (88’ Αβραάμ), Τεσέιρα, Γκαστανάγκα, Ζντραβκόφσκι, Αντάμοβιτς (62’ Γκαζαριάν)(, Αγκάνοβιτς, Χουράδο.

ΗΓΓΙΚΕΝ Η ΩΡΑ

Απίστευτη είναι η ευφορία που επικρατεί στις τάξεις των οπαδών του ΑΡΗ, με τα τελευταία αποκτήματα, να έχουν απογειώσει στην κυριολεξία τους οπαδούς που ονειρεύονται μεγάλα πράγματα.
Και πως να μην το κάνουν άλλωστε, αφού η μεθοδικότητα με την οποία εργάζεται η διοίκηση, κλείνοντας και ανακοινώνοντας ηχηρές μεταγραφές, έχει σκορπίσει άκρατο ενθουσιασμό.

Ο ενθουσιασμός αυτός όμως, δεν είναι πρόσκαιρος, έχει να κάνει με τη διάγνωση των οπαδών ότι στον σύλλογο επέστρεψε η σοβαρότητα που έλλειπε εδώ και πολλά χρόνια.
Οι πιο πιστοί οπαδοί στην Ελλάδα αλλά και οι πιο απαιτητικοί συνάμα, άρχισαν σιγά σιγά να ψελλίζουν λέξεις όπως πρωτάθλημα, κύπελλο.

Λέξεις, που ποτέ μα ποτέ, δεν θα έπρεπε να θεωρούνται τόσο απομακρυσμένες, από το DNA του οπαδού, του θεού του πολέμου.
Ολοι γνωρίζουμε πολύ καλά, ότι μια ομάδα δεν χτίζεται από τη μια μέρα στην άλλη, με τις σωστές κινήσεις όμως, απλώς χρειάζεται πολύ λιγότερο χρόνο.

Γεγονός αποδεκτό και μη αμφισβητήσιμο.
Στον ΑΡΗ τα πράγματα είναι διαφορετικά.

Το ειδικό βάρος του ονόματός του αλλά και η τρέλα των οπαδών του μπορούν να το καταφέρουν σε χρόνο μηδέν.
Το ερώτημα που τίθεται όμως, είναι αν το μεταγραφικό καλοκαιρινό ντελίριο των οπαδών του ΑΡΗ, μπορεί να οδηγήσει σε απτό αποτέλεσμα, δηλαδή σε μια μεγάλη ανοιξιάτικη χαρά, που δε μπορεί να είναι άλλη από έναν τίτλο.
Σας διαβεβαιώνω ότι μπορεί.

Αυτό, συνάγεται αβίαστα από τις δηλώσεις των νεοαποκτηθέντων, οι οποίοι δεν ήρθαν στην ομάδα μόνο για να παίξουν στην Ευρώπη.

Είναι όλοι τους πρωταθλητές, ή έκαναν πρωταθλητισμό με τις ομάδες που αγωνίζονταν.

Αρα γνωρίζουν πολύ καλά τι θέλουν πρώτα από τον εαυτό τους και μετά από την ομάδα στην οποία υπέγραψαν.

Παίκτες όπως ο Brown Ideye, ο Daniel Sundgren, ο Lerin Duarte θέλουν τρόπαιο, φτιάχνονται με τη σκέψη αυτή και δεν δέχονται να χάνουν.
Δεν πλέκω το εγκώμιο κανενός διότι όλοι κρίνονται στο χορτάρι.

Έχουν όμως, αυτό που χρειάζεται περισσότερο απ’ όλα η ομάδα.

Τον πρωταθλητισμό μέσα τους.
Το μόνο που απομένει, είναι να τους αποδείξουμε και μείς, στο κάγκελο, ότι ο ΑΡΗΣ ήταν και παραμένει η μεγαλύτερη ομάδα της Μακεδονίας.
ΥΓ:

Όταν το πιστέψουμε θα γίνει.

Θα το κάνουμε εμείς να γίνει.

ΑΡΗΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΟΛΩΝ

Το ότι ενοχλεί ο ΑΡΗΣ είναι βέβαιο πέραν πάσης αμφιβολίας.

Αυτό όμως, μπορεί να το εκμεταλλευτεί πετυχαίνοντας το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα από ένα συνεχές αρνητικό γεγονός σε όλα τα πεδία.

Το αναφέρω αυτό, διότι μπορεί η λαϊκή ρήση να λέει ότι για κάθε καλό υπάρχει κάτι καλύτερο και για κάτι κακό υπάρχει κάτι χειρότερο, ωστόσο υπάρχει και κάτι άλλο.
Τίποτε δεν είναι άσπρο μαύρο.
Όταν λοιπόν κάποιοι, δέχονται πυρά πανταχόθεν και ασφαλώς καθοδηγούμενα και επί πληρωμής, τότε θεωρώ δεδομένο ότι πρέπει ν’ αντιδράσουν.

Αυτό που έχει σημασία όμως, είναι με πιο τρόπο και αν αυτός ο τρόπος μπορεί να επιφέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Για κάθε συμμαχία που δημιουργεί ένα ποδοσφαιρικό ‘’ στρατόπεδο’’, υπάρχει και ο νέος εχθρός, ή, αν θέλετε ο εν δυνάμει νέος εχθρός, του οποίου πλήττονται τα συμφέροντα.

Η διείσδυση του παοκ παντού, δεν σημαίνει ότι πρέπει να προβληματίσει τον ΑΡΗ στο βαθμό που ίσως γράφεται και συζητείται στα social media.

Η διαχείριση μιας κατάστασης, δύσκολης λόγω της ιδιαιτερότητάς της, πολλές φορές δε λύνεται με άμεσες κινήσεις αλλά, με υπομονετικά κτυπήματα.
Αυτό που εννοώ, είναι ότι πάντα υπάρχουν ευκαιρίες να ‘’χτυπήσει’’ κάποιος, αρκεί το χτύπημα να γίνει στον κατάλληλο χρόνο για να αποδειχθεί καίριο.
Ότι είχε να πάρει λοιπόν ο παοκ το πήρε, μάλλον του το δώσανε, όπως του το δώσανε και έφτασε ταβάνι.

Από δω και πέρα, όλη η Ελλάδα θ’ αρχίσει να απολαμβάνει την αποκαθήλωση ενός μιάσματος.
Όλη η Ελλάδα θ’ αρχίσει να βλέπει το ξεγύμνωμα μια ομάδας που με κυβερνητικό μανδύα αλώνιζε χωρίς αντίπαλο.

ΑΡΗΣ λοιπόν μπαίνει στην εξίσωση.

Με ποιον τρόπο;

Μαντέψτε… Ένας δυνατός ολυμπιακός, όπως φαίνεται ότι θα παρουσιαστεί στο νέο πρωτάθλημα και μια μέτρια αλλά πάντα υπολογίσιμη αεκ, μπορούν στη διαδικασία των play off να ‘’σπρώξουν’’ ή να απωθήσουν όποια ομάδα θέλουν αρκεί ο ΑΡΗΣ να βρίσκεται με απόκλιση το πιο πολύ 9 βαθμών από τον πρώτο του πρωταθλήματος, όποιος και αν είναι αυτός.
Σε περίπτωση λοιπόν που δεν είναι πρώτη μια από τις προαναφερθέντες ομάδες, ο ΑΡΗΣ, που ούτως ή άλλως καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς θα είναι μόνος εναντίον όλων, στην προκειμένη περίπτωση μπορεί να βοηθηθεί χωρίς να το γνωρίζει.

Και η βοήθεια που μπορεί να του προσφερθεί είναι στη λογική του ‘’ Ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου’’.

Σε περίπτωση λοιπόν, που τα play off, τα οποία είναι παιχνίδια πολύ διαφορετικά σε φιλοσοφία από αυτά του πρωταθλήματος, διότι μπορούν να κρίνουν το πρωτάθλημα, ο ΑΡΗΣ έχει καλή απόδοση, τότε αν πρόκειται οι δύο ομάδες Αθηνών και Πειραιώς να επιλέξουν ποιος τους συμφέρει να είναι πρωταθλητής, ξέρουν πολύ καλά τι πρέπει να κάνουν.

Διαφορετικά θα γιγαντώσουν ένα έκτρωμα, που λυμαίνεται μια ολόκληρη πόλη και πολύ πιθανό να αρχίσει να λυμαίνεται και την Αθήνα και τον Πειραιά.

Μη βιαστείτε να πείτε γιατί αυτές οι ομάδες δεν έκαναν κάτι φέτος.

Διότι απλούστατα η χρονιά είχε τελειώσει σε εξωαγωνιστικό επίπεδο πριν αρχίσει με νταμπλούχο πριν την πρώτη σέντρα του πρωταθλήματος.
Ο ΑΡΗΣ θα συνεχίσει να είναι μόνος εναντίον όλων, όταν όμως η ομάδα που απ’ ότι φαίνεται θα είναι πολύ ανταγωνιστική παίξει αυτό που μπορεί χωρίς ατυχίες και οι φίλαθλοι στηρίξουν την προσπάθεια, μπορεί να έχουμε εκπλήξεις, πολλές εκπλήξεις με κερδισμένο τον ΑΡΗ.

Ενα γεμάτο γήπεδο με var και ηχητικό βιασμό μπορεί να κερδίσει οποιαδήποτε ομάδα.

ΚΑΨΟΥΡΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ

Πολλές φορές διερωτώμαι τι είναι καλύτερο για μένα.

Άλλες τόσες τι είναι καλύτερο για την ομάδα.

Το αποτέλεσμα της αναζήτησής μου δεν αλλάζει.

Και για μένα και για την ομάδα το καλύτερο είναι η αγορά κάρτας διαρκείας για όλους τους αγώνες της ομάδας.

Μέχρι εδώ όλα είναι κατανοητά.

Πιστεύω ότι δεν υπάρχει κάποιος που να διαφωνεί, ότι με την αγορά διαρκείας κερδίζει και ο φίλαθλος κερδίζει και η ομάδα.

Επειδή λοιπόν όλα είναι εύκολα στη σκέψη, αλλά υπάρχουν και κάποιοι παράγοντες που δυσκολεύουν τα πράγματα, όπως το οικονομικό, πρέπει να βρεθεί μια λύση και για το συγκεκριμένο πρόβλημα που για τη συντριπτική πλειοψηφία των οπαδών είναι άμεσο.

Αυτοί που έχουν τα χρήματα για την αγορά διαρκείας και το έκαναν πέρυσι, θα το κάνουν και φέτος.

Αυτοί που δυσκολεύτηκαν λίγο πέρυσι θα δυσκολευτούν και φέτος αλλά θα πάρουν διαρκείας.

Όλοι οι υπόλοιποι όμως;

Όλοι αυτοί που έχουν την ίδια θέληση αλλά λείπει το χρήμα τι πρέπει να κάνουν;

Ίσως μια μέση λύση, που να άφηνε τη γεύση του win - win θα ήταν η καλύτερη.

Και εξηγούμαι.

Στο εξωτερικό υπάρχει μια προσφορά από τις διοικήσεις των ομάδων που ονομάζεται ‘’lay buy’’.

Είναι δηλαδή μια υπηρεσία, που δίδει το δικαίωμα στον οπαδό, να προκρατήσει την κάρτα διαρκείας, με προκαταβολή και μικρές δόσεις 15νθημέρου ή μήνα (30-40 ευρω) δημιουργώντας την απαραίτητη για την ομάδα ροή χρημάτων στα ταμεία και εξυπηρετώντας ασφαλώς τον ίδιο, αφού μέχρι τον Σεπτέμβρη που θ’ αρχίσει το πρωτάθλημα, θα έχει αποπληρώσει το διαρκείας του.

Δεν θα κάνω εγώ υποδείξεις προς την ΠΑΕ ωστόσο θεωρώ ότι είναι ένας εφικτός και σχεδόν ανώδυνος τρόπος αποπληρωμής, ενός ποσού 200-250 ευρώ, που θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν πολλοί. Τουλάχιστον να έχουν και αυτή την επιλογή.
Όπως και να έχει το θέμα, η αγάπη διαρκείας στην ομάδα, που λέμε ότι έχουμε όλοι, πρέπει να εξαργυρώνεται με τον ίδιο τρόπο και από τον οπαδό και από την ομάδα.

Ο καλύτερος τρόπος, γι΄ αυτούς που έχουν τη δυνατότητα, είναι αδιαμφησβήτητα η αγορά κάρτας διαρκείας, η οποία, βοηθά στον προγραμματισμό και τη δυναμική διαπραγμάτευσης τηλεοπτικών συμβολαίων, διαφημίσεων κλπ.
Αυτοί που δε μπορούν ν’ αγοράσουν κάρτα διαρκείας, δεν σημαίνει ότι αγαπούν λιγότερο την ομάδα.

Δεν σημαίνει ότι η οικονομική κατάσταση τους απομακρύνει από την αγάπη τους.

Είναι όλοι αυτοί, οι οποίοι, μπορεί να μην πιούν ούτε ένα καφέ δύο τρεις μέρες, για να μπορέσουν να δουν την καψούρα τους. Και αυτοί θα είναι φέτος στο Βικελίδης.

Θα είναι διότι ο ΑΡΗΣ δεν τους πλήγωσε ποτέ…

Θα είναι διότι θα βρίσκουν τον τρόπο να είναι…
Τώρα λοιπόν, είναι η ώρα λοιπόν να δείξουμε την αγάπη μας για την ομάδα, ο καθένας με όποιο τρόπο μπορεί.

Είτε με διαρκείας είτε με συνεχές παρόν εντός γηπέδου.