ΦΟΒΑΣΑΙ;

 

Γιατί φοβάσαι;
 Μα γιατί ο φόβος είναι εδώ,μπροστά μας.
 Κι αν είναι μια απλή αυταπάτη;
 Μα πώς! Αφού προκαλεί φόβο σε όλους.

 Κι αν κάποιος δεν αισθάνεται τον φόβο;
 Μα υπάρχει τέτοιος άνθρωπος;
 Γιατί να μην υπάρχει;
 Μήπως είναι λίγοι όσοι δεν αισθάνονται τις γεύσεις όπως οι περισσότεροι;
 Μήπως είναι λίγοι όσοι δεν μπορούν να αισθανθούν την αγάπη;
 Αυτό έχει μια βάση, όμως το γενικό ισχύει, όχι το ειδικό.

 Απάντησέ μου τότε... Αν η γενική αλήθεια είναι 1+1=3, δε θα ναι λανθασμένη;
Βεβαίως
Πώς γνωρίζεις ότι το ίδιο δεν ισχύει κι εδώ;
 Είναι απλό. Το 1+1=3 δεν έχει να κάνει με τον φόβο, είναι μαθηματικά.
 Κι όμως, κάπου, κάποτε το 1+1 έκανε τρία.
 Έστω.Αφού αποδείχτηκε όμως, έγινε 1+1=2.

 Πώς γνωρίζουμε ότι δεν είμαστε στο πρώτο στάδιο, όπου δεν υπάρχει απόδειξη;
 Φαίνεται πως έχεις δίκιο.
 Πριν όμως δεν είπαμε ότι το γενικό είναι το σωστό;
 Ναι.
 Πώς γίνεται εδώ να κάνει λάθος;
 Πφφφφ.
Εντάξει, δεν έχει δίκιο το γενικό.
 Μα κι όμως, αφού απεδείχθη ότι 1+1=2, τότε έχει δίκιο.

 Πωωωω.
 Με εκνευρίζεις!
 Έχει δίκιο όταν πρεσβεύει την αλήθεια.
 Επομένως, δεν είμαστε σίγουροι για την αλήθεια;
 Ναι, όπως τα λες, μα δεν καταλαβαίνω που οδηγούμαστε.
 Αν η αλήθεια δεν είναι σίγουρη, είναι αλήθεια;
 Σαφώς όχι.
 Άρα μπορεί να ναι πλάνη.
 Ναι.
 Επομένως δεν είναι τίποτα μπροστά μας πλην της αβεβαιότητας.

 ..... -Συμφωνείς βλέπω, σκέφτεσαι. Αν δεν υπάρχει φόβος;
 Αφού υπάρχει.
 Όλοι τον αισθάνονται
Κι αν είναι πλάνη η αίσθηση;
 Άντε πάλι.
 Μπορεί εγώ να μην είμαι δίκαιος, όμως η δικαιοσύνη υπάρχει.

 Βρίσκομαι σε πλάνη, σωστά;
 Ναι.
 Κάθε έννοια έχει και το αντίθετό της, σωστά;
 -Ναι
Αν έχω φόβο, μπορεί να ανήκω στην αντίθετη μεριά της πραγματικότητας.
 Ακριβώς.
 Μα αυτό σημαίνει ότι ο φόβος ισοδυναμεί με πλάνη
.Μπορεί κι όχι όμως.
 Σκέψου... Αν ο άνθρωπος ο οποίος έχει κατακτήσει την μοναδική σοφία φοβάται, τότε δεν μπορεί να είναι σοφός.
 Γιατί ο σοφός δεν φοβάται να πει τη γνώμη του.
Δεν φοβάται να αναζητήσει.
 Δεν φοβάται να ορθώσει τη φωνή του.
Θα σου πω γιατί...
Είναι χαρακτηριστικό του το να υπερασπίζεται την αλήθεια.
 Ναι, σωστά.
 Αυτό σημαίνει ότι η αλήθεια δεν λογαριάζει φόβους.
 Ορθό.
 Ό, τι είναι αντίθετο της αλήθειας ή παραπλήσιο, αποτελεί πλάνη;
 Βεβαιότατα.
 Άρα ο φόβος είναι πλάνη. -.....

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΔΑΙΜΩΝ

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΡΗΣ ΜΟΥ;

 

Που είναι ο Άρης μου;
 Είναι λοιπόν ένας ταλαιπωρημένος άνθρωπος κάπου στα χαώδη μονοπάτια του ήρεμου κόσμου μας. Ψάχνει να βρει τον Άρη.
 Ρωτάει δεξιά, ρωτάει αριστερά με περιέργεια. «Που είναι ο Άρης μου, που είναι τα ιδανικά μου; Οι εκδρομές και οι κερκίδες; Τα χαρούμενα πρόσωπα;» Ορισμένοι τον πλησιάζουν,τον έχουν για τρελό.

«Χάθηκε εδώ και μήνες. Μα εσύ ξένε γιατί τον αναζητάς; Μήπως δεν ξέρεις ότι τους Θεούς τους απομακρύνει από εδώ η αλαζονία των ανθρώπων;» Ναι,τους είπε,γι αυτό και οι Θεοί μας χάθηκαν. Μα ξέρετε, η αγάπη του ανθρώπου τους επαναφέρει στους θρόνους τους. «Πάνε τα μεγαλεία του Άρη φίλε. Οι ένδοξες στιγμές, οι τελικοί του, τα γούστα του, οι πορείες του στην Ευρώπη. Δεν τα ‘μαθες; Έπεσε κατηγορία. Ποια αγάπη και ποιοι θρόνοι;» Ο ξένος έφυγε μουτρωμένος.

 Παρατήρησε ότι ενώ τριγύρω του υπήρχαν Αρειανοί, δεν φορούσαν καν μπλούζες του Άρη, μόνο πένθιμες, μαύρες. Μα τι είναι αυτό που έφερε τον μέγιστο Άρη σε τέτοιο σημείο; Τι μπορεί να γκρέμισε τα κάστρα που με κόπο, χρήμα και ιδρώτα δημιουργήθηκαν; Τι μπορεί να διέλυσε τόσους αγώνες; Τι έκανε τόσα λιοντάρια που βρυχώνταν να σιωπήσουν; Αυτά σκεφτόταν ο ήρωάς μας.

 Τότε, σαν να ήξερε τις σκέψεις του, ένας από τον περίγυρο που τον ακολουθούσε, τον έφτασε και είπε: «Αδερφέ, έπεσε από μέσα το κάστρο. Κάποιοι δεν το ήθελαν, άλλοι το έβλεπαν σαν μαγαζάκι. Ίδιο το αποτέλεσμα. Καταστροφή. Που ακούστηκε ο Άρης στην τελευταία θέση; Έτσι κανονίστηκε όμως μάλλον.» Αχ, καλά λέει ο σοφός ότι τα δυνατά φρούρια πέφτουν από μέσα.

 Ελπίζω τουλάχιστον να μην παραδόθηκε, μα να κατελήφθη. Κι όμως, παραδόθηκε κανονικά στις ορέξεις των αρπακτικών. Έγινε τροφή για τους γύπες που αλώνιζαν καιρό τώρα τριγύρω του. Περίμεναν το πτώμα του και το τσιμπούσαν για να τραφούν μια ώρα αρχύτερα. Ακόμα τους ακούω, λυσσασμένοι να χαίρονται που ο Άρης εξαφανίστηκε από το μόνο μέρος όπου ανήκει, την πρώτη κατηγορία. Κι ακόμα συνεχίζουν, για να μην τον βλέπω!

 Στα χαμένα ένας λαός, μια λαχτάρα, μια καψούρα.
 Δυστυχώς.
 Στα χαμένα ο Άρης μας κι εμείς τον ψάχνουμε μέσα από βίντεο και περασμένες επιτυχίες.
 Χάθηκε κάπου μέσα σε αίθουσες φαρδιές, σε συζητήσεις παραγόντων.
Χάθηκε κάπου στους οπαδικούς συγχρωτισμούς και στα λόγια.
 Μα στην ψυχή μας θα ναι πάντα ζωντανός.
 Οι Θεοί δεν πεθαίνουν ποτέ.

 Γι αυτό οι γύπες τους κυνηγούν. Στην ουσία η δική τους μοίρα είναι ο Θάνατος. Δεν το αποδέχονται όμως, γι αυτό ο Άρης κυνηγήθηκε.
 Τώρα πια, με ένα πληγωμένο «Εγώ» ο Άρης μεταμορφώνεται σε έναν «κανένα», λόγω της ύβρεως των τιποτένιων.
 Μα έχει δίπλα του χιλιάδες ψυχές, χιλιάδες φλόγες να σιγοκαίνε, έστω και κρυφά.
 Αυτές υπήρχαν πάντα και πάντα τον κρατούσαν ζωντανό.
 Γι αυτό μένει ΑΘΑΝΑΤΟΣ.
 Οι Θεοί ζουν μέσα στις Θερμοπύλες και τους φύλακές των.

 Όταν επανέλθει ο Άρης λοιπόν, η αληθής νέμεσις θα δεσπόζει, σαν πανεπόπτης και θα φωτίζει όπως πάντοτε αυτήν την σάπια γη.

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΔΑΙΜΩΝ

ΝΕΟΕΛΛΗΝΑ ΑΚΟΥΣ;

 

 Νεοέλληνα ακούς;

 Κρίμα αν το κάνεις.

 Γιατί ακούς ή όχι, το μυαλό σου δεν στροφάρει καθόλου.

 Γενικότερα λειτουργούν μόνο οι αισθήσεις σου και κάτι ένστικτα,αν λειτουργήσουν και αυτά.

 Από πολιτική δεν έχεις ιδέα, συνεχίζεις να ψηφίζεις προδότες.

 Από ιστορία δεν έχεις ιδέα, νομίζεις ότι ο Λεωνίδας ήταν κανένας σαν τους σημερινούς gay και πολέμησε για κανέναν δονητή.

 Από αρχαιογνωσία δεν έχεις ιδέα,νομίζεις ότι ο Σωκράτης ήταν προφήτης του Ιησού.

 Ότι πει ο παπάς και μόνο.

 Α και η νέα σου 3D τηλεόραση.

 Αποδέχεσαι μόνο ότι σου πασάρουν όλοι οι άσχετοι.

 Στηρίζεις μόνο ασήμαντα πράγματα.

 Για λίγη καλοπέραση που θα σου γυρίσει 100 φορές,αλλά σαν ταλαιπωρία.

 Ψεύτικος ο κόσμος σου,ψεύτικη η θρησκεία σου,ψεύτικα τα σχολεία σου.

 Νεοέλληνα ακούς;

 40 χρόνια «δημοκρατία». 

Νεοέλληνα ακούς;

 Άλλο κόμμα δεν εξελέγη.

 Νεοέλληνα ακούς;

 Νεοπλουτισμός και σκάνδαλα.

 Νεοέλληνα ακούς;

 300.000.000.000 ευρώ χρέος το 2009.

 Νεοέλληνα ακούς;

 5 έτη μνημόνια και το χρέος διπλασιάστηκε.

 Νεοέλληνα ακούς;

 Κάπου στις 5000 αυτοκτονίες και διπλάσιες (μην πω παραπάνω) δολοφονίες συμπολιτών σου για τα μνημόνιά τους.

 Και τι κάνεις εσύ νεοέλληνα που ακούς;

 Καναπές και ξάπλα.

 Α και κανένας φραπές.

 Σύστημα παιδείας Ελλάδος: Τελευταία θέση στην Ευρώπη.

 Γι αυτό φταίνε οι καθηγητές μήπως;

 Διαφθορά Ελλάδος: Πρώτες θέσεις στον κόσμο.

 Μήπως φταίει κανένας ξένος;

 Κάτσε εσύ να πιείς φραπεδάκι και να δεις μουντιάλ. 

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΔΑΙΜΩΝ

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ

Να παει να...... η "δημοκρατία" σας.
Απλά πράγματα.
Από την αρχή αυτό το ανάπηρο πολίτευμα του παρόντος ήταν ξεκάθαρα χρησιμοθηρικό.
Βόλεμα στο βόλεμα.
Διορισμός στο διορισμό....
Δάνειο στο δάνειο.
Πελάτες πέρα δώθε από την εποχή των πρώτων κομμάτων (μετά την επανάσταση του 1821).
Έριδες.
Φανατισμός άνευ προηγουμένου.
Ελευθερία λόγου σε άτομα με πενιχρή γνώση από τη μια και από την άλλη σε άτομα που επιβουλεύονται την ευδαιμονία του διπλανού.
Τίποτα για το γενικό καλό ως εκ τούτου.
Ελευθερία και δικαίωμα ψήφου σε όλους.
Όχι μάγκες, δεν είμαστε ίσοι ικανοί να συμμετάσχουμε. Κάποιοι δεν έχουν διαμορφώσει χαρακτήρα, κάποιοι δεν ανήκουν στο σύνολο, μα φέρονται ως ιδιώτες και κανένας δεν κοιτάει το καλό του τόπου εν τέλει.
Θρησκειοποίηση της ψήφου, λες και βρισκόμαστε 150 έτη πίσω. Κάθε πολιτικός πρέπει να γίνει καραγκιόζης για πάρτη μιας εκκλησίας, επειδή ελέγχει κόσμο. Όσο κι αν ενοχλεί αυτό, ισχύει.
Ισότητα μεταξύ ποιών και απέναντι σε τί;
Των ανίσων; Απέναντι σε ένα νόμο που βολεύει κάποιους και άλλους τους ξεκληρίζει;
Δικαιοσύνη του ισχυρού και κοινωνικές τάξεις άνευ αξιοκρατίας.
Όνειρο ζείτε και μεις εφιάλτη κάθε μέρα.
Γιατί κανένα όνειρο δεν αφήσατε στην νέα γενιά.
Βγαίνουμε από τα σχολεία και είμαστε νούμερα στις στατιστικές ανεργίας. Το πανεπιστήμιο δεν μας εξασφαλίζει τίποτα πια, το δικαίωμα της εργασίας μετετράπη σε "θαύμα"
Αναρωτιέμαι...
Θα λογοδοτήσει κανένας για τις χιλιάδες αυτοκτονίες, για τα εκατομμύρια άτομα σε κατάθλιψη, για τα εγκλήματα του παρελθόντος και για την υποθήκευση του μέλλοντος;
Η απάντηση γνωστή.
Ούτε καν υπάρχει πολιτική ευθύνη με τη διάλυση της βουλής ή το κλείσιμο όποτε συμφέρει. Όλα στο βωμό της "σταθερότητας" και της καρέκλας.
Ξεφτυλίζεται καθημερινά η παιδεία, η αξιοπρέπεια, η δικαιοσύνη, η υγεία και δεν ιδρώνει το αυτάκι κανενός. Είμαστε η "εκδιδόμενη" της Ευρώπης ως χώρα και πάλι τίποτα δεν συμβαίνει.
Στο χάος του νεοπλουτισμού, ο οποίος αποκαλύφτηκε φούσκα ξεχάσαμε τί σημαίνει άνθρωπος, τί σημαίνει κοινό καλό.
Δεν φτάνουν οι δυνατοί προπηλακισμοί της ελληνικής γλώσσας.
ΠΑΡΑΝΘΡΩΠΟΙ.
Τώρα άντε και γαμηθείτε μαζί με τη "Δημοκρατία" σας.
Ίσως να ενοχλήσουν τα λόγια μου. Ζητώ συγνώμη σε αυτήν την περίπτωση.
Ένα μήνυμα είναι και αφαιρείται όποιος δε θέλει.
Υπενθυμίζω πάντως, ο διάλογος είναι αγαθό. 

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΔΑΙΜΩΝ

"ZOYΓΛΑ ΚΑΤΑΝΤΗΣΑΜΕ"

 

Πήγαινα θλιμμένος να αγοράσω λίγη τροφή για τη δίαιτα στην αγορά, όταν συνάντησα τον Λέοντα από την νοτιοκεντρική Πολιτεία. -Σκορπιέ, καλησπέρα.
 Τι έγινε;
 Σε βλέπω βιαστικό. -Καλησπέρα Λέων.
 Να εδώ, πάω στον κυρ Τίγρη να δω τι εχει το κατάστημα.
 Αχ.... Ακόμα νηστεία κάνεις;
 -Ναι αδερφέ μου...Όχι νηστεία,δίαιτα γιατί έχουμε φάει πολύ,το πε και το γουρούνι,όλοι μαζί. -Αχ αγόρι μου... Και να μπορούσες να κάνεις κάτι.
 -Εσύ όλα καλα;
 Ναι,όλα καλά στο σπίτι,δόξα τον Όντιν.
 Αχ.... Να ναι καλά το αφεντικό σου να λες.
 Θες να με δεχτείς στην παρέα σου;
 Ναι, γιατί όχι!
 Θα αισθάνομαι πιο ήρεμος δίπλα σε ένα φίλο.
 Περπατήσαμε ετσι ως την κεντρική αγορά.
 Ο κάβουρας έτρωγε με την οικογένειά του και φίλους. Τον αναγνώρισα από τη ζέστη φωνή του. "Σκόρπιε, έλα στην παρέα μας, έχουμε να σε πούμε για τον συνδυασμό.", είχε πει λίγες μέρες πριν. Τώρα τίποτα,μόνο ακουγόταν η παραγγελία του. Όλη η πόλη ήταν σε αναβρασμό. Ο συνδυασμός του κάβουρα ήταν δυνατός και ίσως κέρδιζε τις νυφίτσες.
 Μάλιστα κύριοι και όμορφες κυρίες.
 Ειχαμε εκλογές.
 Ο Ελέφαντας και οι τριγύρω του είχαν σίγουρη τη νίκη,σε κάποια σημεία τουλάχιστον. Ενώ ο Λέων κοιτούσε τον μάγο Κότσυφα να παίζει τον "παπά" και να ξεγελάει δύο τρεις συμπολίτες μου, αναλογιζόμουν τι θα γίνει με αυτό το κράτος.
Η κυβέρνηση της Πολιτείας μας έβαλε σε κατοχική λιτότητα.
 Πλέον εξουσιάζουν οι Γύπες.
 Αυτοί οι αδυσώπητοι και αιμοδιψείς πολιτικάντηδες της κακιάς ώρας. Μας διαλύουν το μέλλον. Φοβάμαι να φέρω παιδί σε έναν κόσμο ανεργίας και αδράνειας.
 Γύρισα στον φίλο μου και τον ρώτησα.... Τι έχουμε κάνει λάθος ρε συ Λέοντα; Εμείς; Εμείς είμαστε μικροί . Οι προηγούμενοι μας έφεραν εδω.
 Μα καθόλου σεβασμός στα δέντρα; Τίποτα για το χορτάρι που ξαπλώναμε μικροί,ανέμελοι τότε. Όλα ψεύτικα ήταν;
 Ναι.
 Ένας σοφός από τους πιθήκους ειχε πει κάτι πολύ σχετικό. Για να ακούσω. Να, έλεγε ότι όταν τα πάντα τριγύρω δεν υπάρχουν και είναι ομοιώματα, πως θα βρεις τον ήλιο που φωτίζει με την αλήθεια του;
 Και που είναι αυτός ο σοφότατος άνθρωπος;
 Συντάσσει νόμους με τις Κουκουβάγιες;
 Αυτοκτόνησε λένε,όταν αρνήθηκε να συμμετέχει πλέον στον ατεγκτο κόσμο μας,την Πολιτεία μας.
Αιρετικός άνθρωπος, από την απογοήτευση καταστράφηκε.Είχε δίκιο πάντως. Ποιος ξέρει τι έβλεπε. Άντε, έχουμε ευθύνες πάντως.
 Μετά τα ψώνια πάμε να ψηφίσουμε;
 Αχ.... Γίναμε ενήλικες.
 Δεν ξέρω γιατί έχουμε δικαίωμα ψήφου χωρίς να είμαστε ενημερωμένοι. Αφού οι γονείς μας φρόντισαν να μην μάθουμε τίποτα για όλους αυτους.Εμ πως θα τους ψηφίσεις αν τους ξέρεις;
 Να, φτάσαμε στο παντοπωλείο.
 Μπήκαμε μέσα. Πρόσεξα όλα τα εμπορεύματα.
 Ο Τίγρης, σκληρός διαπραγματευτής. Δεν χωρούσε καμία μείωση στα γαμψά του νύχια και τα κοφτερά του δόντια. Κι ας ήταν μεγάλος σε ηλικία. Κρατιέται καλά. Αγόρασα ό, τι έπρεπε και πήγαμε στο σπίτι. Ήμασταν αμίλητοι μέχρι εκεί. Άφησα τα πράγματα και πήγαμε να ασκήσουμε το καθήκον μας. Λες και δεν ξέραμε τι θα γίνει. Περιττό να αναφέρω πως οι γονείς μου, παλαιών αρχών, με είχαν ζαλίσει με την προπαγάνδα τους.
 Ο Λέων με ρώτησε τι απάντησα. Χα! Προτιμώ να μην πάω.... Να σε πω την αλήθεια, τι μα πάμε να κάνουμε;
 Κυβέρνηση και αντιπολίτευση είναι ίδιοι.
 Όχι Αετός, Αετάκης
.Μην μπλέκεις τους αετούς με αυτά τα αποβράσματα,με αυτά τα σκουπίδια.
 Πάμε γιατι οι μεγάλοι θα τους βγάλουν πάλι.
 Πάμε μήπως και φέρουμε την αλλαγή.
 Δύσκολα τα πράγματα φίλε. Να, φτάσαμε. Μπες. Ψήφισα ό, τι καλλίτερο βρηκα. Κάτι μέσα μου με κλωνιζε. Παρόλα αυτά, ένιωθα βάρος στην καρδιά. Απόφασισα και γω. Ανήκω στους "εσείς ψηφίσατε". Καραμέλα δική μας, \θα γίνει τώρα των πιο νέων.
 Ξέρω πως νιώθουν οι μεγαλύτεροι τώρα. Στο δρόμο πολλοί παρατρεχάμενοι μας έσφιγγαν το χέρι. "Όλοι για την καρέκλα, θα έρθει και η δική σας σειρά",σκεφτόμουν.
Ο Λέων κοιτούσε τον ουρανό.
 "Βαρέθηκα",με λεει.
 "Εγώ να δεις αδερφέ!
 Που είναι ο σοφός Κόρακας να μας δει." Τότε ο Κοραξ φάνηκε. Έκανε πολλές κουβέντες. Πάντα μέσα σε ολα. Ήταν λίγο σκυθρωπός. -Κόρακα!!!! Που είσαι σοφέ Κόρακα;
 Αχ.... Καλησπέρα αδέρφια.
 Να εδω,τρέχω να αντιμετωπίσω τη λάσπη των γουρουνιών.
 Κι εσύ θες αλλαγή ε; είπα.
 Βέβαια.
 Ποιος ειναι τόσο ανοητος ώστε να μην τη θελει;
 Όλοι αυτοί που δεν αντιδρούν ίσως;
 Αυτοί ειναι ήδη κουφάρια,τροφή για ύαινες. Για ζωντανούς μιλάμε πάντα. Γιατί να το επιλέγουν αυτό;
 Μας διαλύουν μια χούφτα άσχετοι γύπες κι εμείς αδρανείς.
 Μας ξεφτιλίζουν παντού οι κυβερνώντες.
 Γιατί; Γιατί; Γιατί;
 Αμ η αντιπολίτευση;
 Στο Προεδριο ούτε κεφάλι να σηκώσουν τολμούν.
 Για το καλό της Πολιτείας λεει.
 Γλοιώδεις όλοι τους.
 Ενας ν αγαπάει τον τόπο δεν υπάρχει, είπε ο χρυσομαλλος ο Λέων.
 Εγώ σαν Σκορπιός τους φτύνω.
 Δεν τους νοιάζει, άκου τον Κόρακα.
 Σαν προχθές στημένο είναι, που έπαιζαν Κάμπιες-Λύκοι στο πρωτάθλημα.
 Να τους βρίσω;
 Δεν αξιζει, δεν ιδρώνει η μουσουδα τους.
Συναντήσαμε και τον Λαγό στο δρόμο.
 Αντιδραστικό παιδί και χωρίς φόβο.
 Μα παράλληλα αδυναμος, χωρίς ισχύ.
 Καλησπέρα Λαγέ, είπαμε όλοι.
 Ο Κόρακας καμάρωνε την "τρέλα" του Λαγού και τον πείραζε. Ο Λαγός ψήφιζε τους δικούς του, τους επαναστάτες. Αυτό θέλουμε, μια επανάσταση.
 Τι καλα όπως τότε, πριν πολλά φεγγάρια, να επαναστατουσαμε.
 Τώρα η ζυγός είναι χειρότερος.
Μ αυτά και μ αυτά πήγε μεσημέρι. Ξεκινήσαμε πρωί και φτάσαμε στην ώρα των σκιών.
 Έτσι χωριστήκαμε και πήραμε το δρόμο μας.
 "Καλή λευτεριά να έχουμε", είπε ο Κόρακας.
 "Καλή επανάσταση", φώναξε ο Λαγός.
 "Καλή δύναμη αδέρφια μου", είπε ο Λέων.
 Εγώ έμεινα να σκέφτομαι στο δρόμο.
 Το χαμόγελό μου εξαφανίστηκε.
 Μπήκα στο σπίτι όπως βγήκα από αυτό.
Μια πίκρα.
Ο πατέρας μου με ρώτησε.... Καλώς τον Πολίτη.
 Τι ψήφισες γιε μου;
 Όποιον έπρεπε.
 Και έπνιξα τις σκέψεις μου, στα πλαίσια της υποταγής στην εξάρτηση.
 Ήθελα να φωνάξω:
"Ψήφισα κάποιον που δεν μας έχει καταστρέψει.
 Δεν ψήφισα όσους με διώχνουν από την Πολιτεία μας.
 Δεν ψήφισα τους πουλημένους που μας παρέδωσαν στην Πολιτειακή Ένωση. Δεν ψήφισα προδότες και ρουφιανους που μας οδηγούν στην αυτοκτονία".
Απλως δάκρυσα και πήγα στο δωμάτιό μου να κλάψω.
 Αχ σοφέ, πόσο δίκιο είχες... Τίποτα αληθινό.
 Μετά από λίγη ώρα με ατσάλινη δύναμη επέστρεψα και του είπα:
 "Μην ανησυχείς, κάτι θα ψήφισα κι εγω για το καλό του τόπου".
Και με όρεξη έφαγα τα φαγητά της δίαιτας.
 Οι κάλπες είπαν ότι πάντα, μα ποσώς με ενδιέφερε.... Όχι πια....

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΔΑΙΜΩΝ

ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ ΤΑ ΛΑΜΟΓΙΑ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΩ

 

Άνθρωποι που δακρύζουν.
Άνθρωποι που αναπολούν.
Άνθρωποι που δεν ελπίζουν πια.
Άνθρωποι δίχως όνειρα, καθοδηγούμενοι.
Αυτοί θέλουν κάποιοι να είμαστε. Σε αυτές τις ιστορικές στιγμές που ζούμε και δεν δυνάμεθα να τις αλλάξουμε, όπως όλα δείχνουν τουλάχιστον, είμαστε ανήμποροι και όργανά τους.
Ναι, είμαστε όλοι όργανά τους. Τους βοηθάμε να καταστρέφουν την μεγαλύτερη αγάπη μας, το βλέπουμε, γυρνάει μυαλό και στομάχι, γινόμαστε χάλια, δεν μιλιόμαστε και η στάση μας δείχνει ότι θέλουμε να τους πούμε και ευχαριστώ.
Καπηλευτές του ονόματος του Άρη. δημαγωγοί και πολιτευτές, τα πάντα έχουν περάσει από αυτήν την ταλαίπωρη ομάδα. «-Αμ βέβαια, αφού τους αφήνουμε ρε Δαίμονα!».
Μάλιστα, τους αφήνουμε εδώ και χρόνια. Έτσι όλοι αλωνίζουν χωρίς σχέδιο. Το μόνο σχέδιό τους είναι να καθίσουν σε μια καρέκλα και να αρπάξουν όσο γίνεται και να γευτούν το γλυκό «μέλι».
Νταπ ντουπ νταπ ντουπ…
Ήχοι υποδημάτων. Τους αναγνωρίζετε; Όχι ε; Να σας πω εγώ…
Είναι ήχοι από βήματα. Περπατάνε χοντροί και λιγνοί, μορφωμένοι και αμόρφωτοι, άφραγκοι και φραγκάτοι, γιατροί, ψάλτες και αλλόφρονες που είδαν φως και μπήκαν. Λαμόγια και εκμεταλλευτές γυροφέρνουν το ήδη νεκρό σώμα του Άρη. Ασελγούν ακόμα πάνω του, όπως πήγαν να κάνουν και πιο παλιά.
Αλλά τότε το προστάτευσε η τυχαία δύναμη που είχαμε όλοι. Αυτός ο αστάθμητος παράγοντας τότε.
Η δύναμη έγινε αδυναμία και να τα μας, πάλι χάος, πάλι πίκρα, πάλι συμφέρον και λεφτά στη μέση. Ήθελα να’ ξερα, δεν βαρεθήκατε οι ίδιοι και οι ίδιοι να κάνετε τους «επιφανείς» και τους άξιους;
Τίποτα δεν λειτούργησε και ορισμένοι παίζουν ακόμα τους άξιους. Όλα πάνε χειρότερα από ποτέ και η επόμενη μέρα λέει με μεγάλα μαύρα γράμματα, σαν ταμπέλα: ΚΛΕΙΣΤΟΝ ΛΟΓΩ ΔΙΑΛΥΣΕΩΣ.
Διοικήσεις επί διοικήσεων, παράνομες και νόμιμες, αγωγές, παλιά πρόσωπα, νέα, φαντάσματα… Μαλώνουν ποιος θα πρωτοαναλάβει τον Άρη ενώ αυτός πέφτει εκεί που δεν έπεσε ποτέ. -Τι εννοείς ρε Δαίμονα ότι δεν τους έπιασε το φιλότιμο για την ομάδα;
Κουραστικοί καταντάνε ορισμένοι. Αναφέρονται σε δημοκρατία σαν τους «ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ» που κυκλοφορούν στην Ευρώπη. Η έμμεση δημοκρατία έχει αποτύχει. Εμ βέβαια, αν δε διαβάσεις λίγο «Πολιτικά», πώς θα ξεστραβωθείς να δεις ότι είναι διαστρέβλωση η έμμεση Δημοκρατία και όχι αγαθό Πολίτευμα;
Έτσι και η «Δημοκρατία» του Άρεως. Την επικαλούνται κάποιοι μόνο για να δουν τη δυναμική τους. Μετά ολιγαρχία, εσωστρέφεια ( -Γιατί άραγες; ) και άγιος ο βλαξ λαός.
-Απαπαπα… Μόνο αυτοί φταίνε ρε Δαίμονα! Ή… Μήπως όχι;
Εμείς τι κάναμε; Φάγαμε στη μούρη τόση κοροϊδία άνευ αντιδράσεως και δεν μάθαμε ακόμα. Είμαστε διασκορπισμένοι και με κάθε αφορμή φαγωνόμαστε λες και θα πάρουμε μερίδιο της ευθύνης σε μια επικείμενη σωτηρία.
Σαν τους πρώτους ανθρώπους. Ζούμε σποράδην και μας τρώνε τα θηρία επειδή αδικούμε με τον τρόπο μας ο ένας τον άλλο.
Αλλά όπως και να χει, ο Άρης ανήκει «στο λαό του» σύμφωνα με τα χαρτιά. Ο λαός του στήριξε καταστροφείς.
Άβολη εκδοχή ε; Κι όμως, η πλάνη αυτά φέρνει (2500 χρόνια πριν ο Πλάτων κάτι έλεγε για ένα σπήλαιο). Ας μην ψάχνουμε δικαιολογίες, στην ίδια φωτιά μας έχουν βάλει όλους να καιγόμαστε. Περιττεύουν οι δικαιολογίες.
Μια παράκληση στους ανωτέρω καταστροφείς λασπολάγνους φελλόποδες λαοπλάνους και πάνω απ’ όλα «Αρειανούς».
Έχοντας την ελάχιστη δυνατή αξιοπρέπεια ώστε να αυτοαποκαλείστε «Homo Sapiens» και όχι «Homo Erectus» ή «Gorila Gorila», σταματήστε να παίζετε στην πλάτη του Άρη και να γελοιοποιείτε τα πράγματα όπως κάνουν οι πολιτικοί στον δύσμοιρο τούτο τόπο.
Μας αηδιάζετε και δε θα σας βγει σε καλό σε καμία περίπτωση.
Πράξτε ό, τι είναι να πράξετε εντός των δικών σας θεσμών και έπειτα δώστε λόγο να τελειώνουμε μαζί σας.
Δεν υπάρχει Πολιτική και Αντιπολίτευση στον Άρη και τον Αρειανό, εκτός κι αν δεν είσαι Αρειανός.
Αυτά από μένα.
Άρη θυμήσου, μια ζωή μαζί σου.

 ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΔΑΙΜΩΝ

ΦΥΛΛΑΤΟΥΜΕ ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ Η ΜΗΠΩΣ ΟΧΙ;

Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες. Ποτέ από το χρέος μη κινούντες• δίκαιοι κ’ ίσιοι σ’ όλες των τες πράξεις, αλλά με λύπη κιόλας κ’ ευσπλαχνία• γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν είναι πτωχοί, πάλ’ εις μικρόν γενναίοι, πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε• πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες, πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους.

Και περισσότερη τιμή τούς πρέπει όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν) πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος, κ’ οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε. Αδέρφια, επέλεξα στην αρχή του συγκεκριμένου κειμένου να τοποθετήσω ένα ποίημα του τεράστιου ποιητή Κωνσταντίνου Καβάφη για τους Ήρωες.

 Οι φύλακες των Θερμοπυλών μένουν για πάντα χαραγμένοι στις μνήμες των απογόνων τους και γενικότερα όλων των ανθρώπων. Είτε ήταν 300 είτε 700 είτε 1.000 είτε πολλές χιλιάδες και εκατομμύρια, παραμένουν ίδιοι. Θα σπεύσει κάποιος να δηλώσει: «Μα καλά, τι σχέση έχουν τα Μηδικά με τον Άρη;» Λίαν συντόμως απαντώ με τον δικό μου «δαιμονικό» τρόπο. Μήδοι υπάρχουν πολλοί στον Άρη, όπως και Εφιάλτες νέοι και παλαιοί. Άνθρωποι που προδίδουν την ιστορία του συλλόγου και τον εκμηδενίζουν μπροστά στα μάτια μας.

 Φύλακες ποιοι είναι άραγε;

 Θα το δούμε στο γήπεδο την επόμενη αγωνιστική με τον Ο.Φ.Η. Θα το δούμε στη Γενική Συνέλευση. Θα το δούμε στα γραφεία των πολιτικών της Θεσσαλονίκης. «-Άντε και το γέμισες, τι έγινε μετά;» Να πω την αλήθεια, αξία δεν έχει μόνο να το γεμίζεις, αλλά και να ανταποκρίνονται όλοι στις συνθήκες, πρώτα οι υποστηρικτές και μετά οι μαχητές.

 Όσο καταπονημένοι και αν είναι στις Θερμοπύλες, όσο άνιση κι αν είναι η μάχη, οι πιστοί στις αξίες και τα ιδανικά μένουν και περιμένουν κοιτώντας στα ίσα τους Πέρσες. Κι ας μην το κάνουν οι υπόλοιποι. «Πόσο ακόμα; Στο ναδίρ μας φέρανε τα λαμόγια!» Ποιος επέλεξε τα λαμόγια; Ποιος αποφάσισε να αφήσει τα πράγματα «εν λευκώ»; Ποιος στήριξε τα λαμόγια; «Ναι, δεν φταίμε εμείς που ήταν λαμόγια, τον Άρη στηρίζαμε.» Και τώρα τι κάνουμε; Δε θα τον στηρίξουμε; Θα χάσουμε την περηφάνια μας και την αγάπη μας; Είμαστε στο πεδίο της μάχης αδέρφια.

 Οι Μήδοι πλησιάζουν για τρίτη φορά. Γινόμαστε Εφιάλτες στις δικές μας Θερμοπύλες ή λέμε «ΜΙΑ ΖΩΗ ΜΑΖΙ ΣΟΥ» ή «ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ» ή όπως αλλιώς θέλετε και συνεχίζουμε; 25/3/2014. Πρέπει να θυμόμαστε ενίοτε το από πού ερχόμαστε.

 ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΔΑΙΜΩΝ

"ΒΙΟΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ"

 

Ας φανταστούμε μία ομάδα ανθρώπων, η οποία έχει μακρά ζωή και ιστορία. Η ιστορία αυτή είναι χαραγμένη στους γνωρίζοντες και περιλαμβάνει πολλά στοιχεία. Χιλιάδες έπη, επιτυχίες, αναγνωρίσεις, τιμές. Πάλη απέναντι στον σκοταδισμό και την Φεουδαρχία. Πόλεμος από όλο το σκοταδιστικό σύστημα. Πολλοί εχθροί. Υπήρχε όμως και επιμελημένη κάλυψη των κατορθωμάτων της από όσους καταγράφουν και διαδίδουν την ιστορία αυτή. Οι άνθρωποι όμως ήταν πολύ περήφανοι και ήθελαν να δώσουν φως. Ναι δέχτηκαν πόλεμο για αυτό το γεγονός από συστήματα, από άρματα, από ατομα που ζητούσαν να έχουν υποδουλωμένους τους πάντες και να μην αντιδρά κανείς. Μάχη φωτός με το σκοτάδι. Πολλές δολοπλοκίες στην πλάτη αυτών των ανθρώπων, οι οποίοι δεν πολεμούσαν ποτέ με τον αντίπαλο ουσιαστικά, παρά μόνο με τις ιδέες τους. Το χρήμα ήταν άφθονο όμως και διέφθειρε υψηλά ισταμένους. Έτσι εκμεταλλεύτηκαν τις περιστάσεις και όχι μόνο απέκτησαν χρήματα για αυτούς, αλλά εκμεταλλεύτηκαν και αυτό από τρίτους παράλληλα. Οι άνθρωποι όμως που υποστήριζαν τα ιδανικά της ελευθερίας που είχαν δημιουργήσει οι προηγούμενοί τους δεν πολέμησαν παρά μόνο μπροστά στον κίνδυνο του κοινού καλού. Άλλωστε όπως είπαμε ήθελαν να περάσουν οι ιδέες τους με τον τρόπο που οι ίδιες όριζαν. Τα ιδανικά νικούν πολλές φορές στους πολέμους, αλλά οι νίκες αποβαίνουν κάποιες φορές Πύρρειες. Έτσι με πληγωμένα ιδανικά οι άνθρωποι συνέχιζαν. Παρόλα αυτά πλήθαιναν, έγιναν γνωστοί, μεγάλος ο αριθμός τους. Έπειτα ήρθε ένας πιο ισχυρός και γρήγορος πόλεμος, ενέκεν του εκσυγχρονισμού των όπλων. Αυτός ήταν πιο καταστρεπτικός, έφερε την πτώση. Κάποιοι λένε ότι έγινε καταλάθος ή από πρόθεση κάποιων από τους ανθρώπους να κερδίσουν εις βάρος των άλλων, αυτό όμως έχει λίγη σημασία. Έτσι ηρθε η ανοικοδόμηση. Περισσότεροι από πριν παραδόξως αλλά και πληγωμένοι οι άνθρωποι προσπάθησαν να την φέρουν. Αυτή τη φορά είπαν οι άνθρωποι "Ποτέ ξανά τα ίδια λάθη" Πολλά συγχωρέθηκαν αλλά όσοι τα έκαναν απομακρύνθηκαν. Όλα όδευαν προς τη νέα αρχή. Ξαφνικά τέθηκε η ιδέα να υπάρξει Δημοκρατία. "Χα, στην αρχαία Αθήνα δεν πέτυχε που ήταν όλοι δεμένοι, θα πετύχει σε ένα πιο διευρυμένο σύνολο ανθρώπων;" Αυτή η σκέψη δεν ήρθε στο μυαλό κανενός γιατί η Δημοκρατία ήταν αντίθετη προς τα προηγούμενα καθεστώτα. Έτσι αφέθηκε ανεξέλεγκτη. Πάλι το χρήμα έπαιξε το ρόλο του και ο πόλεμος έγινε πιο έντονος. Επιστρατεύτηκαν περισσότερο άτομα υψηλά ιστάμενα. Αυτή τη φορά όμως έπρεπε να καλυφτεί το έγκλημα, για να γίνουν όλα ήσυχα, όχι όπως παλαιότερα. Επιτυχίες πάλι, χτίστηκε ένα κάστρο γερό. Ο πόλεμος όμως ήταν από μέσα και όχι φανερός. Έτσι έφτασαν οι καταστάσεις να ναι τρομακτικά ίδιες με το παρελθόν. Μόνο που εδώ ουδείς το ήξερε από τους πολλούς, μόνο οι λίγοι επιλεγμένοι από τους πολλούς. Βρήκαν όλοι οι λίγοι δικαιολογίες, ήταν έτοιμες πριν ξεσπάσει η θύελλα. Μόλις ξέσπασε ήρθε το απόλυτο χάος. Δύσκολα καταλάβαινε κανείς τί γίνεται ακριβώς. Ανοργάνωτα όλα, στο έλεος της τύχης, η οποία όμως δεν χαρίστηκε σε κανέναν. Μόνο οι λίγοι σώθηκαν. "Ήρθε η ώρα για ακόμα μία ανοικοδόμηση." Είπαν οι πολλοί. Τα θεμέλια έτριζαν όμως και η κατάσταση συνεχίστηκε παρά την φαινομενική παλινόστηση. Τα ιδανικά είχαν κλονιστεί ήδη, τώρα ήρθε η ώρα να πέσουν. Ανάπτυξη 0, αντίθετα πλησίαζαν τον πάτο. Τη γλύτωσαν με εξωτερική βοήθεια οι πολλοί που αντέδρασαν πάλι, αλλά τώρα κι αυτή μοιάζει μακρυνή, αντίθετα οι δημαγωγοί συνεχίζουν το έργο τους. Χάος στο τετράγωνο τώρα, θλίψη παντού, ισοπέδωση, πενία, κι όμως κάποιοι από τους πολλούς που τα αντέχουν είναι ακόμα εδώ να παλεύουν για τα ιδανικά τους. Σας θυμίζει κάτι η ιστορία;

 ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΑΙΜΩΝ